1. World of Goo (WW)

World of Goo (WW)

Lego; wie kent het niet? Van die felgekleurde bouwsteentjes waar iedereen vroeger als kind mee speelde. De mogelijkheden ervan waren oneindig: torens, huizen, bruggen, van alles kon er mee gemaakt worden. Maar wat als die kleurige steentjes nou eens werden vervangen door plakkerige, vieze slijmballen? Wat zou er dan allemaal meegedaan kunnen worden? Laat World of Goo daar nou eens net antwoord op geven.

Het is namelijk de bedoeling bij World of Goo om met een groot aantal verschillende vieze en plakkerige Goo-ballen allerlei constructies te maken om het eind van een level te halen. Door te wijzen met de Wii-afstandsbediening dient de speler de Goo-ballen op te pakken en zo een stevig bouwwerk te maken. Buiten een strategische aanpak en wat inzicht zijn ook snelle en trefzekere bewegingen noodzakelijk, want vaak zat staat de constructie gigantisch te wankelen en dan is het zaak om op het juiste moment de Goo-bal te verbinden met het bouwwerk. Dit heerlijk verfrissende concept is echt een verademing tussen de standaard, niet-innovatieve games van tegenwoordig; geen dertien-in-een-dozijn shoot-outs zoals in Call of Duty: Modern Warfare 2; niet keer op keer dezelfde puzzels zoals in The Legend of Zelda: Spirit Tracks, maar gewoon iets wat nieuw is: dingen bouwen om zo het eind van het level te halen. ‘Briljant in al z’n eenvoud’ is een citaat dat perfect op de gameplay aansluit.

Maar hoe simpel de gameplay dan ook in elkaar steekt, dat maakt het niet minder lastig. De ontwikkelaars van World of Goo (maar liefst drie mensen!) hebben geen enkele moeite gespaard om het de speler moeilijk te maken. Waar het in de eerste paar werelden er nog redelijk makkelijk aan toe gaat, daar is het in de latere vaak een hels karwei om het eind te halen. Het einddoel is namelijk om een bepaald aantal van Goo-ballen door een buis te leiden, maar áls de speler al weinig ballen heeft en er moeten er een stuk of tien doorheen of als hij over een vuur heen moet bouwen en tot de ontdekking komt dat hij al zijn vuurvaste Goo’s al heeft gebruikt ... dan is het niet bepaald gemakkelijk. Toch overheerst nergens het gevoel dat het spel oneerlijk is of gewoon frustrerend moeilijk. Elke fout die ervoor zorgt dat de toren, brug of welk een ander bouwwerk instort ligt aan de speler zelf, en aan niemand anders. Wat de speler dan wel weer in lichte mate helpt, is het feit dat de puzzels op meerdere manieren op te lossen zijn. Stel: er is een groot ravijn dat overbrugd moet worden. Dan kan je als speler heel moeilijk gaan doen en Goo’s verspillen door een voor de hand liggende brug te bouwen met veel steunpunten en dergelijke. Wat echter een slimmere oplossing zou kunnen zijn, is een toren bouwen en die gewoon simpel om te laten vallen. Briljant in al z’n eenvoud.

Wat de lezer ook zeker niet ontgaan zal zijn, is de unieke sfeer die het spel uitademt. Heel World of Goo is namelijk vormgegeven in een prachtig koddig jasje. Alles is op die manier cartoony weergegeven: van de Goo-ballen met hun ogen en kleurenpalet tot het leveldesign dat volstaat van de mooie bomen, standbeelden en andere dingen. Voeg hier nog eens de borden van de Bordjesmaker aan toe, die volstaan met hints, grappen en verwijzingen naar andere games en popcultuur en je hebt een spel met een ambiance die je maar één keer in de zoveel keer tegenkomt. Hieraan draagt ook de muziek bij. Want hoewel de sfeer op zich staand al een pluim verdient, de prachtige soundtrack van het spel verdient die nog veel meer. Van melancholieke deuntjes tot epische melodieën tot rustige liederen, alles zit erin. Vooral Ode aan de Bruggenbouwer en De Rode Loper verdienen hierbij lof. Deze soundtrack draagt z’n steentje bij aan de prachtige sfeer van het spel en blijft nog dagenlang in het hoofd van de speler spoken.

Maar hoe tof en uniek het spel ook is, het heeft wel zijn mindere kanten. World of Goo biedt namelijk puzzels, puzzels en nog eens puzzels en hoe leuk die ook zijn, ze worden op den duur wel wat eentonig. Door vijf werelden die ieder weer een redelijk aantal levels hebben moet de speler zich heen slaan, en op een gegeven moment gaat dat wel een beetje vervelen. Echt veel replaywaarde heeft World of Goo hierdoor dan ook niet. Enige replay-mogelijkheden die de ontwikkelaar biedt zijn de OCD’s, waarbij een groter aantal Goo-ballen dan nodig is wordt gevraagd en de Goo Corporation, waarbij de speler een zo hoog mogelijke toren moet bouwen. Deze kan dan via Wi-fi gezien worden door andere spelers als een wolkje aan hun horizon, waarin staat hoe hoog die is. Leuk, maar een echte meerwaarde heeft het niet. Jammer, want deze dingen zijn de enige smetjes op het verder zo vlekkeloze blazoen van het spel.

Conclusie en beoordeling

World of Goo is werkelijk een voortreffelijk spel. Buiten de eentonigheid is er vrij weinig op het spel aan te merken; sowieso maken het innovatieve concept, de hoge doch toffe moeilijkheidsgraad de prachtige en unieke sfeer dat ruimschoots goed. Snel, ga naar dat Wii-Winkelkanaal en schaf World of Goo aan: een bedrag van €15,- heb je nog nooit beter besteed!
9
Score
90
Score: 90
  • Pluspunten
  • Innovatief concept
  • Hoge moeilijkheidsgraad
  • Prachtige sfeer
  • Minpunten
  • Op den duur eentonig

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Ik vond zijn persconferenties altijd wel grappig.

  • idd, die waren goed te doen! Zwaar respect voor deze man _O_

  • Ja, me too…

  • De opmerking over de japanse afdeling gaat echt niet de reden van zijn ontslag geweest zijn … Het is niet dat hij heel die afdeling afkraakte fzo …

  • Jammer, het ga je goed vriend!

  • Phil °_°

  • idd Eurogeneraal

  • jammer!.

  • Leuk artikeltje, jammer dat hij weg is bij Sony

  • Een verlies voor Sony. Denk dat ik daarmee wel genoeg zeg.

  • Er zit alleen 1 ding wat niet klopt in dit artikel en dat is het laatste gedeelte van deze zin:



    \"Nintendo was ingehaald door de PlayStation en Sega’s Dreamcast flopte bij het vooruitzicht van de PlayStation 2.\"



    De hoofdreden dat de dreamcast flopte (vooral in Europa) was het feit dat Sega Europe het laagste budget kreeg. Daar door waren de middelen beperkt om de Dreamcast de aandacht te geven die het verdiende. Er waren natuurlijk meer factoren maar dat het kwam doordat de Playstation 2 er aan kwam is op zijn zachts gezegd het minst belangrijke factor. Dat later bij de launch en het eerste levensjaar van de Playstation 2 Sony de Dreamcast achter zich had gelaten dat is geschiedenis. De zin klopt dus gewoon niet. Het vooruitzicht op de Playstation 2 had dusdanig nog weinig tot geen effect op het falen van de Dreamcast.


  • Zeer jammer dat Phil nu weg is. Het was altijd leuk om zijn demonstraties etc. te zien. Hij bracht het leuk over.

  • Een verlies dus voor Sony, jammer.

  • Zwaar verlies voor Sony!! Hij heeft ervoor gezorgt dat de PS2 is geslaagd door er casual- games op uit te brengen als Buzz en Singstar. Echt respect voor deze man, hij heeft Sony gemaakt tot wat het nu is. Vind het erg jammer dat hij SOny nu verlaat. _O_O_



    Denk trouwens niet dat hij is ontslagen omdat hij SCEJ kritiek gaf, het was niet zo dat hij de gehele afdeling afkraakte. In ieder geval, respect voor deze man. _O_O_O_O_O_O_

  • Ik ga Phill's badeendjes missen :(

  • Goede vent! Ik wens hem succes bij Atari (als het waar is dat hij daarheen gaat).

  • jammer dat ie weg is !

  • Er klopt wel meer niet aan het artikel.



    Phil harrison was absoluut niet de eerste die toegaf dat de beelden op E3 2005 nep waren, Artthur van vliet je kan beter je huiswerk gaan doen ofzo.



    Games journalisten kwamen erachter dat alles nep was toen ze een hollywood FX studio interviewden en die zeiden dat ze die trailer van killzone hadden gemaakt. Phil harrison beweerde altijd met droge ogen voor alle camera's dat alles INGAME EN REALTIME WAS. Die vuile leugenaar.



    Ook was hij degene die zei dat rumble last gen was en dat dat daarom niet in de ps3 controller zat.

    Toen vervolgens de journalisten van 1up hem met die domme uitspraken en leugens confronteerden gaf ie storrend toe dat: \"ie toch niet kon zeggen dat het aan die deal met immersion lag en dat ie toch iets moest verzinnen om te zeggen tegen het publiek\". Zo een ventje is het dus ,een eersteklas leugenaar puur sang. En dat is waarschijnlijk de reden dat sony hem eruit heeft gegooit.



    Dit hele artikel slaat nergens op en schildert deze leugenaar af als een soort engel ofzo. Wat een flut artikel van het niveau lik -me -vestje.







  • Phil heeft totaal geen invloed gehad op de gamingindustrie. Zoals Cutter Slade zegt, het was de man die met veel praatjes en leugens op de prop kwam. Goed dat hij zoveel jaar heeft gewerkt voor Sony en dat het een gezicht is geworden van de Sony game studio's, maar meer dan het gezicht is hij niet. Het blijft het mannetje die niets meer dan persconferenties doet.

  • Echt jammer dat hij weg is. Ik mis die kale kop van 'm.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren