1. Brothers in Arms: D-Day (PSP)

Brothers in Arms: D-Day (PSP)

Angstig schuilen mijn makkers en ik achter een muurtje, de kogels fluiten ons om de oren. Stukjes baksteen worden van de muur afgeschoten en kaatsen af op onze helmen. Iemand van onze mannen heeft er genoeg van. Hij staat op, waarna hij al lopend het magazijn van zijn machinegeweer leegschiet op het groepje Duitsers, een eindje verder. Meteen klinkt er een schot. De man kruipt nog een eindje verder, even krijgen we nog de hoop dat hij het zou overleven. Die hoop vergaat gauw nadat er nog drie schoten volgen en hij ter aarde stort. Dood. Dit soort taferelen gebeuren elke dag, maar hoe vaak we het ook zien, het went nooit.

In maart 2005 verscheen Brothers in Arms: Road to Hill 30, een First-Person shooter met WO II-setting, die een frisse wind door het shootergenre deed waaien. Het vermengde tactiek met een boeiend verhaal, wat een succesformule bleek te zijn. Datzelfde jaar, in oktober, kwam Brothers in Arms: Earned in Blood uit. Opnieuw pakt ontwikkelaar Gearbox uit met iets verrassend, omdat deze niet als een vervolg beschouwd kon worden. De game speelde zich weliswaar af in dezelfde periode als het eerste deel, maar dan in een ander gebied en met een ander hoofdpersonage. Toen er een PSP-game van de serie aangekondigd werd, was men ervan overtuigd dat de makers daar weer een tikkeltje originaliteit in zouden steken.

Helaas komen de fans bedrogen uit. Brothers in Arms: D-Day is namelijk een samenvoeging van missies uit de voorgaande PS2-games. Deze twee verhaallijnen zijn in elkaar verweven. Het resultaat hiervan is dat je zowel met sergeant Matt Baker als Joe ‘Red’ Hartsock speelt, wat voor behoorlijk veel afwisseling in de missies zorgt. Deze spelen zich allemaal af in Normandië, waar je het ene moment een tank begeleidt naar zijn bestemming, om later vanuit een kerktoren Duitsers met een sluipschuttersgeweer te bestoken. Toch blijft er, bij degenen die de PS2-games gespeeld hebben, het gevoel rondspoken dat zij dit al eerder hebben meegemaakt. Zulke mensen zullen tevreden zijn om te horen dan het concept van teamwerk hetzelfde gebleven is. Nog altijd zul je meermaals met een groepje kompanen op pad gaan, om samen met hen de opdrachten tot een goed einde te brengen. Om succes te behalen zul je telkens beroep moeten doen op de strategische elementen, inclusief de besturing. De makers hebben geprobeerd om deze op maat van de PSP te maken, maar het resultaat valt tegen. Verwacht geen Rambo-toestanden à la Call of Duty, want tegelijkertijd lopen en schieten gaat niet. Schieten kan alleen wanneer je stilstaat en een knop indrukt, pas dan kun je richten. In het begin is dit een hele klus, maar gaat na veel oefening toch wennen. Het blijft wel steeds aanvoelen als een ouderwetse besturing.

Ouderwets of niet, je zult teamleden wederom bevelen moeten geven. Verrassend genoeg lukt dit best aardig, in vergelijking tot de overige besturing. Hetzelfde geldt voor het principe van vinden, flankeren en afmaken, dat netjes overgebracht is. Dat terzijde, vragen om dekkingsvuur of het veranderen van positie zullen veel gebruikte handelingen worden. Hierbij mag echter de afstand tussen hen en de vijand niet te groot zijn, anders krijg jij steeds het gezeur te horen dat ze niks kunnen raken. Natuurlijk begint dat geklaag snel te irriteren. Let wel op: als je ze probeert te verplaatsen, lopen ze het risico geraakt te worden. Je kunt dit beter doen in ‘rustige’ momenten van het gevecht, als de tegenstanders onder vuur gehouden worden bijvoorbeeld. Alleen zul je het niet redden, voorzichtig handelen is dus de boodschap. Terwijl je kameraden de vijand onder vuur nemen, kun jij een route uitstippelen om vervolgens de tegenstand in de zijkant of rug aan te vallen.

Het moet vermeld worden dat deze methode niet voortdurend nodig is, omdat de vijandelijke AI dikwijls teleurstelt. Ze kunnen simpelweg blijven staan, ondanks dat kogels hun om de oren vliegen. Toch duurt het soms redelijk lang voor ze tegen de vlakte gaan, gewoon omdat het lijkt alsof je kompanen amper kunnen richten. Vreemd genoeg hebben zowel je strijdmakkers als tegenspelers bij gelegenheid een ingeving en lijkt hun intelligentie plots toe te nemen. Duitsers zoeken dan veel meer dekking, waardoor je echt met tactiek moet spelen, en de Amerikanen schieten plotseling scherper. Dit neemt niet weg dat vijanden steeds met hun helmen boven hun dekking komen piepen. Logischerwijs denk je dan: ‘even een headshot maken’, maar je zal snel problemen ondervinden met het schieten. Het helmpje raken is opvallend genoeg verdraaid lastig, met mogelijke frustraties tot gevolg.

De gemoederen worden een beetje bedaard door het aantrekkelijke leveldesign. Voor een PSP-game is het lekker gevarieerd, omdat elke omgeving er anders uitziet en voldoende decoratie bevat. De graphics zijn aantrekkelijk om naar te kijken. Helaas bevat de game vele technische onvolmaaktheden, zoals de framerate die tijdens actievolle scènes hooguit redelijk overkomt. In zeldzame gevallen kan het zelfs gebeuren dat één van je mannen vast komt te zitten achter een of ander voorwerp. Tevens klinken de geluiden van wapens niet echt realistisch, wat niet door de vingers gezien mag worden. Een ander kritiekpunje op het gebied van geluid zijn de dialogen. Hoewel ze interessant genoeg zijn om te volgen en bij gelegenheid grappige momenten bevatten, durven ze elkaar wel eens te overlappen. Het komt voor dat een personage nog niet is uitgepraat, terwijl de andere al aan zijn uitleg begint. Nu we het toch over de personages hebben, je hebt haast geen band met hen. De missies die daarvoor moesten zorgen zijn weggelaten… Waarom? Normaal gezien hoort dit één van de sterkste punten van de serie te zijn, dus is dat gewoon schandalig.

Gelukkig is de coöperatieve modus alles behalve schandelijk. Houd er wel rekening mee dat je enkel ad-hoc kunt spelen, dus beide spelers moeten de game bezitten. Co-op is vrijwel het enige wat de ervaren Brothers in Arms-speler niet bekend voor zal komen. Reken op een flinke dosis speelplezier gedurende verscheidende missies, variërend van zolang mogelijk in leven blijven tot de meeste vijanden doden. De oorlog is helemaal nog niet gestreden.

Conclusie en beoordeling

Brothers in Arms: D-Day is meer bedoeld voor mensen die de reeks nog niet kennen. De verhaallijnen van beide PS2-games zijn samengevoegd, en is dus voor fans van de serie meer van hetzelfde. Tevens is de strategische insteek terug, die gelukkig onveranderd is gebleven. De missies en het levendesign zijn lekker gevarieerd, maar jammer genoeg bevat de game tal van technische mankementen zoals de vaak middelmatige besturing, de AI die ergens tussen ‘dom’ en ‘slim’ hangt, wapengeluiden die niet overtuigend klinken, en noem maar op. Waarom de makers de belangrijke missies, die voor een band tussen personages zorgden, eruit hebben gehaald, is een raadsel. Een nieuw element is de deftig uitgewerkte co-op, die wel meteen iets nieuws toevoegd. Al bij al is deze game zeker een aankoop waard als je niet vertrouwd bent met de Brothers in Arms-serie.
7,3
Score
73
Score: 75
  • Pluspunten
  • Leuk voor nieuwelingen…
  • Strategie goed overgebracht
  • Variatie in missies en leveldesign
  • Deftige co-op
  • Minpunten
  • maar niet voor de echte fans
  • Besturing niet altijd even handig
  • Tal van technische mankementen
  • Amper band met personages

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • € 90, had ik wel gelijk in.

  • 90 euro is wel duur hoor :O . Het is dan wel incl. hardware waar je meer spellen voor kan kopen, maar alsnog best duur vind ik.

  • valt nog best mee

  • Dat is een prijs waar ik ook al aan dacht. Ik begin er fijn niet aan. Te veel geld voor mij…

  • geen wii:D

  • Ze zijn ook echt gek ! Ik denk dat ze het grote pupbliek hiermee pas trekken met een prijs van +- 60/70 euro ..

  • Best duur.

  • Vind ik nog wel een beetje duur…

  • Mwa, het is best een geavanceerd apparaat dus die prijs is wel oké. Niet dat ik um ga kopen though.

  • Valt mee, maar als het rond de 70 euro zat zouden ze er een groter publiek mee trekken

  • ze gaven mario kart ook een adviesprijs van 80 euro dus de winkels zullen het zelf wel wat lager verkopen..

  • Zozo, dat is best een redelijke prijs voor een 'casual-game'.

  • Hmm, had het wel gedacht……

    Ben niet echt van plan geweest om deze titel aan te schaffen…

  • 90 euro? :| Pff.. Ik weet niet of ik hem dan nog wil halen. Wordt een duur grapje zo..

  • Nogal duur, lastig om zo een groot publiek te krijgen.

  • ik d8 al iets tussen 80 en 100.



    maar ik denk niet dat ik deze gelijk ga kopen, natuurlijk eerst mario kart!:D

  • IT'S OVER NINE THOUSAND!!!!!!!!!!! (om er maar een oude internetmeme bij te pakken). Durig. :(

  • Inderdaad, op het forum werd deze prijs al als richtlijn gebruikt. Wel grappig dat hij nog klopt ook. Ik koop hem waarschijnlijk niet, omdat ik voor die prijs bijna twee (voor mij leukere) games kan kopen.

  • Bijna half zo duur als de Wii zelf. Hopelijk krijgt dat spul dan veel support en enkele topgames die er effectief een meerwaarde door krijgen.

  • Voor een Game en Board is 90 best een redelijke prijs.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren