1. Mount & Blade: Warband (PC)

Mount & Blade: Warband (PC)

Wie droomt er niet van, om in een game te stappen en grootse legers aan te voeren, zelf strijdend tussen je eigen manschappen, met de zon op je kop en het bloed op je zwaard. Wie droomt er niet van, om de mooiste vrouwen het hof te maken, geheime afspraakjes te regelen en stiekem te trouwen? Wie droomt er niet van, om uit te groeien tot de meest gevreesde man van de wereld? Droom gerust verder, want in Mount & Blade: Warband begin je als een straatarme krijger, met het charisma van een stotterende puber en de vaardigheden van een klungelende ezel.

Zoals gezegd is het verschil tussen het begin en het einde – voor zover je daarvan kan spreken – immens. Je begint door je eigen verleden te kiezen, alsmede wie je vader was, waar je werd opgeleid en wat voor baan je had. De echte mannen kiezen voor iemand zonder aanzien, zonder geld en zonder opleiding. Voor wie liever begint met iemand van blauw bloed en aanzien kan zich ook daar mee uitleven, maar zorgt wel voor een stuk minder uitdaging. Bovendien heb je ook de keuze tussen een vrouw en man, en dat is nogal een bepalende keuze. Zo heeft een vrouw een stuk minder charisma in een mannenwereld en is het vrijwel onmogelijk om een koninkrijk te regeren, daar zijn immers koningen voor.

Als je uiteindelijk je personage hebt gecreëerd, merk je al snel dat er geen verhaal in Warband zit. Nee, echt niet! Je kan quests krijgen van handelaren tot landheren, je kan doen wat je wilt, maar er is geen hoofdqueeste die je móét volgen. Besef je goed dat dit iets is wat op het begin een enorme afknapper kan zijn. Je wordt in een wereld gegooid en er wordt eigenlijk gezegd: ‘zoek het maar lekker zelf uit’. Het tweede hekelpunt waar mensen op afknappen zijn de graphics: die zijn lelijk. Het detail per manschap is soms wel goed te noemen als alles op high staat, maar de animaties en omgevingen zijn écht belabberd. Ben je echter lekker aan het spelen, dan merk je helemaal niks van deze twee minpunten. Laat je dus niet afschrikken, blijf spelen, bijt door de zogeheten zure appel heen en geniet.

Ben je begonnen, dan bestaat de gameplay uit – heel kort door de bocht – drie dingen: vechten, praten en reizen. De quests die je aanneemt variëren van het versieren van een schone vrouwe tot het vermoorden van een gezochte crimineel. Ook kom je onderweg de vele struikrovers en overvallers tegen, die je met jouw eigen leger in de pan dient te hakken. Zelf had ik mijn personage zo gemaakt dat hij een excelleerde in het schieten van een pijl en boog bovenop een paard. Makkelijk is echter anders, want het vechten gaat in Warband heel diep. Als boogschutter heb je bijvoorbeeld je ‘crosshair’, die smaller wordt naarmate je je boog strekt, dus accurater. Maar hoe langer je de boog strekt, hoe meer kracht het kost en hoe minder scherp je kan schieten. Ook hebben zwaartekracht en weersomstandigheden invloed op je wapens. Pijlen dalen en kruisbogen kunnen voor geen meter schieten als het regent. Bovendien is timing heel belangrijk, vooral met de mêleewapens. Het slaan van een zwaard of het steken van een speer gaat uiteraard niet binnen een milliseconde. Time je echter precies goed, dan kan je in één keer je vijand doden.

De grootste nachtmerrie van iedereen is echter een schild. Een schild kan pijlen en slagen blokken, wat jouw ultieme aanval omtovert tot een kleine breuk in iemands schild. En ook daar is het spel weer enorm realistisch, heb je namelijk een simpel houten schild, dan zijn twee of drie slagen al genoeg om het te verpulveren tot tientallen splinters. En boogschutters kunnen het schild ook omzeilen, door bijvoorbeeld in zijn of haar been te schieten, dat weer resulteert dat het slachtoffer niet kan rennen. Heb je uiteindelijk de combat onder te knie, dan wordt het tijd om je leger aan te sturen. Met een paar drukken op de knop kun je de positie, indeling en aanvalspositie van je manschappen veranderen. Een linie van boogschutters opstellen, om een cavalerierush van te tegenpartij te weren is heerlijk om te doen. Het geeft je het gevoel van macht en is bovendien nodig bij de latere gevechten, waar legers van 750 man tegenover elkaar staan.

Voordat je zelf in dit soort gevechten terechtkomt, moet je je eerst aansluiten bij een koninkrijk. Omdat ik – zoals gezegd – mijzelf specialiseerde in het boogschieten te paard sloot ik mij aan bij Sultan Hakim, koning van het Sarranid Sultanate. Dit koninkrijk heeft namelijk de beste boogschutters te paard en op die manier kon ik mijzelf makkelijk in hun legers voegen. Je vecht immers niet alleen met je eigen leger, maar je kan ook de legers van vennoten te hulp schieten. In ruil hiervoor krijg je respect en misschien zelfs wel land van de Sultan. Heb je uiteindelijk genoeg land en landheren om jouw land te besturen, dan kan je zelfs overgaan op jouw eigen koninkrijk. Hiervoor heb je wel de steun nodig van meerdere koninkrijken, want je bent natuurlijk concurrentie voor hen, en een groot leger kan hierbij goed van pas komen.

Maar wat is een koning zonder vrouw? Helemaal niets, zeker niet in de Middeleeuwen. Het huwelijk en het proces daar voorafgaand is dan ook een vrij groot onderdeel van Warband. In theorie is elke vrouw die je tegenkomt huwbaar, maar om nou te zeggen dat het slim is om een koningin te schaken… Een vrouw veroveren is dan ook een aspect waar je pas aan wilt beginnen in een later stadium als je aanzien en respect hebt opgebouwd en koningen hun dochter wel aan jou willen afstaan. Probeer je dat op het begin met jouw legertje van vijftien man, dan krijg je een veeg uit de pan of een schaterlach die zijn weerga niet kent. Beiden niet zo goed voor je zelfvertrouwen.

Als je uiteindelijk elk aspect van de game bezocht hebt en het gevoel hebt dat de singleplayer niets meer te bieden heeft dan is er altijd nog de multiplayer – een nieuwe toevoeging in Warband. Met maximaal 64 man is het mogelijk om tegen elkaar te strijden in verschillende modi. Persoonlijk vond ik Siege het leukste. In dit speltype moet je als aanvallende partij een kasteel veroveren, terwijl de verdedigende partij het weer moet beschermen. Teamwork is in die modus van vitaal belang en je voelt je machtig als je je vijanden bij bosjes van de ladders afschiet. Daarnaast is er ook nog Battle, een soort Team Deathmatch zonder respawn, die zeer te pruimen is. Waar je in een normale Team Deatchmatch soms nogal roekeloos te werk gaat daar ben je in Battle vooral bezig met overleven. Ga je dood dan kan je soms wel een kwartier wachten voordat de volgende ronde begint. Daarnaast zijn er natuurlijk ook de ‘standaard’ Team Deatchmatch, Deathmatch en Capture the Flag.

De maps zijn ook nog eens zeer gevarieerd van stedelijke gebieden tot een woestijn en van een bosrijk gebied tot een ijsvlakte. Vooral die laatste omgeving was één van mijn favoriete maps. In het midden is het één grote vlakte van ijs, met alleen een vastgevroren schip en aan de randen schieten bomen de grond uit. Het is dan ook grappig om te zien dat de cavalerie en infanterie vooral in het midden vechten, terwijl de boogschutters de randen opzoeken en eerdergenoemde soldaten van een afstand doodschieten. Iemand doden is niet alleen goed voor je score je krijgt er ook nog eens goudstukken voor. Voordat je weer in een potje terecht komt kun je jouw klasse en uitrusting kiezen. Maar dat kost weer de goudstukken die je verdient met het doden van je tegenstanders. Zo begin je als infanterie bijvoorbeeld op het begin met nog een houten schild en een roestig zwaard, zo ben je in de volgende ronde gehuld in een harnas en zwaai je rond met een machtige bijl. Het ligt er tevens ook nog eens aan voor welk koninkrijk je strijdt alvorens je een klasse kunt kiezen. De Nords excelleren bijvoorbeeld in kruisbogen, terwijl je als Saranid alleen een boogschutter te paard kan nemen. Zo zit er dus wel degelijk verschil bij wel team je hoort. Elk aspect van Mount & Blade Warband zit helemaal in het spel verweven en is niets aan het toeval overgelaten. En dat voor een ontwikkelteam van twee personen.

Conclusie en beoordeling

Mount & Blade Warband heeft een enorm hoge instapdrempel, maar ben je daar overheen, dan betreed je een hemel die je niet snel meer wilt verlaten. Je gameplay gaat immens diep, het vechten is verfrissend en leuk om te doen en voordat je het weet ben je met je leger weer een ander leger in de pan aan het hakken. De nieuwe multiplayer is ook nog eens een heerlijke extra die veel nieuwe spelers zal trekken, ook daar is het niet makkelijk om erin te komen, maar weer wordt je geduld beloond. Het mag dan een game zijn met een lage productiewaarde, het hoeft amper in te leveren op Hollywood-producties die we tegenwoordig in sneltreinvaart voorbij zien razen.
8,7
Score
87
Score: 85
  • Pluspunten
  • Verfrissend vechtsysteem
  • Realistisch
  • Theoretisch niet uit te spelen
  • Multiplayer
  • Enorme veldslagen
  • Aantal opties
  • Minpunten
  • Grafisch ondermaats
  • Hoge instapdrempel

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Ziet er wel errug mooi uit!

  • Nog een soort MotorStorm voor de PS3? En uitgegeven door Disney?



    Niks verbaasd me nog tegenwoordig.

  • ziet er wel vet uit, maar het is niet mijn type game

  • ziet er wel goed uit

  • lache hoe meer games hoe beter

  • steeds meer games in dit genre.. maar deze lijkt er wel heel goed uit te zien

    maar alleen quads? geen motorcrossers? of buggys ofzo?..

  • Ziet er flex uit.

  • Krijgt de 360 eindelijk eens mss een goede ATV en MX offroad racer?

  • Hmmm nog een Disney game… Turok zuigde al enorm dus ben benieuwd wat er met deze game gaat gebeuren…

  • disney?! WTF!

  • ziet er mooi uit

  • Toch maar ff in de gaten houden dan…..

  • houd deze zeker in de gaten.

  • Geef mij maar motorstorm, mooiere graphics iig

  • Motorstorm was nog mooier!

  • Nog meer informatie plz. Dan pas kunnen we echt oordelen :).

  • Ziet er mooi uit!!

  • Niet echt mijn genre..

  • iuk vind het een prachtig spel en ga het zeker kopen

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren