1. Super Mario Galaxy 2 (Wii)

Super Mario Galaxy 2 (Wii)

Geweldig. Het beste woord om Super Mario Galaxy mee te omschrijven. Het spel werkte dan ook als een tienenmagneet en dat is niet gek, aangezien het een wet van Meden en Perzen is dat een Mario 3D-platformer goede cijfers haalt. Nintendo werd er ook blij van, omdat iedereen een spel als deze waardeert: zowel de echte gamers als de jongere kinderen. Het is ook niet gek dat misschien wel het beste spel uit deze generatie een vervolg mag krijgen: Super Mario Galaxy 2.

Waarom kon Super Mario Galaxy dan hogere waarderingen krijgen dan zijn voorloper op de Gamecube, Super Mario Sunshine? Sommige mensen konden de waterspuit FLUDD niet waarderen. Anderen waren blij dat de anarchie uit de eerdere delen (Super Mario Bros., Super Mario 64) weer terug was. Maar het belangrijkste was het briljante gebruik van de zwaartekracht. Een planeet bekijken was één groot festijn. Het spel had naar mijn mening één minpunt, iets wat bij elke platformer tot nu toe was: het einde werd afgeraffeld. Zeer veel saaie levels waar je paarse muntjes mocht verzamelen, waar je maar één leven had of waar je binnen een korte tijd een level moest uitspelen. Vandaar dat het spel geen perfectie bereikte naar mijn mening. Weet deeltje 2 deze tekortkoming goed te maken?

Dat het spel begint met een zwak verhaal verzwijg ik maar even, want ik garandeer je dat het later nog erg leuk en schattig wordt. Bowser ontvoert Peach en dan gaat Mario weer de ruimte in om haar te redden. Niet veel later komt hij Lubba tegen, die met zijn ruimteschip Bowser achterna gaat. In de eerste galaxy, Sky Station Galaxy, leer je weer de technieken, die niet veranderd zijn. Het spel laat direct zien dat de moeilijkheidsgraad wat is opgeschroeft. Peewee Piranha, die wel op een baby-versie lijkt van Dino Piranha uit het eerste deel, is veel sterker en leuker dan de zojuist genoemde eindbaas. Na het verslaan van dit ukkie kom je bij Yoshi’s Star Galaxy en dan gaat het echt beginnen. Met Yoshi spelen is namelijk een fantastische ervaring! We zagen de populaire dinosaurus al eerder in Super Mario Sunshine en de gameplay is niet veel veranderd. Je kan nog steeds vijanden opeten, maar hier wordt de cursor voor gebruikt: klik iets aan en hij eet het op. Het is simpel en het is tegelijkertijd ook leuk.

De toevoeging van power-ups is ook weer sterk gedaan. Er zijn 3 nieuwe gewone power-ups, maar ook Yoshi kan Mario helpen met zijn veranderingen. Allereerst heb je de Spin Drill. Hiermee kan je door de grond boren, zodat je aan de andere kant van de planeet eruitkomt. Ik was eerst licht sceptisch, maar dit is weer een briljant idee geweest, want het onderzoeken van levels is leuker dan ooit. Ook Rock Mario wist mij te overtuigen. Mario verandert namelijk in een groot rotsblok, die me overigens erg deed denken aan Golem. Zo kan hij alles op zijn weg pletten, maar de besturingsmogelijkheden zijn beperkt. Een sterke power-up is dit, zeker in het level waar je als een bowlingbal strikes moet gooien. De beste bewaar ik voor het laatst. Cloud Mario is namelijk misschien wel de beste power-up die een Mario-game ooit heeft gehad. Je kan namelijk de zwaartekracht meer dan ooit testen, wat vooral heerlijk is op Starship Mario.

Het wordt al helemaal leuk als je met Yoshi je kan veranderen. Allereerst wist de Dash Pepper mij compleet te overtuigen. Yoshi gaat daardoor namelijk als een gek rennen, waardoor hij op stijle muren kan en over water kan rennen. Plezier (en driftaanvallen) gegarandeerd! Niet veel later vindt je de Blimp Berry, waarmee Yoshi zichzelf in de lucht kan blazen, maar wel met een luchtmetertje. De power-up zelf is niet eens zo briljant, maar hoe en wanneer je het moet gebruiken... ongelooflijk hoe goed dat is gedaan. Vooral het heerlijke leveldesign van Tall Trunk Galaxy maakt ook deze power-up compleet. De derde power-up laat Yoshi een tijdje gloeien, waardoor je onzichtbare stukken platform ziet verschijnen. Ook deze is niet eens heel briljant, maar het gebruik er van, Sweet Mystery Galaxy in het bijzonder, is fantastisch. Je kan namelijk via Yoshi door de verpakking kijken van repen chocola en cadeautjes! Erg leuk voor de zoetekauwen onder ons.

Mijn kleine angst was dat enkele galaxy’s onorigineel zouden worden. Maar ‘onorigineel’ is een taboe in dit spel. Geen galaxy, en dan bedoel ik ook letterlijk geen, kon ik betrappen op lichte onoriginaliteit. Het is een complete ‘rhapsody’ van levels. Zo heb je bijvoorbeeld het briljante Beat Block Galaxy, waar blokken op de ritme verdwijnen en verschijnen. Of wat dacht je van Cloudy Court Galaxy, waar je skills met Cloud Mario uitvoerig getest worden door de molens. Hoe leuk wil je het hebben? Ook wil ik nog even de Clockwork Ruins Galaxy noemen. In dit zeer pittige level wordt je even laten zien wat écht platformen is. Er zijn daar namelijk veel draaiende platformen, waardoor je vaak zal moeten springen, wat nou net het sterke punt is in Mario-spellen. Ondanks de toegenomen moeilijkheidsgraad is het spel wel behoorlijk toegankelijk door de Cosmic Guide, waardoor je automatisch naar het einde van het level wordt gezet als je vastloopt. Een uitstekend alternatief voor beginners die vast zitten in een level, waardoor ze niet meer willen doorspelen. Je krijgt wel een beloning als je hem niet gebruikt, want je zal het dan moeten doen met een schamele bronzen ster in plaats van een gouden.

Wat ook geweldig is is dat dit spel één ceremonie is aan de oudere Mario-spellen. Zo is Supermassive Galaxy een ode aan Giant World van Super Mario Bros 3, alle vijanden en blokken zijn van een maatje waar zelfs Bowser niet in past. Ook heb je Starshine Beach Galaxy, wat gebasseerd is op Delfino Plaza van Mario Sunhine. De bewoners hier zijn de oude vertrouwde pianta’s, het beeld van deel 1 staat er weer en vooral de naam (starshine/sunshine) is geweldig gevonden. Het beste is nog wel Throwback galaxy. Want dit is namelijk het Whomp Fortress van Super Mario 64! Met een boss-fight tegen de Twhomp King die zo fascinerend is dat de oude versie door de plee gespoeld mag worden. Maar het retro-festival is nog niet eens voorbij met deze galaxy’s. Zo zien we later nog complete levels terug van het eerste deel van Mario Galaxy, Mario Sunshine en zelfs een level die vernoemd is naar een circuit van Mario Kart! Al met al kan je dit spel een complete mix van oud en nieuw noemen.

En dan heb ik het nog niet eens over al die geweldige eindbaasgevechten! Elk gevecht mag zich episch noemen, van het eerste gevecht tegen de schattige Peewee tot het laatste gevecht met Bowser. Zo zijn de gevechten met Bowser Jr. bijna platformlevels te noemen, geweldige platformlevels! Vooral de laatste is één van de briljantste en spannendste gevechten die ik ooit heb ervaren. Ook Bowser (natuurlijk met drie gevechten) is een meer dan noemenswaardige eindbaas, beter dan in het eerste deel in elk geval. Ik had het al over een episch gevecht met de Twhomp King, maar ook de bijna schattige Giga Lakitu (die veel leek op Lakithunder). Opvallend is ook het gebrek aan een grote hub. Mario gaat namelijk met de tijd mee en heeft daarom een ruimteschip, de zogenoemde faceship. Zoals de naam al doet vermoeden is dit een replica van Mario’s hoofd. In het begin voelt het saai aan, maar na een tijdje is het drukbevolkt met allemaal oude en nieuwe vrienden. Het leukste is nog wel als Cloud Mario de meest onmogelijke sprongen te maken. Leve de vrijheid!

De belangrijkste vraag was echter of de game niet afgeraffeld werd. En ik kan opgelucht vertellen dat ik geen enkele keer dat gevoel heb gehad. Ten eerste is er slechts één komeet te vinden bij de galaxy’s, ten tweede zijn ze leuker uitgevoerd. Zo heb je geen verschrikkelijke daredevils meer zoals in deel één (lees: Bouldergeist). In dit deel zijn ze namelijk op betere momenten te vinden. Ook moet je sommige levels in een bepaalde tijd uitspelen (door de toevoeging van klokjes zijn deze levels veel beter). Uiteraard keren de purple coins ook terug. Nieuw zijn de kometen waar je achtervolgd wordt door de angstaanjagende cosmic clones of de kometen met de zeer geslaagde ‘romps’. In de laatste moet je in een korte tijd een grote groep vijanden uitroeien. Deze kometen moet je deze keer wel verdienen, want je moet de nieuwe Comet Medals pakken, die regelmatig op lastige plekken verstopt zijn. Er is ook een nieuw personage, genaamd The Chimp, die je uitdagingen oplegt die van een zeer hoog niveau zijn (Waaronder een level waarin je moet bowlen als Rock Mario!). Ik kan je ook beloven dat je voor het halen van alle 120 sterren een veel leukere beloning krijgt dan in het eerste deel...

Natuurlijk. Wie een hond wil slaan vindt altijd wel een stok. Zo kan je zeuren over het feit dat de game niet veel moeilijker is dan het eerste deel of vooral dat de vernieuwing niet hoog genoeg is. Maar kom op: wat geeft het? Mario Galaxy gaat namelijk puur om de fun, niet om het mooie verhaal of om de hoge vernieuwing! Om eerlijk te zijn vond ik het meest storende minpunt de minder schattige blik van Yoshi. Tel daar de erg mooie (maar gelukkig wel cartoony) beelden en vooral de fantastische muziek bij op (met als hoogtepunt de muziek van Fluffy Bluff Galaxy) en je hebt weer een geweldig spel die iedereen met een goed hart voor Nintendo in huis moet hebben!

Conclusie en beoordeling

Super Mario Galaxy 2 is één van de beste spellen ooit gemaakt en dat merk je elke seconde die je aan het spelen bent. Het heeft werkelijk alles mee: geweldige muziek, mooie beelden en vooral de beste gameplay die ik ooit heb meegemaakt. En daar is geen woord van overdreven!
10
Score
100
Score: 100
  • Pluspunten
  • Gameplay
  • Muziek
  • Beelden
  • Yoshi
  • Minpunten
  • Geen

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Oei een matig… das niet zo best!

  • Dat zeggen de leraren ook altijd tegen mij;)

  • Hmm…. Ook al is het slecht, ik wil alsnog ooit nog eens de Sega Dreamcast versie van Trigger Heart scoren gezien dat het allerlaatste door Sega uitgebrachte game is op de Dreamcast (Het was vorig jaar uitgebracht in februari) en het is ook nog eens een regio vrije game. Jammer dat ik de DC versie niet kan vinden (Ik heb geen zin om op ebay te zoeken).

  • Jammerrrr maar helaas.

  • Wat een poepgame…

  • matig

  • Ze moeten meer orginelere spellen naar de Arcade brengen. En met Rez en N+ lukt dat volgens mij goed de laatste weken.

  • Jammer van de simpelheid en korte speelduur, ziet er namelijk nog geen eens echt heel slecht uit.

  • jammer..

  • Laag. Valt weinig over te zeggen eignlk.

  • Niks kan Super Aleste voor de snes verslaan :)

  • ik wil ikaruga op live..

  • matig vind ik er wel bij passen

  • Ja vind hem ook niet zo. Heb de trail al even gespeeld.

  • Het ziet er op zich wel grappig uit alleen die area's zijn zo klein… Jammer de bammer…

  • MS Points verspilling dus \\o/

  • Jammer, er zat meer in.

  • niet mijn game

  • niet echt een goede game dus =P

  • @ maniac



    Jawel. MUSHA Aleste op de megadrive.:P

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren