1. Heavy Rain (PS3)

Heavy Rain (PS3)

Deze introductietekst zou bijna tot stand zijn gekomen door als een bezetene met mijn voorhoofd tegen het toetsenbord te rammen, om vervolgens ergens tussen de toetsen 'S' en 'L' tot stilstand te komen en te gaan rollen met mijn hoofd totdat deze gehele vetgedrukte tekst zou bestaan uit een wartaal; een schijnbaar willekeurige volgorde van letters, cijfers en met wat geluk enkele symbolen. Dit alles omdat ik een betoogje uit woede wilde schrijven, omdat deze huidige generatie games het naar mijn mening zo slecht heeft vergeleken met de vorige. Maar toen... vanuit het niets, was daar ineens Heavy Rain. De titel die mij deed beseffen dat ik mijn woedeaanval nog even moest inhouden, omdat Heavy Rain me juist doet inzien waar de huidige generatie games zo goed in is: het neerzetten van een unieke, prachtige ervaring met dito sfeer.

Is Heavy Rain een game of een film? Een vraag die al sinds de aankondiging van de titel op het internet rondzwerft. Een vraag waar ik - als ik heel eerlijk mag zijn - het antwoord ook nog niet honderd procent op durf te geven. Wat wel met zekerheid over Heavy Rain te zeggen valt is echter veel belangrijker: het is een unieke ervaring die je gerust naast de volgende titel kunt plaatsen - en nu komt een heel gewaagde vergelijking, dus klik deze pagina nog niet direct weg, maar laat het me je in alle rust uitleggen! - Flower.

Flower was namelijk de allereerste titel die mij deed beseffen dat een 'videogame' niet per se in een hokje geplaatst hoeft te kunnen worden. De makers van Flower beschreven hun 'game' destijds als "poëzie in gamevorm" en ik vind dat ze daarmee er niet ver naast zaten. Welnu, Quantic Dream is de volgende die bewijst dat een stuk interactief digitaal werk niet direct een standaard shooter, RPG of adventure-titel hoeft te zijn. Ze hebben net als Flower een titel afgeleverd die niet makkelijk in een hokje te plaatsen valt. Heavy Rain doet dit weliswaar op een heel eigen en totaal andere manier dan Flower, maar ze flikken het deze generatie wel weer en daar gaat het om. Dat het grote publiek dit lijkt te diggen is alleen maar mooi meegenomen.

Als je namelijk van goede, filmische drama en thriller verhalen houdt en open staat voor een verfrissende interactieve ervaring zoals Flower je destijds bood, dan kan het voor jou toch eigenlijk niet mis gaan met Heavy Rain. Toch zijn er velen die nog twijfelen over deze titel na wat trailers te hebben gezien of misschien de demo te hebben gespeeld en ik was daar zelf één van. Mijn doel is dan ook om je door dit stukje tekst duidelijk te maken waarom Heavy Rain zo goed is. Dat dit verdomd lastig is, blijkt alleen al uit het feit dat de demo naar mijn mening totaal geen goed beeld geeft van het totaalplaatje. Maar zoals ik al zei, als jij niet een gamer bent die het liefst alle in-game filmpjes in spellen overslaat en direct naar de actie toe wil, maar open staat voor een prachtig en meeslepend verhaal, dan zal je opgaan in de beleving die Heavy Rain heet en het alleen maar kunnen waarderen.

Het verhaal dat hierbij hoort gaat over onder andere Ethan Mars, een op het eerste gezicht gelukkige architect wiens leven in elkaar stort als één van zijn twee zoons een tragisch ongeluk ondervindt. Dit resulteert in een heel traag begin en dan doel ik vooral op de sombere, slome scène waarin je als depressieve Ethan voor je overgebleven zoontje moet zorgen die weinig interesse meer in je heeft. Dit is de scène waarin je ontdekt dat je personage soms wat wankel loopt doordat je hem moet besturen met de rechter trigger van je controller in plaats van de gebruikelijke linker analoge stick, maar het is ook de scène waarin je ontdekt dat Heavy Rain je niet die volledige keuzevrijheid biedt die ze je op de achterkant van de verpakking beloofden. Zo stoorde ik me eraan dat bepaalde logische manieren waarop de scène zou kunnen verlopen simpelweg niet uit te voeren zijn. Als je voor je zoon een pizza opwarmt, om een mooi voorbeeld te noemen, zal hij deze in zijn eentje op gaan eten en jij kunt als vader zijnde enkel naast hem gaan zitten en toekijken. Waarom niet zelf meedoen en een gesprek met hem proberen aan te gaan onder het eten? Waarom kan je niet kiezen om in een hoekje te gaan zitten huilen, wat mij meer dan logisch lijkt onder deze omstandigheden? Nee, in Heavy Rain ben je wel degelijk gebonden aan een beperkt aantal keuzes.

Maar na de eerste twee uurtjes van deze titel kijk je al helemaal niet meer naar wat je niet kan doen, maar blinkt deze titel juist uit in wat er allemaal wél te kiezen valt. De keuzes die er te maken zijn, zijn werkelijk enorm; van een kleine keuze als het wel of niet opeten van een mandarijn tot de morele keuze om je te laten arresteren door de politie of om juist van ze weg te rennen. Dit alles gebeurt als het verhaal in een versnelling of drie hoger schakelt dan die waarin de boven beschreven scène zich afspeelde, waardoor je de bittere nasmaak van het slome begin alweer bijna vergeet. Dit komt doordat Ethan’s overgebleven zoon ineens spoorloos verdwenen is en jij als bezorgde vader er alles aan zal gaan doen om je kind terug te vinden. Zeker omdat er door Ethan’s hoofd spookt dat de zogenaamde 'Origami Killer' wel eens achter de verdwijning van je kind kan zitten, zal hij snel moeten handelen, want deze seriemoordenaar staat er om bekend dat kinderen die in zijn handen vallen maar kort te leven hebben. Dat dit resulteert in een enorm sterk verhaal vol plottwists en intriges aan zowel Ethan’s kant, maar ook aan die van de andere drie bestuurbare personages Scott, Norman en Madison, moet je bij deze maar even van me aannemen. Het is simpelweg onmogelijk om het verhaal verder te beschrijven zonder grote revelaties al vroegtijdig uit de doeken te doen, daarom zal ik daar verder geen woord meer over reppen.

Wat ik je wel kan vertellen is dat dit grandioze verhaal helemaal tot zijn recht komt door de prachtige soundtrack, de getalenteerde voice-actors, de graphics die (vooral wat verderop in deze titel) zich kunnen meten met die van Uncharted 2 en bovendien door de verfrissende besturing. Waar je je in die eerste twee uur van deze titel misschien nog wat ergerde aan de aaneenschakeling van zogenaamde Quick Time Events (QTE's), lijkt deze vorm van besturing later een regelrecht godsgeschenk te zijn die perfect past in de gehele ervaring die Heavy Rain je biedt.

Vooral in de vechtscènes komen de QTE's goed tot hun recht, want elke knop die op het scherm verschijnt moet jij op het juiste moment indrukken, anders resulteert dat vrijwel direct in het incasseren van keiharde klappen voor het op dat moment speelbare hoofdpersonage. Zeker omdat het verhaal gewoon doorgaat als één van de hoofdpersonages sterft, zul je wel even goed na moeten denken voor je klakkeloos knoppen gaat indrukken. Bij dergelijke gevechten zul je daarnaast ook af en toe de perfect toegepaste sixaxis-functionaliteiten van je controller moeten gebruiken om bijvoorbeeld op je tegenstander te duiken. Dit alles resulteert in nooit saai of repetitief wordende, levensechte gevechten die ervoor zorgen dat je als speler zijnde vaak op het puntje van je stoel gaat zitten en je hartslag aanzienlijk toeneemt.

Helaas is Heavy Rain, afhankelijk van de keuzes die je gedurende het verhaal maakt, in zeven tot tien uur al uit te spelen, wat voor videogameprincipes een korte rit is. Het herspelen van deze titel voegt niet veel toe aan de eerste ervaring, omdat je zult ontdekken dat de vele keuzes die je kunt maken vrijwel allemaal in een soortgelijk einde van een scène zullen zorgen. Ik vind het dan ook onbegrijpelijk dat de mannen bij Quantic Dream er voor hebben gekozen om een gouden Trophy in deze titel te stoppen als beloning voor het vrijspelen van alle mogelijke eindes. Dit houdt logischerwijs in dat je Heavy Rain meerdere malen moet uitspelen, wat bovenstaand geheim van de smid verklapt. Het haalt echter niet weg dat je tachtig procent van je eerste speelbeurt op het puntje van je stoel zult zitten en helemaal op zult gaan in het geweldige verhaal waarbij er een schijnbare ongekende keuzevrijheid is. En dat is iets magisch.

Conclusie en beoordeling

Misschien moeten we niet meer zeuren dat er gamegenres als platformers en point-and-click adventures aan het uitsterven zijn. Of om het feit dat games niet meer zoveel uitdaging bieden als voorheen en dat ze allemaal zo snel voorbij zijn. Misschien wordt het eens tijd om ons te doen realiseren dat deze generatie aan videogames hun enorm meeslepende ervaringen te danken heeft aan titels als Heavy Rain, waarbij het helemaal niet uitmaakt of je dit nou wel of niet een game moet noemen. Heavy Rain is namelijk een emotionele ervaring van ongekend niveau die je vast zult grijpen tot aan het bittere einde, maar welke helaas wel een beetje aan de korte kant is.
9,3
Score
93
Score: 95
  • Pluspunten
  • Meeslepend verhaal
  • Heftige gevechten door QTE's
  • Grafisch en muzikaal hoogstaand
  • Minpunten
  • Kort en beperkt herspeelbaar
  • Teleurstellend en sloom begin
  • Lopen als een zuiplap door de besturing

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • lol, hij staat nog niet op de hoofdpagina :P?



    in elk geval, beter met meer content…

  • Ik ben benieuwd, wil eerst nog wel het eerste deel spelen, voordat ik dan aan het tweede deel begin, maar dat lijkt me logisch :p.

  • En dat nog steeds op één 8.5 GB DVD? Ben benieuwd

  • vond het eerste deel al heerlijk dus kijk nu nog meer uit naar het 2de :D

  • dit spel is zo goed he en als het nog beter word dan zal echt een topper worden

  • ik hoop echt dat dit ook echt gaat gebeuren want deel 1 was al erg vet. Ik hoop wel dat je op meer planeten kan landen waar ook steden zijn net als noveria en the citadel

  • @ xBALOx



    De eerste was ook op één DL-DVD. Desnoods is het op 2 stuks.



    De PS1, door iedereen geprezen als goede console mag ik aannemen had games die wel 4 CD's nodig hadden. Heeft dat het succes van de games of de console in de weg gestaan? Nee dus.



    Op dit moment is 99% van alle games passend op één DL-DVD. Die paar games die dat niet redden: geen probleem, alleen PS3 fans die de BluRay zo meesterlijk belangrijk vinden noemen het steeds maar.




  • Dat wordt leuk.

  • Laat maar komen ook want deel 1 vroeg om meer.

  • laat maar komen!

  • dat ze eerst eens een oplossing vinden voor de textures die veel te laat worden ingeladen

  • Hopelijk al in 2009 en dat van die textures dat is een \"fout\" van de unreal engine 3 kijk maar naar Bioshock (soms) en Gears of War (heel soms)

  • Ze doen hun best maar, Mass Effect is al fantastisch en een game die dat gaat overtreffen kijk ik rijkhalzend naar uit :D

  • Deeltje 1 maar eens oppikken binnekort. Als iemand hem ruilen voor mijn Assassin's Creed, PM me ;).

  • @ The MART,



    Als ik jou avater zo zie, hoef ik niks meer te zeggen, of wel?

  • xBALOx



    Zelfde gaat voor jouw op?







    Eerlijk gezegd moeten ze deel 1 overtreffen willen ze een successvol gevolg op deel één hebben. Ik vraag me af waar ze ons nu mee gaan verassen. Qua story vond ik deel één kei en keigaaf.




  • Ik moet deel 1 ook nog spelen. Veel goede dingen over gehoord. En als deeltje 2 dan nog beter moet gaan worden.. nice :)

  • Ik weet niet of het gaat overtreffen, dat valt nog te zien, aangezien er nog niks bekend is over ME2.

  • Ik geloof het wel, Mass Efeect 1 was wel een coole game, en ik verwacht dus natuurlijk nog meer van deel 2.

  • Kan er nu al niet meer op wachten :d

    nadat ik mass effect uitgespeeld had dacht ik maar aan 1 ding en dat was mass effect 2, wat een ontiegelijk goed verhaal had mass effect zeg ik we er helemaal in wegezoge. :D



    bioware kennende gaat mass 2 mass 1 overtreffen :D

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren