1. Pokémon Mystery Dungeon: Explorers of Sky (NDS)

Pokémon Mystery Dungeon: Explorers of Sky (NDS)

Ik geef niet heel veel om mijn uiterlijk. Natuurlijk loop ik er niet bij in een jute zak, zonder gel in mijn haar, met gele tanden en een hoop vliegen om mijn hoofd. Maar langer dan vijf minuten zul je mij nooit voor een spiegel zien staan. Ik kijk wel even of het shirt wat ik aan doe niet vloekt bij mijn broek, maar eigenlijk weet ik niet of zoiets wel op zou merken. Als Informatica student val ik gelukkig ook niet uit de toon bij de meeste van mijn medestudenten. Maar wat mij een paar maanden geleden overkwam, bracht zelfs mij van mijn stuk. Eerst dacht ik dat ik droomde, daarna vermoedde ik dat ik een verkeerd t-shirt aangetrokken had, of misschien wel de wasmachine verkeerd had afgesteld. Ik heb nog nooit zo lang voor de spiegel gestaan, want.... ik ben veranderd in een Pokémon!

Wakker worden als een Pokémon moet aanvoelen als de droom van een 6-jarige, en niet die van een twintiger. Maar om je door een wereld te bewegen die alleen Pokémon bevat, jezelf afvragend waarom je nou een Pokémon bent, klinkt wel interessant. Deze gedachte speelde voor mij een rol om het spel aan te schaffen. Ik hoopte verwikkeld te raken in verbeten gevechten met andere Pokémon, maar ook samen te vechten met de Pokémon die ik zelf het sterkst en meest bijzonder vind. Dat de game een RPG dungeon crawler is maakt dit theoretisch gezien mogelijk. Vol verwachting begin ik aan mijn avontuur als Pokémon. Op basis van mijn antwoorden op een aantal vragen, berekent het spel welke Pokémon ik nou eigenlijk ben. Dit is leuk gedaan, maar nog leuker was het als ik zelf zou mogen kiezen uit een aantal Pokémon. Uiteindelijk ken ik mezelf het beste en ben ik oud genoeg om zelf te beslissen welke Pokémon ik wil zijn. Maar helaas val ik waarschijnlijk buiten de doelgroep van het spel en vinden de ontwikkelaars dat de doelgroep te weinig zelfkennis heeft om te bepalen welke Pokémon ze willen zijn.

Gedurende het spel wordt je er aan herinnerd waarom de Pokémon franchise zo'n succes is. De verhaallijn is tot in detail uitgewerkt en weet ongelofelijk te boeien. De plotwendingen zijn verrassend en geven het spel een volwassen uitstraling. Ook de animatiefilmpjes die in het spel verwerkt zijn, doen niet onder voor een Pokémon film. Dit zijn kleine hoogtepuntjes uit het spel die het de moeite waard maken om het te kopen. Echter, een spel speel je niet alleen om naar te kijken, maar om te beleven en te spelen. En daar lijkt Explorers of Sky een scheve schaats te rijden. De gameplay is gericht op een jong publiek en de gevechten zijn simpel: Selecteer een aanval, druk op de A-knop, en de aanval wordt uitgevoerd. Speciale aanvallen kunnen slechts een beperkt aantal keren worden uitgevoerd. Tactiek, strategie, nadenken? Vooral niet doen! De graphics van de gameplay zien er een stuk minder uit dan die van het verhaal en de filmpjes. De dungeons zijn sfeerloos en het perspectief, van bovenaf, doet hier nog meer afbreuk aan. De dungeons zijn zo opgezet dat geen dungeon er twee keer hetzelfde uitziet. Dit lijkt een revolutionaire ontwikkeling, maar in de praktijk maakt het weinig uit. Bij een dungeon van vijftien verdiepingen weet ik op de twaalfde verdieping echt niet meer hoe de eerste verdieping er uitzag, en eerlijk gezegd zou zulke kennis ook weinig aan de gameplay of spanning veranderen.

In de dungeons zul je verschillende soorten missies moeten uitvoeren. Zo moet je bijvoorbeeld Pokémon redden die verdwaald zijn, of Pokémon-gangsters vangen, zodat deze gearresteerd kunnen worden. Tijdens het spel heb je de beschikking over een vaste teampartner, en gaandeweg zijn er meer Pokémon die jouw team willen versterken. Sommige missies vereisen dat je een bepaalde partner meeneemt, en in andere ben je vrij je partners te kiezen. Hoe dan ook, je partners zijn computer gestuurd. Dit betekent dat ze afhankelijk zijn van AI. De AI is redelijk uitgewerkt. Zo kan de teamleider, de speler dus, orders meegeven aan zijn of haar teamgenoten. Daarnaast lijkt de AI ook geregeld de meest verstandige aanval te kiezen (vuuraanval tegen een grastype), in plaats van willekeurig een aanval uit te voeren. Het spel verplaatst zich van de ene dungeon naar de andere, en het verhaal verklaart waarom je een bepaalde dungeon ingaat en wat je daar nou eigenlijk te zoeken hebt. Dit is de enige reden om dungeon nummer 22 zuchtend in te gaan en hier je missie te volbrengen.

Zodra het verhaal over is, is de magie van het spel ook weg. Ondanks het feit dat je na het uitspelen van de main-quest eindelijk zelf je teams samen mag stellen en verschillende soorten side-quests kunt spelen om de overige plekken (… nog meer dungeons) in de Pokémon wereld te ontdekken. Deze extra's kunnen de gamer waarschijnlijk niet verleiden het spel met enthousiasme door te spelen. Maar de main-quest biedt gelukkig al waar voor je geld. Deze kan in ongeveer 20 uur uitgespeeld worden. Tegen die tijd heb je de muziek al lang uitgezet, want deze begint op den duur erg op de zenuwen te werken. Ook kun je tegen die tijd geen oran berry meer proeven en weet je het verschil tussen een Evee en een Ninetales nauwelijks nog te benoemen. Deze game geeft je meer en meer van hetzelfde, en dat is een droevige eindnoot.

Laat ik mijn verwachtingen nog eens uitspreken, en bedenk wat deze game had kunnen zijn. Als Pokémon samen met een partner afdalen in donkere grotten. Niet wetend welk gevaar er op de loer ligt. Gevechten waarbij elk aspect van de omgeving van belang is, een gras Pokémon die voordeel heeft in de buitenlucht, en een water Pokémon die profiteert van een riviertje. Team gevechten, vergelijkbaar met de gymgevechten die Ash in zijn hoogtij dagen beleefde. Het tactisch uitspelen en combineren van bepaalde moves. Een level systeem wat merkbaar is en een paar goede, uitputtende gevechten in een select aantal dungeons. Helaas, de omgeving heeft nauwelijks invloed op de Pokémon, je kunt moves aan elkaar linken, maar dit is een optie die op een plek weggestopt is waardoor je het makkelijk vergeet. Ook is het linken van moves niet nodig, want je komt de dungeon toch wel door. Team gevechten zijn niet goed uitgewerkt en tactiek komt ook niet om de hoek kijken bij dit spel. Kortom, een spel met geweldige potentie eindigt op deze manier als een flauwe, smakeloze RPG die bij elkaar gebonden wordt door een uitstekend verhaal, die op zijn beurt weer ondersteund wordt door mooi afgewerkte graphics. Helaas is dit niet genoeg om enthousiast te raken over het spel.

Conclusie en beoordeling

Ik hoop werkelijk dat als ik in een Pokémon verander, mijn leven er minder eentonig uit ziet dan dat van de Pokémon in Pokémon Mystery Dungeon: Explorers of Sky. De game teert teveel op de hype rond en reputatie van de Pokémon franchise en onderscheidt zich op geen enkel gebied van andere RPG games. De gameplay wordt saai en ook de muziek is van middelmatige kwaliteit. Als echte Pokémon fan mag je deze (of Explorers of Darkness/Time) niet laten liggen, want het verhaal is steengoed, maar de doorsnee gamer die op zoek is naar een leuke RPG moet snel doorlopen als het Explorers of Sky ziet liggen. De Pokémon wereld heeft meer te bieden dan dit spel laat zien, en als ik een Pokémon was, zou ik zo snel mogelijk dit spel verlaten, op zoek naar een echt avontuur!
6
Score
60
Score: 60
  • Pluspunten
  • IJzersterk verhaal
  • Mooie animatiefilmpjes
  • Zelf een Pokémon zijn
  • Minpunten
  • Veel van hetzelfde
  • Matige muziek
  • Weinig onderscheidende RPG elementen
  • Weinig onderscheidende avontuur elementen
  • Niet je eigen Pokémon kunnen kiezen

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • hmm…idd wel een slimme actie, ik weet nog niet wat ik ga doen.

  • Dit wordt denk ik niet voor mij.

  • mole28: Ja, dat klopt, House of the Dead 4 is gemaakt op het Lindbergh-board. Echter, in het bericht staat dat Sega een \"volledig nieuwe House of the Dead 4 exclusief voor de Wii\" gaat maken. Dan gaat de huidige arcadeversie dus niet overgezet worden naar de Wii, maar komt er een geheel nieuwe. Dan maakt dat Lindbergh gebeuren dus niets uit :-)

  • alweer een remake?

    word vervelend met al die riimakes

    de wii zal vlug op zolder belanden

  • wel leuk.

  • Ik ben ook een flinke fan van HOTD. Deel 2 en 3 waren leuk om te spelen,

    Die Magician in House of the Dead 2 is irritant >:( en Goldman is een beetje gek (wie noemt zijn vijand behalve Goldman zelf, friends?). Ik heb deel 4 nog niet gespeeld en ben erg nieuwsgierig!

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren