1. Final Fantasy XIII (PS3)

Final Fantasy XIII (PS3)

Een nieuwe Final Fantasy is natuurlijk altijd een hele happening. Toch ontgaat het gevoel mij niet dat de première van het dertiende hoofddeel een stuk minder bekijks opleverde dan – pak ‘m beet – het tiende deel. Terecht of niet?

Moederbedrijf Square Enix beleeft onstuimige jaren met betrekking tot haar belangrijke Final Fantasy-serie. Sinds het fusiebedrijf bestaat heeft de geestvader van de serie immers het ontwikkelingsteam verlaten en dat zorgt natuurlijk voor een totaal nieuw ontwikkelingsproces. Wat vooral opvalt is het gebrek aan lijn in de verschillende Final Fantasy-producten die Square Enix afgeleverd heeft. Zo hebben we als unicum in de serie een MMORPG gezien (XI), een nogal speels vervolg op deel X dat meer weg had van Barbie dan van Final Fantasy (X-2) en een vrij serieuze progressieve JRPG die dan weer iets te weinig avontuurlijk was (XII). Het is duidelijk dat Square Enix nog op zoek is naar de juiste balans. We hebben er even op moeten wachten, maar eindelijk komt Square Enix met een ‘next-gen’ Final Fantasy.

In eerste instantie lijkt XIII de juiste balans inderdaad eindelijk gevonden te hebben. Het spel weet je te boeien met indrukwekkend vloeiende CGI’s, een interessante start van het verhaal waarin al de nodige thema’s neergezet worden en een progressief battlesysteem. Zoals in XII heeft Square Enix afscheid genomen van random encounters, hoewel gevechten zich nog wel in een apart scherm afspelen. Gevechten spelen zich ‘semi-turn based’ af, wat inhoudt dat je niet zelf rond kunt lopen en acties niet meteen voltrekken op het moment dat jij het commando geeft, maar dat de snelheid wel zo hoog ligt dat je niet eindeloos de tijd kunt nemen. Dit zal met name de ongeduldige gamer aanspreken, gevechten zijn in het genre zelden zo vloeiend weergegeven en zal iedereen in eerste instantie kunnen bekoren, vooral omdat er geen strategisch element ingeboet lijkt te zijn. Het meest aansprekend vond ik echter nog de menustructuren waarin zelfs gebruik gemaakt wordt van bewegende beelden. Na enige uren gespeeld te hebben kon ik dan ook bijna niet slapen van vreugde: Final Fantasy is terug!

Helaas bleef het euforische gevoel bij een eerste instantie. Het probleem van XIII is dat het inkakt tot een inhoudsloos, spanningsloos en hersenloos geheel. Waar het verhaal me in de eerste uren dus zeker wist te boeien, blijkt er in de komende vijftien tot twintig uur vrijwel geen enkele progressie te zijn. Het verhaal van XIII draait om twee werelden, Pulse en Cocoon. Pulse is de woeste wildernis en Cocoon is een geciviliseerde metropool waar grote artificiële wezens genaamd Fal´Cie de dienst uitmaken. Sinds een oorlog van eeuwen geleden, is iedereen op Cocoon doodsbang voor alles wat van Pulse komt, en iedereen die dan ook in aanraking is gekomen met iets van Pulse, wordt gekenmerkt als l´Cie en getracht uitgeroeid te worden of getransporteerd te worden naar Pulse. Dit kenmerken is precies wat de zes verschillende speelbare karakters overkomt, en zij worden sindsdien dan ook vervolgd door Sanctum – de overheid van Cocoon. Oja, om te voorkomen dat men verword tot een Cie’th – een hersenloze zombie -, moet men als l’Cie hun Focus vervullen (een missie die men krijgt toegespeeld in dromen).

Volgt u het nog? Ik hoop dat ik u als lezer niet heb afgeschrikt met deze overvloed aan pretentieuze termen, maar ik wil u slechts een indruk geven van wat XIII probeert te doen. In de eerste uren van XIII word je nogal overdonderd door allerlei termen die maar half uitgelegd worden in het hoofdverhaal. Het spel biedt weliswaar een elektronische datalog aan, waarin alle termen piekfijn uitgelegd worden, maar ik vind dit toch een vrij luie oplossing die niet getuigt van talentvolle scriptschrijvers. Overigens worden later in het spel zelfs motieven van karakters in deze datalog vermeld, waar ik toch echt vind dat dit beter op een andere manier neergezet had kunnen worden, een manier waar het de aandacht had gekregen die het verdient.

Enfin, na enkele uren de tijd te hebben genomen om je te laten indompelen in deze overvloed aan entiteiten, gaan de karakters dus op zoek naar wat precies hun Focus is, hun missie om te voorkomen in een zombie te veranderen. En daar houdt het eigenlijk op, voor de komende vijftien uur. Het lijkt wel alsof de ontwikkelaar dit gedeelte van het spel op het eind ergens tussen gefrommeld heeft, want het verhaal ontwikkelt zich zonder enige focus (excuses voor de woordgrap) en dat is vrij funest voor de spanningsopbouw, zeker zo vroeg in het spel. Pas na twintig tot vijfentwintig uur komt de volgende grote ontwikkeling, wat natuurlijk inhoudt dat de helden de wereld moeten gaan redden. Vandaar: inhoudsloos.

XIII moet het helaas dus niet hebben van het verhaal, maar dat valt natuurlijk nog enigszins te redden met een uitmuntende gameplay, zoals dat het geval leek te zijn de eerste uren. Hoewel de terugval hier minder klein is dan bij het verhaal, weet XIII ook hier helaas niet de standaard te behouden. Zoals al vaak belicht is in verschillende andere recensies, is XIII voor het grootste gedeelte van het spel lineair, en niet zo’n beetje ook. Het is vergelijkbaar met de lange rechte stukken in deel X, waarbij kleine zijpaden enkel bestaan om schatten te ‘verbergen’. Deze lineariteit zorgt niet echt voor een spannende spelopbouw, maar het grootste probleem is dat de rest wat exploratie interessant maakte ook ernstig ingeperkt is. Dorpen en minigames schitteren van afwezigheid en personages om mee te praten zijn er slechts in enkele gebieden. Dit alles zorgt ervoor dat XIII volledig om het verhaal komt te draaien. Dit had acceptabel geweest als het verhaal van topniveau was geweest, maar helaas is dat dus niet het geval. Vandaar: spanningsloos. Het magere verhaal in combinatie met de lege wereld maakt van XIII een giftige cocktail die op springen staat.

Het enige wat XIII in mijn ogen in lijn van deze review nog had kunnen redden was een interessant systeem om de kwaliteiten van je karakters te bevorderen. Van het verhaal of een interessante wereld om te verkennen moet XIII het niet hebben, maar er zijn nog altijd oude ‘dungeon crawlers’ die die kwaliteiten ook ontberen, maar toch de nodige fun bieden, simpelweg door de verslavende manier om je karakters te ontwikkelen. Het is misschien een beetje wrang om maar te hopen dat Final Fantasy tegenwoordig een goede dungeon crawler is, maar dit was naar mijn mening toch echt Square Enix’ laatste strohalm. Helaas slaagt XIII er ook niet in om deze ‘ambitie’ te vervullen. Waar het spel zelf lineair is, geldt dit namelijk ook voor de manier om de vaardigheden van je karakters te ontwikkelen. Net als in deel X (met het Sphere Grid) heeft in XIII elk karakter zijn ‘ganzenbord’ waar hij door het besteden van Experience Points (verkregen na elk gewonnen gevecht) zijn vaardigheden kan verbeteren. Waar in X echter vaak keuzes te maken waren naar welke richting je op het bord wilde, is XIII nogal trouw aan het concept ganzenbord en kan je slechts één richting op. Dit zorgt ervoor dat het besteden van je punten een nogal plichtmatig gedoe wordt. Vandaar: hersenloos. Overigens heeft elk karakter wel verschillende rollen die hij kan vervullen (waarover straks meer) en heeft elke rol ook zijn eigen bord waar je je in kan ontwikkelen, maar veel keuzemogelijkheden voegt dit niet toe (hoogstens in welke rol je je als eerste wilt ontwikkelen).

Vervolgens, rest mij nog iets te vertellen over het beste gedeelte van het spel, wat echter het geheel niet kan redden: de combat. Zoals eerder vermeld verloopt de combat lekker soepel, het oogt allemaal erg dynamisch wat de belangrijkste stap is om het genre weer interessant te maken voor de massa. Een nieuwe toevoeging aan Final Fantasy is de ‘Stagger’-balk, dit is simpelweg een balk die opvult naar mate je herhaaldelijk aanvalt en weer leegloopt op het moment dat je stopt met aanvallen. Als de balk volgelopen is, is de tegenstander zeer kwetsbaar voor verdere aanvallen en stopt hij vaak met alle acties. Offensief spelen wordt dus gestimuleerd. Door de snelle combat is het in XIII niet mogelijk om al je karakters te besturen. Je bestuurt slechts het hoofdpersonage, die je wel zelf kunt kiezen (vanaf een bepaald punt in het spel). De rest van de personages worden bestuurd door AI. De tactiek in XIII zit minder in het kiezen van de juiste commando’s, maar meer in het kiezen van de juiste rollen voor je karakters. Je kunt binnen elk gevecht wisselen van rollen. Dit is dus vrij vergelijkbaar met het systeem in X-2. Er zijn zes verschillende rollen die niet erg tot de verbeelding spreken, een fysieke aanvaller, een healer, iemand die je karakters helpt met positieve statuseffecten… etcetera. Binnen het gevecht kan je wisselen tussen verschillende configuraties van rollen (Paradigms), waarvan er in totaal dus 216 zijn. In het algemeen werkt het allemaal prima en het ziet er zeker dynamisch uit, wisselen van Paradigms vindt plaats binnen twee seconden, maar een punt van kritiek is alsnog dat je op geen enkele manier controle hebt over de AI van je mede-partymembers. Soms doen ze toch niet helemaal wat je wilt, en dit valt op geen enkele manier te beïnvloeden.

XIII is zoals elke Final Fantasy een zeer lang spel. Om het hoofdverhaal uit te spelen ben je zeker 60 uur bezig, en om alle extra uitdagingen ook nog eens te voltooien mag je nog eens 40 uur bijtellen. Deze extra uitdagingen zijn echter zeer teleurstellend, sidequests zoals in de oude Final Fantasy´s kan je het nauwelijks noemen. Er zijn simpelweg wat missies bij elkaar gepropt waarbij de bedoeling simpelweg is een groepje monsters te verslaan. Het is niet echt inspirerend te noemen. Overigens is het hele laatste gedeelte van het spel opeens extreem open. Zo open zie je het zelden in een Japanse RPG. Het eerste gedeelte van XIII is gerust één van de meest lineaire JRPG´s en het tweede gedeelte is dan weer één van de meest open JRPG´s. Wat is er gebeurd met de gulden middenweg? Geen van beide opzetten weet namelijk bijzonder veel te boeien.

Het laatste onderdeel van het spel dat nog onbesproken is, is de uitrusting waarmee je je karakters kunt aankleden. Je kunt je karakters alleen aankleden met wapens en accessoires, sowieso hebben je karakters slechts drie parameters, Strength, Magic en HP. Deze uitrusting kun je door middel van componenten die je na elk gevecht verkrijgt upgraden. Elk wapen heeft zo’n vijftig verschillende niveau’s waarin je ze kunt bevorderen. De wapens verschillen onderling zeer weinig van elkaar en bovendien wordt elk wapen als je ze volledig geupgraded hebt, hetzelfde eindwapen. Geld krijg je niet meer door te vechten, maar alleen door componenten te verkopen. Hierdoor verlaagt XIII zichzelf tot een kinderachtig spelletje waarin je op internet moet gaan opzoeken welk component het waard is om te verkopen, en welk component het waard is om mee te upgraden. Daar zelf achter komen is namelijk niet te doen, of je moet geobsedeerd zijn door eindeloos elementaire rekensommetjes uit te voeren. Ook dit onderdeel van het spel vind ik helaas niet tonend voor het talent van de ontwikkelaars.

Conclusie en beoordeling

Al met al is XIII helaas een enorme teleurstelling. De opzet van het spel is erop gebaseerd om het verhaal volledig in de spotlight te zetten. Dit is een strategie die wellicht prima gewerkt had als het verhaal zo uitmuntend was geweest als in de betere Final Fantasy-delen. Het grote probleem van de game ligt dan ook in het feit dat het verhaal totaal oninteressant is. In elke Final Fantasy kun je wel enkele zeer memorabele momenten opnoemen, denk bijvoorbeeld aan het moment dat je met Cid in VII de ruimte inging, of de landingsscene in VIII. Helaas kan ik in XIII geen enkel moment van die orde opnoemen. Uiteindelijk is XIII een behoorlijk uitgeklede versie van de oudere delen. Het probleem hierbij is niet dat XIII niet de elementen van de oude delen deelt, maar dat het de ervaring behorende bij die elementen mist. Het reisgevoel dat bij een world map hoort, de binding die je krijgt met de wereld door de verschillende dorpen… XIII biedt er weinig voor terug. Ik heb weinig problemen met het feit dat XIII veel schrapt, maar eigenlijk biedt het nieuwe concept er niets positief voor terug. Mijn verdrietige eindconclusie is dat dit verreweg de minste offline Final Fantasy ooit is.
6
Score
60
Score: 60
  • Pluspunten
  • Vloeiende gevechten.
  • Mooie filmpjes.
  • Menu’s spetteren van het scherm af.
  • Begint sterk.
  • Minpunten
  • Overvloed aan termen.
  • Datalog.
  • Verhaal.
  • Binding met wereld.
  • Upgradesysteem en karakterontwikkeling.

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Het bericht klopt niet IG! Dat laatste is een leugen..

  • @Arthurvv: Niet zo brutaal, anders krijg je een tag achter je naam.

  • Lol!



    Ontopic: Lijkt me wel vet. Misschien kopen. Tenzij het weer 20 uitbreidingen worden.

  • Ik ben eerlijk gezegt ook best benieuwd wat ze ervan gaan maken.

  • spannendddd!!! ;)

  • Een nieuwe melkkoe word geboren…

  • Ik ben best benieuwd eigenlijk. Sims is altijd wel een vet concept geweest, maar ze moeten het nu écht goed gaan uitwerken.

  • Ik heb het een beetje gehad met de sims en al zijn uitbreidingen.

  • Haha, sims blijft gewoon tof. (aleen het bouwen dan hé).

  • @ Wout0r



    jij bedoelt dan vast SIMCITY :P



    maar ben wel benieuwd naar sims 3 maar hopelijk worden er geen 20 uitbreidingen gemaakt :S


  • De Sims 3 alweer…

  • De stagiaire verheugd zich op Sims 3… Zegt genoeg :P

  • Moeeee….Moeeeee….deed de koe.

  • Mijn zusje staat staat te springen… Dat wordt dan weinig uurtjes aan de nieuwe PC voor mij -_-\"

  • Ik word hier gedemoniseerd, ik heb niets met De Sims mensen.. Helaas.

  • zullen mijn zusjes leuk vinden -_- zijn behoolijk sims verslaafd

  • Idd mijn zusje speelt ook nog altijd de sims 2, het enige spel dat ze ooit gespeeld heeft.

  • Ben best benieuwd of ze dit keer wel iets nieuw neer kunnen zetten. En dat er meer elementen in de game verwerkt zitten zodat ze niet weer 100.000 addons hoeven uit te brengen. Maar daar heb ik weinig vertrouwen in.

  • Mijn zus telt de nachtjes af

  • In de nieuwe uitbreiding krijg je aan het begin van elk nieuw huis een PC. Als je een game gaat spelen op deze PC dan kan je kiezen uit The Sims 3. Zodra je hem opstart zie je op het beeldscherm wat beelden van The Sims 3, tenminste als het daadwerkelijk beelden zijn van The Sims 3, dat weet je nooit natuurlijk.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren