1. Prince of Persia: The Forgotten Sands (Wii)

Prince of Persia: The Forgotten Sands (Wii)

Als ik een wens kon doen, zouden er een heleboel mogelijkheden voor me openliggen. Het eeuwige leven, tien triljoen triljard euro, Samus van virtuele fantasie naar onze driedimensionale wereld brengen, en zoveel meer! Helaas kan je volgens sprookjes, legendes en mythes maar op bepaalde manieren zo’n “wens” tot je beschikking krijgen. De meest voor de hand liggende manier is natuurlijk de magische geest die je na het schoonmaken van een lampje drie wensen laat vervullen. Jammer genoeg is zo'n ding niet te vinden in de echte wereld. Die zijn weggelegd voor de fantasiewereld. In ieder geval kan een mens er soms eens van genieten om in de fantasiewereld te duiken, ideaal daarvoor is Prince of Persia: The Forgotten Sands op de Wii.

“Prince of Persia: The Forgotten Sands is op de Wii een geheel ander spel dan op zijn High Definition broertjes. De game heeft een ander verhaal, een andere look, andere krachten en een andere maker dan de games op de PS3 en Xbox360. Beide versies hebben weinig tot niets gemeen met de film die op dezelfde datum uitkwam.”

Na een uitputtend avontuur in The Sands of Time heeft de prins eventjes een pauze nodig en aldus gaat hij wandelen in de natuur. Daar vindt hij ‘Zahra’, een magische geest die hem alles belooft wat zijn hartje maar begeert. Blijkt dat de prins zijn grootste wensen slechts simpele behoeftes zijn van de gemiddelde Arabische prins: een knappe vrouw, het eeuwige leven en een eigen koninkrijk (al had ik in zijn plaats een eigen harem gewenst). Het eeuwige leven krijgt de prins meteen, maar naar de prinses moet hij zelf gaan zoeken. Ook het koninkrijk is niet bepaald waar hij op gehoopt had: hij krijgt namelijk een koninkrijk dat al jaren verlaten is en waar nu flink wat verschillende soorten planten plaatsvinden. Na wat verkenning merkt de prins dat er zwarte kunsten schuilen in het koninkrijk. Dat wordt hem bevestigd nadat hij een zwaard uit de grond trekt, waarna een duistere heks vrijkomt om de pret van de prins te verpesten. Je zoektocht naar de prinses wordt dan een queeste, aangezien de heks haar als gijzelaar gevangenhoudt. Het spel begint in medias res. De bedoeling hiervan is de speler met vragen op te zadelen, om die later in het spel te beantwoorden. Op het einde zul je een leuke en onvoorspelbare plottwist krijgen, maar het uiteindelijke verhaal stelt niet zoveel voor.Het mag dan origineel

zijn, de voorstelling is gewoon zwak te noemen en de personages zijn helaas niet boeiend genoeg om het overtuigend over te doen komen. Wel is de originele stem van de prins behouden, en ook de rest van de voice acting is goed. Ook zijn de dialogen wel interessant, aangezien Zahra altijd in raadsels spreekt en je af en toe een vertelster door het spel heen hoort praten over de prins. Dit geeft je een sterk gevoel dat je je in een sprookje bevindt, en daar is enkel Sands of Time grandioos in geslaagd binnen de serie.

Het valt duidelijk op dat Ubisoft Quebec de natuurelementen goed beheerst. De verschillende soorten planten, dieren en weersomstandigheden dragen ontzettend veel bij aan de sfeer die Prince of Persia games altijd zo leuk en verslavend maakten, maar dan op een andere manier. Nieuw element in deze titel is dat je geen rode planten mag raken, en dat gele planten je speciale krachten onschadelijk maken. Daarnaast moet je ook nog op een bepaalde passage in het spel wegvluchten voor vleesetende kevers, te vergelijken met de vluchtsessies voor de Dahaka in Prince of Persia: Warrior Within (maar dan minder episch en frequent). Bovendien valt er zonder enige discussie vast te stellen dat in deze titel de omgevingen nog nooit zo uniek zijn geweest in een Prince of Persia game. Enerzijds komt dat door de prachtige toevoeging van vegetatie aan het koninkrijk, maar daar blijft het niet bij. Je zal niet constant –zoals op de HD consoles- in je koninkrijk stunts uithalen. Nee, The Forgotten Sands gaat verder dan dat. Veel wil ik niet verklappen, maar om maar een tipje van de sluier op te lichten: niet alleen onze moeder aarde kent slingerpalen en stuntpillaren.

Over slingerpalen en stuntpillaren gesproken, de platformelementen in The Forgotten Sands zijn weer als vanouds. In tegenstelling tot de ietwat anders aanvoelende acrobatiestunts van The Forgotten Sands op Xbox360 en PS3, voelt deze Prins veel meer aan als die goeie ouwe stuntman van in de Sands trilogie. Enige verschil zijn de animaties, die enerzijds erg soepel verlopen, en er anderzijds niet uitzien. De flow van de game zit steengoed, maar de animaties van de Prins voelen nu onnatuurlijk aan en dit haalt het enige sprankeltje realisme weg uit de game. Nog een verschil qua platformelementen, zijn de speciale krachten die uniek zijn aan de Wii-versie. Er zijn er drie: de mogelijkheid om een haak op een muur te toveren, de mogelijkheid een tornado op de vloer te toveren en de mogelijkheid om in een soort bubbel terecht te komen als je per ongeluk valt of verder wilt springen. De twee eersten worden door de unieke capaciteiten van de Wii op gang gebracht. Vroeg in het spel kan je dit enkel op voorgestippelde muren en vloeren gebruiken, maar later krijg je hier volledige vrijheid in. Je kan dan met je Wii pointer naar een stuk muur of grond richten om daar een haak/tornado tevoorschijn te laten komen. Apart zijn ze zo goed als waardeloos, maar gecombineerd kan dit zorgen voor nooit eerder geziene platformervaringen, vooral de bubbel kan soms erg goed van pas komen. Enige probleem is dat je al deze krachten pas laat in het spel tot je beschikking krijgt, en dat het spel mede hierdoor en mede door het verhaal wat traag op gang komt. Desalniettemin zijn de vroege platformstukken ook heel leuk, alleen lang niet zo leuk als de allerlaatste.

Meestal zal de prins op een muur aan het lopen zijn of aan een paal aan het slingeren, maar af en toe moet hij ook zijn zwaard trekken. Ook dit gebruikt de unieke capaciteiten van de Wii. Je schud met je Wiimote om te slaan met je zwaard, daarentegen wordt de nunchuk aan je vuist gekoppeld. Sommige tegenstanders hebben schilden, sommigen schieten pijlen, sommigen stormen op je af. De speciale krachten die je in het spel vrijspeelt kan je ook als dodelijke wapens gebruiken, hoewel het eigenlijk niet zo leuk is om die in combat te gebruiken. Er is gewoon te weinig variatie in dit alles. Je hebt amper één of twee combomoves, en het schudden met je controllers laat je buren denken dat de dorpsidioot bij je is binnengebroken en met je potten en pannen zit te gooien. Erg jammer, want de tegenstanders zelf waren wel interessant ontworpen. Maar stiekem is dit niet zo erg, aangezien het toch nooit zoveel voorstelde in de vorige delen van de serie.

Wat naast de combat en de speciale krachten van de prins ook nog met de unieke mogelijkheden van de Wii wordt bestuurd, is de camera. Meestal draait de camera vlotjes met de Prins mee, maar als deze eens koppig doet –en geloof me, dat gebeurt nogal vaak- kan je hem altijd centreren met C of als je deze knop ingedrukt houdt, richten met je Wiimote om je camera te draaien. Op zich niets mis mee, alleen is de camera soms koppig genoeg om na bewerking gewoon terug naar dat heel wazige en onduidelijke beeld terug te komen. Dit kan frustrerend werken als je heel snel een stuk moet platformen voordat er een deur dichtgaat of dergelijke situaties, en kan resulteren in een heleboel prinslijken. Je zou kunnen denken: ‘dan draai ik de tijd gewoon terug zoals in elke Prince of Persia game, duh!’ maar de ontwikkelaars hebben besloten ook dit toch wel essentiële element weg te laten. Zoals het verhaal al zegt: je bent onsterfelijk, en als je eens mocht sterven verlies je één van je levens. Als deze allemaal op zijn, teleporteer je naar de dichtstbijzijnde fontein, waar je alles –inclusief cutscenes- opnieuw moet gaan meemaken vanaf dat punt. Het systeem kan afschrikken voor de trouwe fans die de tijd terugdraaien als een zesde zintuig, maar het werkt uitstekend.

Er zijn zoals je kan lezen veel veranderingen gemaakt in deze Wii game, en ook visueel heeft Ubisoft Quebec voor een heel andere aanpak gekozen. De cell-shaded stijl past perfect in het eindbeeld dat ik van de game heb: een sprookjesachtige wereld met een heleboel fantasie. Het ziet er dan ook niet mis uit voor Wii-begrippen, hoewel je als je er op detail in zal gaan zeker wat minder mooie stukken zal zien. Verder is het spel ook behoorlijk lang, ongeveer vijftien uur om het avontuur ten einde te brengen. Dit mag dan niet lang klinken, voor een Prince of Persia game is dat toch behoorlijk veel. Tel daarbij op de interessante ‘achievement-like’ challenges en een heleboel unlockables. Om maar een paar voorbeelden te noemen van deze vrijspeelbare virtuele hebbedingetjes: zwaarden, skins van de vorige prinsen, unieke modi waarvan één erg leuke in 2D, interessante developper diary filmpjes en veel meer. Er is dus genoeg aanmoediging om een tweede speelsessie te rechtvaardigen.

Conclusie en beoordeling

Prince of Persia: The Forgotten Sands is het schoolvoorbeeld van hoe men een derde-partijtitel op de Wii moet uitbrengen. De game weet een unieke sprookjesachtige sfeer te combineren met vertrouwde gameplay, wat in dit geval een pluspunt is. De speciale krachten slagen er in vernieuwing te brengen in het platformen en de game op dit vlak zelfs nòg leuker te maken dan in de trilogie, en dat alleen al is een prestatie op zich. De prachtige, ademende omgevingen zorgen ervoor dat de game de volle vijftien uur blijft boeien, en ook hierna valt er nog veel te doen. Je kan heel gemakkelijk de game een tweede keer uitspelen, om eindelijk eens die skin van de 'Dark Prince' vrij te spelen of voor de toffe challenges, maar ook de extra modi zoals een 2D stuk met de prins van The Forgotten Sands is ontzettend vermakelijk. Ware Prince of Persia fans zijn zich verschuldigd deze game te halen, hoewel nieuwkomers ook een erg aangename ervaring tegemoet zullen komen. Één regel geldt in ieder geval zeker voor deze game: krijg waar voor je geld.
8
Score
80
Score: 80
  • Pluspunten
  • Sprookjesachtige sfeer
  • Content
  • Platformen (met speciale krachten)
  • Gebruik van de natuur
  • Leuke plottwist…
  • Minpunten
  • in een slecht uitgewerkt verhaal
  • Camerabesturing
  • Combat
  • Animaties

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • done :p

  • ze moeten dat spel ook uit brengen op playstation 3

  • Moeten ze nog beginnen? o_O :P



    Edit:

    Je kan kiezen bij Delta squad uit:

    Minh Young Kim, maar die is toch gedood door General RAAM? of ben ik nou blind.


  • Vet!

  • Dat is erg vet. En Wars120: tuurlijk moeten ze niet nog beginnen joh! Maar het gaat allemaal in stukjes denk ik, en aangezien de engine erg sterk is kan er achteraf nog veel geüpdate worden.

  • Ik ga maar snel naar de enquête, ik heb wel een aantal vette toevoegingen voor Gears :)

  • Wat dacht je van die verwijdering van die N00b active reloads ?

    Vooral die Sniper die mensen gebruiken is zwaar irritant met active's.

  • wel goed van ze

  • @ Ramirez…



    …. … … … … … … …



    Da jij het woord noob als noemd betekend da je er zelf eentje bent…

    Gears doet eindelijk iets leuks doet met reloads<< Komt er zo'n kleuter die het anders verteld. Serieus je kan gewoon voorkomen dat mensen de sniper pakken bijvoorbeeld… <<< Dat is niet noob



    Maru die vragen die daar boven staan, lijken mij eerlijk gezegd een beetje zinloos… Ze kunnen beter open vragen stellen met wat er goed is en beter kan!





  • @ Wizzhole



    Ik dacht al, want anders moesten ze gauw gaan beginnen :P

  • Ik vind het wel een goed idee dat ze dit doen, maar ik denk dat iedereen nu teveel van gears of war 2 gaat verwachten. Teveel hype weet je wel, net zoals bij halo 3.

  • net klaar met invulle

  • Uhm Silverborn

    Jij speelt dus niet zovaak gears.

    Het is gewoon ziekelijk irritant dat als je Warzone of Execution speelt je constant van een afstand word neergehaald met een sniper.



    Een headshot heb ik alle respect voor want dat vereist gewoon skill.



    En een keertje down worden gehaald ok, kan ik mee leven, als die persoon maar wel voor de headshot ging en niet iedere ronde een kogel tegen een muur in verweggiestan aanknalt.

    Vervolgens een active reload maakt en dan zn doelwit neerknalt, erheen loopt en hem indien nodig vlug nogmaals neerschiet met zijn volgende active en em uiteindelijk doodmaakt met de 3e active of met zijn melee knop.





  • als het host voordeel er maar uitgehaald wordt

  • Dat gaat helaas niet zo makkelijk aangezien deze game een third person shooter is en veel detail in omgeving en character met zich mee draagt.

    Of ze moeten er voor kiezen de graphics en details aardig te verminderen in de multiplayer maar dat doen ze toch niet.

  • Stoer. Input is altijd vet.

  • @ wars 120

    mischien speelt het zich voor gears 1 af

  • ik heb hem maar ff gedaan

  • Ingevuld:)… @MeliG_MeliG_MeliG: lijkt me sterk:P.



    @Wars120: Misschien zijn er in de toekomst zoveel technologien (of hoe je dat schrijft:P) dat ze hem weer terug kunnen halen of weet ik wat… misschien iets 'geestigs' ofzo.

  • Ja de lag online moet epic echt wat aan doen, als dat gefixt is zou ik niet weten wat er anders moet. Heerlijke game!

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren