1. Red Dead Redemption (X360)

Red Dead Redemption (X360)

Stoere kerels, snelle paarden, mooie vrouwen en heel veel kogels… met deze ingrediënten is het Wilde Westen natuurlijk een dankbaar decor voor computerspellen en films. Toch is het vooral de filmindustrie die hiervan optimaal gebruik heeft gemaakt. In spelletjesland valt de oogst tot op heden – op een enkele uitzondering als ‘Outlaws’ of ‘Sunset Riders’ na – namelijk behoorlijk tegen. Wellicht dat de jongste telg van uitgever Rockstar Games, ‘Red Dead Redemption’ hier eindelijk verandering in brengt.

In ‘Red Dead Redemption’ kruip je als speler in de huid van John Marston, een ruige cowboy die wel wat weg heeft van Clint Eastwood in zijn beste dagen: ongeschoren, (aanvankelijk) zwijgzaam, sympathiek, maar vooral… dodelijk. Het spel is een zogenaamde sandbox-game, wat inhoudt dat je als speler de vrijheid krijgt om in de open spelwereld te gaan en te staan waar je maar wilt en om allerlei zaken te ondernemen die niet noodzakelijk zijn om het spel uit te spelen. Het moet gezegd worden: die open wereld ziet er prachtig uit. Ik was met name onder de indruk van de paarden die er niet alleen prachtig uitzien, maar ook heel knap geanimeerd zijn.

Over het verhaal zelf zal ik niets verklappen, maar het zal geen verrassing zijn dat John diverse types ontmoet die hij op verschillende manieren zal moeten helpen zodat zij op hun beurt John zullen helpen. De locaties waar deze personages zich bevinden, worden op de kaart aangegeven met letters en wanneer je naar zo’n letter reist, start er een ‘missie’ die het verhaal weer een stukje verder op weg helpt. Vaak heb je als speler de vrijheid om zelf de volgorde te bepalen waarin je die missies afwerkt, maar dat is het dan ook wel. Het verhaal staat vast en in die zin is Red Dead Redemption een heel lineair spel. Wel kun je buiten het verhaal om van alles ondernemen: je kunt jagen op allerlei dieren, aan diverse kaartspelletjes deelnemen, dobbelen, de premiejager uithangen etc.

De vraag is of die optionele activiteiten ook leuk zijn om te doen? Mijn antwoord daarop: mwoah. Voor de meeste activiteiten geldt wat mij betreft dat ze best aardig zijn om een keertje te proberen, maar ik zie mezelf niet zes uur lang dobbelen om heel eerlijk te zijn. Hoe zit het dan met de fun-factor van de missies van de verhaallijn? Ook daarop is mijn antwoord: mwoah. Het is wel heel veel van hetzelfde. Ruim 90% van de missies bestaan uit het overhoop schieten van een schijnbaar oneindig aantal vijanden. Dat is namelijk waar Red Dead Redemption het de speler probeert moeilijk te maken. De vijanden worden gaandeweg het spel niet slimmer of krachtiger, maar zij verschijnen simpelweg in steeds groteren getale. Heel veel moeilijker wordt het daardoor overigens niet, want ook in dit schietspel (wat Red Dead Redemption in feite is) beschikt de speler over een variatie op de bullet-time die jaren geleden al door Max Payne werd geïntroduceerd. Gaap. Deze kan overigens wel worden uitgeschakeld.

Om Red Dead Redemption af te doen als een eenvoudig, repetitief spel zou weliswaar niet bezijden de waarheid, doch wel wat streng zijn. Daarvoor doet het spel te veel dingen goed. Het verhaal is bij vlagen zeker de moeite waard; beeld en geluid zijn dik in orde (al mis ik toch een soundtrack van Ennio Morricone) en ook de gameplay zit goed in elkaar. John Marston laat zich eenvoudig besturen en de speler heeft de keuze uit veel verschillende wapens om het geboefte mee uit te roeien. Te denken valt bijvoorbeeld aan een lasso, een mes, en diverse pistolen, geweren en shotguns. Het is gewoon heel tof om in Red Dead Redemption de cowboy uit te hangen!

Toch heb ik dus best wat kritiek op het spel. Naast het feit dat de missies wat mij betreft dus behoorlijk eentonig zijn, vind ik het ook jammer dat je als speler maar weinig zeggenschap hebt over de manier waarop John Marston zich ontwikkelt. De handelingen die je als speler verricht, hebben een negatief of positief effect op je reputatie. Daarmee wordt de indruk gewekt dat je onder meer de keuze hebt om het spel als echte outlaw te spelen. Niets is minder waar. Hoewel je op zich best de bandiet kunt uithangen, ben je in de verhaallijn juist een sympathieke kerel en die twee zaken gaan niet samen. Ook heb je bijvoorbeeld niet de vrijheid om je te vergrijpen aan vrouwelijk schoon, omdat John Marston getrouwd is… over een gebrek aan vrijheid gesproken! Wel is het natuurlijk zo dat Red Dead Redemption geen RPG is, dus heel zwaar mag dit minpunt misschien niet wegen. Een laatste minpunt wat mij betreft is de lengte van het spel die kunstmatig wordt opgerekt door naast het voorschotelen van erg op elkaar lijkende missies, de speler ook eindeloze tochten van locatie naar locatie (en weer terug) te laten maken. Het had allemaal net wat compacter, flitsender en dus tja, afwisselender gemogen.

Conclusie en beoordeling

Voor het ultieme Western-spel vind ik Red Dead Redemption uiteindelijk wat te eentonig en oppervlakkig, terwijl ik het voor een ‘regulier’ schietspel te langdradig vind. Toch geef ik het spel een ruime voldoende, want het speelt zeker de eerste paar uur heerlijk weg, het is zeer sfeervol en beeld en geluid zijn dik in orde.
7
Score
70
Score: 70
  • Pluspunten
  • sfeervol
  • mooi
  • goede dialogen
  • Minpunten
  • weinig keuzevrijheid
  • al snel eentonig
  • duurt wel lang
  • wel erg makkelijk

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren