1. BioShock (PC)

BioShock (PC)

Het is het jaar 1960. De wereld is weer in bloei, ondanks de oorlog die vijftien jaar eerder woedde. De wereldbevolking komt weer tot rust en begint van de welvaart te genieten die langzaam maar zeker opkomt. Gezinnen kunnen luxe-artikelen aanschaffen, veilige tijden lijken aan te breken. Dit is de wereld zoals die moet zijn. Al zijn er mensen die misschien nog meer vooruitstrevender willen zijn dan eigenlijk mogelijk is. Andrew Ryan is zo´n persoon. Ryan is van mening dat geloof, de politieke en economische situatie in het land de mens in zijn ontwikkeling zou remmen. Want: “Is a man not entitled to the sweat of his own brow?” Daarom moest er ook een plek zijn op deze aarde om deze idealen te verwezenlijken en dat kon: Ryan bouwde in 1946 het onderwaterutopia Rapture, waar hij briljante geleerden en andere personen met speciale kwaliteiten uitnodigde om zo de mensheid vooruit te helpen. Dit gebeurde ook en Rapture ging gouden tijden tegemoet. Met de nadruk op ging, want zoals iedere utopie is het gedoemd om te mislukken...

Misschien zou het nu een perfecte tijd zijn om te bespreken waarom een utopie nooit zou kunnen bestaan vanwege bepaalde aspecten, maar dat is eigenlijk overbodig. De speler kan met eigen ogen aanschouwen hoe een utopie in elkaar kan storten door in Rapture rond te wandelen. Die eerste keer Rapture meemaken... dat is werkelijk een magisch gevoel. Nog helemaal doorweekt van een vliegtuig crash komt hoofdrolspeler Jack een tramsysteem tegen dat hem naar de onderwater stad Rapture leidt. Het ziet er werkelijk majestueus uit en de overdonderende speech van Andrew Ryan maakt het geheel compleet. Jack staat te popelen om dit paradijs te betreden, om uiteindelijk met ongeloof te zien waarin deze onderwaterstad is veranderd. Een vervallen paradijs, waarin een burgeroorlog lijkt plaats te vinden. Een schim van zijn vroegere zelf. De bewoners zien er ook niet bepaald vriendelijk uit en moorden elkaar uit. Wat is er hier in godsnaam gebeurd?

Waar Bioshock een pluim voor verdient is de fantastische sfeer die het weet te creëren. De game speelt zich af in het jaar 1960, maar Rapture lijkt nog steeds vast te zitten in de mid-eind jaren ’50. De art-deco-achtige stijl komt ondanks zijn vervallen staat echt tot leven. Typische oubollige vijftiger jaren muziek horen we via beschadigde platenspelers, posters met artwork die in de fifties niet ongewoon waren proberen Rapture nog te sieren. Zelfs de kleding die men draagt, komt overeen met de stijl uit die periode. Stijl is dan ook het toverwoord in Bioshock en is ook de reden waarom de speler zal blijven doorspelen. Ieder gebied laat weer iets bijzonders zien van de wereld die 2K Boston heeft gemaakt. Maar na verloop van tijd kan zelfs de unieke sfeer Bioshock niet redden van een aantal opzichtige fouten. Wat overigens doodzonde is, want de game doet iets totaal anders dan andere genre-genoten op het gebied van art direction.

Na de eerste uren waarin de speler met open mond in Rapture rondwandelt, komen de eerste mankementen naar boven drijven, namelijk het hanteren van wapens. Bioshock mag dan een shooter zijn, maar de wapens lijken eigenlijk niet veel toe te voegen. Tenminste, in gevechten met normale vijanden genaamd Splicers. In eerste instantie komen deze bewoners van Rapture vrij intimiderend over, maar men komt er al snel achter dat ze eigenlijk niet zo veel voorstellen. Sterker nog, ze zijn heel makkelijk uit te schakelen met het wapen dat je als eerste ontvangt, namelijk de moersleutel. Deze melee-aanval is niet alleen handig om kogels te besparen, maar is vele malen effectiever in een gevecht tegen de Splicers. Een paar klappen zijn genoeg om ze uit hun lijden te verlossen. Met vuurwapens wordt het verhaal anders: in het begin zijn ze vrij lastig te hanteren omdat er een behoorlijke terugslag is. Wanneer een schot gelost wordt, zwiept een pistool of een tommygun gemakkelijk omhoog, waardoor mikken en snel schoten achter elkaar lossen echt lastig wordt. Pas later in de game, wanneer de eerste upgrades voor de verscheidene wapens beschikbaar worden, gaat het richten een stuk beter. Het is dan weer jammer om te constateren dat de vuurwapens op dit punt weer veel te krachtig zijn. De Splicers zijn dan ordinair knalvoer en vormen geen enkele uitdaging meer. De balans qua kracht is dan ook ver te zoeken in Bioshock.

Dit is echt zonde, want die Splicers zijn totaal geflipte vijanden die de sfeer in Rapture prima weten neer te zetten. De reden achter hun geweldplegingen komt voort uit het verlangen naar ADAM, een goedje ontdekt op de zeebodem nabij de stad. Het kan dood/kapot weefsel herstellen en kan zelfs het Genoom van de mens herschrijven. Met andere woorden, men kan bovenmenselijke krachten verkrijgen. Nadeel hiervan is dat de personen in kwestie zowel mentaal als fysiek aftakelen wanneer er niet om de zoveel tijd een dosis ADAM wordt ingespoten. Alles offeren ze op voor wat bijzondere krachten, zodat ze Plasmids kunnen gebruiken. Wat Plasmids zijn? Dit zijn de speciale vaardigheden - of zeg maar “superkrachten” - die de speler kan gebruiken op een actieve manier of een passieve manier. Zo is er de Electrobolt, waarmee de speler de tegenstander kan electrocuteren. Of de kracht Burn, waarmee lekker een fikkie gestookt kan worden. Voor veel situaties in Rapture is er wel een Plasmid te vinden, al kampen de Plasmids met hetzelfde probleem als de wapens: ze zijn overpowered. Op een bepaald punt is er zelfs een Plasmid waarmee bewakingscamera’s worden afgeleid door ze een ander doel te laten volgen. Of beter zelfs, een Big Daddy te gebruiken als een persoonlijke bodyguard. Hoofdrolspeler Jack hoeft zich met zo’n bruut aan zijn zijde nergens zorgen meer over te maken. Dat neemt overigens niet weg dat de Plasmids een leuke toevoeging zijn aan de game. Het houdt de game fris en laat hiermee wat diversiteit toe.

Die Big Daddies zijn overigens wel één van de leukste uitdagingen binnen de game. Niet alleen omdat ze behoorlijk sterk zijn en in sommige gevallen zijn ze vrij lastig om uit te schakelen. Ze beschermen kleine meisjes. Little Sisters worden ze genoemd en deze arme kinderen zijn in monstertjes veranderd die op zoek zijn naar ADAM. Om dat speciale goedje te bemachtigen moet de speler ook dichtbij een Little Sister komen, alleen is dat makkelijker gezegd dan gedaan. Als je ook maar een paar meter in de buurt komt van een Little Sister, zal de Big Daddy door het lint gaan en overgaan tot de aanval. Wanneer hij eindelijk verslagen is, kan men het meisje bereiken. Dan komt er een leuk elementje om de hoek kijken dat het einde van de game kan beïnvloeden. De speler kan de Little Sister “oogsten” en al haar ADAM overnemen. Dit zorgt er wel voor dat het meisje sterft. Kiest de speler ervoor om de Little Sister te redden, dan neemt hij maar de helft van haar ADAM over en redt haar leven. Aan beide opties kleven er voor en nadelen, al zijn ze niet van grote invloed tijdens het verloop van de game. Alleen het einde wordt daadwerkelijk beïnvloed. Over het einde gesproken... deze is vooral teleurstellend te noemen.

Dan doel ik vooral op de laatste uren tijdens mijn verblijf in Rapture. De game begint heel bombastisch met die indrukwekkende speech van Ryan, de eerste uren zal iedereen vol bewondering kijken naar de vervallen neonlichten van de stad en ongeveer halverwege bereikt de game zijn hoogtepunt. Maar na dit hoogtepunt zakt het in. De game krijgt een onwaarschijnlijk voorspelbare plottwist die gewoon te flauw voor woorden is. Daarnaast vallen de laatste uren aan gameplay te veel in herhaling. Schiet een paar Splicers neer, voltooi voor de zoveelste keer een hackpuzzeltje. Die puzzels gaan overigens snel na de start van de game vervelen.Ze komen te vaak voor en dat haalt het speciale weg. De game wordt dan een ordinaire speurtocht naar talloze objecten wat gewoon oersaai is. Als klap op de vuurpijl is het laatste gevecht ook nog een anti-climax te noemen. Na het uitspelen is er dan ook een tweeledig gevoel: Bioshock is absoluut niet slecht. De game doet een heleboel goed zoals een fantastische sfeer neerzetten, Rapture zelf als geheel is boeiend. Het speelt allemaal ook aardig weg. Alleen er zijn ook genoeg fouten te ontdekken en die kunnen gewoon niet genegeerd worden.

Conclusie en beoordeling

Bioshock is een bijzondere game, dat is een ding wat zeker is. Rapture is één van de tofste dingen die ik heb gezien in een videogame en de stijl is onovertroffen. De eerste helft van de game is dan ook strak, verrassend en goed. Niet alleen door het design, maar ook vanwege het fantastische geluid en het speelt aardig weg ondanks dat de wapens in het begin niet echt meewerken. Maar halverwege, wanneer het hoogtepunt is bereikt, wordt de game gewoon minder. Niet alleen qua verhaal of de eentonigheid op het eind, maar ook door een paar cruciale fouten zoals de beperkte diversiteit qua vijanden, de afwezigheid van balans bij de wapens/Plasmids en dat de hackpuzzels vrij snel saai worden. Bioshock had veel meer kunnen zijn.
7,7
Score
77
Score: 75
  • Pluspunten
  • Rapture is geweldig
  • Plasmids zijn leuk
  • Audio is sterk
  • Minpunten
  • Game op het einde eentonig
  • Geen balans qua wapens/Plasmids
  • Flauwe plottwist

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Netjes:).

  • omg, het is weer zo laat. zo slecht van MS he. ik snap het nog steeds niet, blunder na blunder:S

  • Accidents happen, niks om je zorgen over te maken als ze het snel willen oplossen.

  • Tja, je moet het óók op oude xbox'en testen hé!

  • @ ultimate venom: Ehhh, dit is een fout van Rockstar niet van Microsoft.

  • @ultimate venom



    Wat nu slecht van Ms?

    Eerder niet goed van rockstar omdat die uitendelijk verantwoordelijk zijn voor het maken en testen van de game. Blunder naar blunder?

    welke blunders?

    als je het zelf zo goed kan waarom doe jij het dan niet?



  • Balen dat het zo loopt… ik heb zelf een oudere Xbox 360, dus ik wacht voorlopig maar even met Bully, alhoewel ik er wel naar uitkeek. Nou ja, dan vandaag of morgen maar even Army of Two halen. Komt die recensie trouwens ook binnenkort?

  • Het leuke is nog dat ie op de Wii gewoon soepel loopt…

    Best iets om je voor te schamen..haha



    Maar zal wel goedkomen neem ik aan.

  • slecht

  • Jammer, maar wel vreemd dat dat in de testfase niet naar boven is gekomen.

  • Netjes!

  • Ouch, de PS2 versie liep nochtans als een zonnetje. Het zal wel aan de brakke hardware van die oude 360s zelf liggen (niet dat de elite minder failure rate heeft maar dit terzijde), aangezien enkel die consoles er last van hebben. :-)

  • tja het is gewoon slecht van rockstar dat dit gebeurdt badtrip als je die oude xdoos hebt en van de framerate drops hebt etc..

  • jammer op de ps2 liep die tog super goed

  • Wat dacht je van Online van RR6 ? , zelfde problemen als je ook een PC had toegewezen aan de 360 voor MP3.



    Dat is nooit opgelost :-(

  • krijgen hem morgen binnen, dus ik ben benieuwd

  • Ik wilde de game vandaag gaan halen. Damn, dat wordt dus even wachten.

  • vreemd :S

  • Tja….

  • Idd, las in Jelle's log ook al dat hij twee keer vastliep. Zonde Arthur :P.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren