1. X-Men Origins: Wolverine (X360)

X-Men Origins: Wolverine (X360)

Ik zal het maar eerlijk toegeven: van de X-men weet ik weinig tot niets. Ik geloof dat ik zo ongeveer de enige ben die de films – ondanks de aanwezigheid van onze eigen Famke Janssen (yummie!) – nooit heeft gezien, en de strips waren ook al niet aan mij besteed. Wel heb ik in een heel grijs verleden eens een aflevering of twee van de tekenfilm aangegluurd, maar dat is het dan ook wel. Toch was dit alles voor mij geen reden om het spel ‘X-men Origins: Wolverine’ aan mij voorbij te laten gaan. De kans om mij op ongure types uit te leven met Wolverine, een buitenproportioneel brede spierbonk die ook nog eens beschikt over metalen spiesen die als klauwen uit zijn handen tevoorschijn komen, kon ik natuurlijk niet aan mij voorbij laten gaan…

Het zal niemand verbazen dat dit spel het niet moet hebben van een diepgaande verhaallijn. Die is er dan ook niet. Bij dit spel draait het, zoals dat geldt voor de meeste ‘hack ’n slash’-titels, om de brute actie. En jongens, wat is die actie in X-men Origins: Wolverine bruut! Binnen de kortste keren tover je als speler de meest smerige moves uit je controller, waarbij je vijanden onthoofdt, ontdoet van ledematen of zelfs geheel doormidden klieft. Daarbij zul je meestal gebruik maken van de klauwen van Wolverine, maar ook de omgeving leent zich vaak bij uitstek voor wat interactie met de vijand. Hoewel blind op de knoppen beuken zeker in het begin nog wel wil werken, kom je er later in het spel niet meer mee weg. Je zult je dan ook bewust moeten worden van alle moves die tot je beschikking staan. Naarmate het spel vordert, wordt Wolverine steeds sterker, waarbij hij zowel meer en gevaarlijkere aanvallen tot zijn beschikking krijgt, als weerbaarder wordt tegen aanvallen van vijanden. Op zich zou dit een goede manier zijn om het spel fris te houden – voor zover een spel met zoveel ziek geweld ‘fris’ kan zijn – , maar de uitwerking is helaas niet zaligmakend. Dat komt doordat de verschillende aanvalstechnieken wel heel erg op elkaar lijken, en dat is jammer. Waar veel andere spellen binnen dit genre nog afwisseling bieden door de speler een heel arsenaal ter beschikking te stellen, moet Wolverine zich zien te redden met zijn klauwen.

Naast de standaardaanvallen kun je als speler ook gebruik maken van‘special moves’. Daarvoor heb je voldoende ‘rage’ (een soort energie) nodig die je krijgt door vijanden te verslaan of de omgeving te slopen. Helaas zijn deze ‘special moves’ helemaal niet zo speciaal. Veel verschil met de standaardaanvallen is er, ook qua doeltreffendheid, niet. Sterker nog, veruit de meest effectieve en spectaculaire aanval in het spel, de ‘lunge’, behoort tot de standaardaanvallen. Met deze ‘lunge’, kun je een vijand die zich op grote afstand bevindt, razendsnel uitschakelen door hem aan te vliegen met je klauwen in de aanslag. Omdat je voor die techniek geen ‘rage’ nodig hebt, kun je er eindeloos gebruik van maken en dat maakt het spel – gelet op de doeltreffendheid van de ‘lunge’ – eigenlijk te makkelijk. En dat terwijl het spel al zo eenvoudig is, gelet op het feit dat de ‘health bar’ van Wolverine steeds (en in rap tempo!) automatisch wordt aangevuld wanneer hij eens stevig is aangepakt.

Goed, de aanvalstechnieken in X-men Origins: Wolverine bieden dus weinig afwisseling. Hoe zit dat met de vijanden? Helaas, ook op dat punt biedt het spel weinig afwisseling. Er is een beperkt aantal type vijanden dat je steeds maar weer krijgt voorgeschoteld. Voor de ‘normale’ vijanden valt dat niet zo op en is het ook niet hinderlijk (soldaten blijven immers soldaten), maar dat je tig keer dezelfde ‘eindbaas’ (of dus liever gezegd: ‘tussenbaas’) moet aftuigen, doet wel heel goedkoop aan. Dat geldt dan weer niet voor bijvoorbeeld de – spaarzame – tussenfilmpjes, die er werkelijk prachtig uitzien. Sowieso ziet het spel er prima uit. Ook zijn de omgevingen waarin Wolverine zich mag uitleven met onder andere een jungle, een militair complex en een sneeuwlandschap, voldoende gevarieerd. Afwisseling is er ook op het gebied van zaken die je als speler gedurende het spel kunt verzamelen: ‘dog tags’ voor experience points, actiepoppetjes voor bonussen zoals een andere outfit, geluidsopnames voor achtergrondinformatie over het verhaal, en ‘mutagens’. Deze ‘mutagens’ zijn het meest interessant. Zij geven Wolverine een bijzondere eigenschap (zoals extra ‘health’, extra kracht, langer voordeel van ‘special moves’, groter bereik van ‘special moves’ of meer experience points per verslagen vijand). Als speler kun je maar van maximaal drie ‘mutagens’ tegelijkertijd profiteren, zodat je keuzes zult moet maken. Hoewel het de spelervaring niet fundamenteel verandert, is het toch leuk dat je als speler je eigen nuances kunt aanbrengen.

Ten slotte moet er in het spel ook nog wat gesprongen en geklauterd worden. Dit mag echter geen naam hebben. Hier en daar moet je met wat kisten slepen om een bepaalde plek te kunnen bereiken, maar daarmee heb je het dan ook wel gehad. De platform-elementen zijn niet slecht, maar voelen hier en daar een beetje houterig aan. Wolverine is geen Lara Croft zal ik maar zeggen. Het is allemaal te weinig om het spel te redden. De ‘puzzels’ (hoe bereik ik een bepaalde plek) liggen erg voor de hand. Vaak is het level-design zelfs zodanig dat het letterlijk onmogelijk is om een kist of ander voorwerp een verkeerde kant op te slepen. De speler wordt echt bij het handje genomen. De grootste puzzel was nog hoe ik een bepaald type vijand (de ‘grenadier’) kon uitschakelen. Dat had echter alles te maken met de volslagen idiote tactiek die daarvoor nodig was. Zelfs voor een spel over een vrijwel onsterfelijke mutant met klauwen ging dat namelijk echt nergens over. Om niet te worden beschuldigd van ‘spoilers’ houd ik de tactiek voor me, al schreeuwt die erom belachelijk te worden gemaakt.

Conclusie en beoordeling

Een degelijk hack ’n slash-spel moet de speler mijns inziens voldoening geven in de wijze waarop hij de hordes vijanden kan afslachten. Dat doet X-men Origins: Wolverine helaas onvoldoende. De actie is weliswaar bruut en spectaculair, maar ook eentonig, omdat alle aanvallen op elkaar lijken. Dat doen ook de vijanden, en dus ontstijgt het spel de middelmaat niet. Het is allemaal niet heel slecht, maar zeker niets bijzonders.
6
Score
60
Score: 60
  • Pluspunten
  • spectaculaire actie
  • lekker smerig
  • prima graphics
  • mutagens
  • Minpunten
  • weinig variatie
  • identieke ‘tussenbazen’
  • houterige platforming
  • grenadier- tactiek’ is bi-zar!

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Gaat wel, denk ik.

  • LOTR meets Beowulf + hogere gore level = ?

  • klinkt goed

  • Ik vond er weinig aan, ik moet zeker nog overtuigd worden hoewel de schaal en audiovisuele kant al indruk op mij gemaakt hebben. Verder niet echt wat.

  • DIe gevechten zien er hele vet uit

  • Ga het niet halen, weet ik nu al zeker.

  • Lijkt me echt vet…

  • Heb wel vertrouwen in deze game met Spartan hadden ze al bewezen dat ze het konden en deze ziet er ook goed uit.

  • Ik weet het niet hoor…

  • Vond Spartan graaf dus deze ga ik zeker kopen

  • lijkt op two world graphics dus nee

  • Je klinkt nu positiever dan tijdens je speelsessies Jelle. :P

    Jij was anders degene die de game \"kut\"vond, Timo :P

  • Het lijkt me echt een toppertje te gaan worden!

  • lijkt me echt een vette game, en een waardige concurrent voor god of war

  • Klinkt vet maar er zit dus niet echt een verhaal in ofzo, gewoon stomweg slaan. ''Verspil'' liever m'n tijd aan RS: Vegas 2 of COD4 :p

  • Deze is zeker vet, zou hem zeker kopen.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren