1. Heavy Rain (PS3)

Heavy Rain (PS3)

Het verlies van een kind is zwaar. Het verlies van controle over je lichaam door alcohol of drugs is zwaar. Pijn in je ziel, in het binnenste van je hart, is een verschrikkelijk gevoel, één die je een ander niet toe wilt wensen. Desondanks lijden genoeg mensen dagelijks onder dit gevoel. Het gevoel verlaten te zijn van alles wat eens goed en rooskleurig leek. Het gevoel dat mensen om je geven en jij om hen. En als dat dan in één ruk wordt weggenomen uit je leven, blijft er een gat over in je lichaam. Een gat dat gevuld wordt met diepe pijn, pijn die niet geneest na een paar weken, maar pijn die voor altijd in je gedachten rond zal sluimeren. Games zijn meestal niet gebaseerd op pijn. Pijn is niet aan te raken, het is iets ongrijpbaars. Een game moet daarvoor diepe gevoelens opwekken bij de speler, iets wat Heavy Rain heel goed heeft gedaan.

Heavy Rain is een game gebouwd op emoties. Deze emoties worden opgewekt door een intrigerend en meeslepend verhaal, waarin de speler met vier hoofdpersonen speelt. Deze vier hoofdpersonen hebben allemaal wat te maken met het probleem wat er zich in Heavy Rain afspeelt. Er is namelijk een moordenaar in de stad, een die bij zijn jeugdige slachtoffers origamifiguren achterlaat en mysterie na mysterie op laat stapelen bij zijn speurders. De vier hoofdpersonen hebben er allemaal wat mee te maken. De een als een privé-detective, de ander als FBI-agent, een derde in de gedaante van de vader van het jongetje wat op dat moment gevangen wordt gehouden en een vierde als iemand die zonder opzet er plotseling mee in aanraking komt.

Wat deze vier hoofdpersonen met elkaar gemeen hebben is een band met de speler. Dat is wat Heavy Rain zo speciaal maakt, als speler voel je je werkelijk gebonden met je karakters. Je voelt de emotie als je als vader je kind kwijtraakt, je voelt de emotie als je met je kinderen speelt en je voelt de emotie als je als jonge, bemoeizuchtige agent wordt weggezet in een kantoortje wat behangen is met spinnenwebben en bedekt met een centimeterdikke laag stof. Het mooie van Heavy Rain is daarnaast dat de speler zelf bepaalt wat zijn reactie op een gebeurtenis is en wat hij daar vervolgens aan gaat doen. Heavy Rain biedt de speler namelijk vele verschillende keuzes in de verhaallijn aan, alhoewel hier wel aan toegevoegd moet worden dat de echte kernpunten van het verhaal je onvermijdelijk tegemoet zullen komen. Het verhaal blijft op die manier toch als het ware vaststaan, als een grote snelweg, waaraan telkens kleine vertakkingen zitten om je in te verdiepen.

En dat is jammer, want de perfectie die Heavy Rain ambieert als keuzefestijn is het daardoor helaas niet helemaal geworden. Dit doet echter geen afbreuk aan het feit dat er wel twintig verschillende einden zijn in de game, dat hoofdpersonen kunnen doodgaan en dat de speler altijd wel het gevoel heeft zelf een keuze te maken. Althans, in de eerste playthrough. Indien je de game namelijk een tweede keer opstart voel je veel minder emotie, voel je veel minder keuzevrijheid. De ontwikkelaar zei dan ook al dat de speler Heavy Rain eigenlijk maar één keer zou moeten spelen, omdat hij alleen dan het echte magische gevoel zal overhouden als hij de credits heeft gezien. Dit magische gevoel wordt daarnaast versterkt door het feit dat de game werkelijk schitterend oogt.

Niet alleen door de grote aandacht voor alle kleine details, die er voor zorgen dat de speler elke keer weer in een scène wordt gezogen, maar ook door de prachtige combinatie van pixels die ervoor zorgen dat het beeld op de tv soms nauwelijks van realiteit te scheiden is. Waar echter de grafische pracht fenomenaal is, zijn de bewegingen tijdens het lopen met de onhandige R2-toets behoorlijk houterig. Het woord ‘houterig’ zou je zelfs kunnen vervangen door zwalken, omdat het wel lijkt alsof het karakter heen en weer zwalkt. Ook zal de speler regelmatig geïrriteerd worden door het veranderende camera-aanzicht, waardoor de speler bij het verlaten van een kamer plotseling tegen objecten aanloopt doordat hij nu opeens vanaf een hele andere positie het geheel aanziet. De ontwikkelaar had dan misschien ook beter kunnen kiezen voor een thirdperson perspectief, om op die manier de speler ook vanuit de blik van een karakter de omgeving te laten bekijken.

Gelukkig hoeft er relatief minder gelopen te worden dan in conventionele games, door het feit dat Heavy Rain overladen is met zogenaamde QTE’s, wat staat voor Quick Time Events. Kort gezegd houdt dit in dat het uitvoeren van bewegingen slechts gedaan hoeft te worden door het indrukken van een bepaalde knop op de controller. Dit moet gedaan worden binnen het tijdsspanne dat deze knop op het scherm staat, om zo de actie succesvol te voltooien. Het is aan het begin nog leuk om bijvoorbeeld een deur te openen door de stick naar rechts te bewegen, maar na een tijdje wordt het wel langzamerhand hinderlijk en irriterend. Zeker als na verloop van tijd vier verschillende knoppen tegelijkertijd moeten worden ingedrukt, waardoor je op een gegeven moment letterlijk een hand met vijf vingers te kort komt. Het gevolg daarvan is dat de actie is mislukt, wat kan inhouden dat de speler baalt als een stekker omdat er daardoor iets volledig mis is gegaan.

Het irritatiegevoel verdwijnt echter weer voor een gedeelte als je rustig gestemd wordt door de kalmerende klanken die de muziek van Heavy Rain bezit. Net zoals in films verheft de muziek zich tot een indrukwekkend orkest wanneer er een gevecht plaatsvindt, of de speler zich op het randje van de dood bevindt en zakt het weer tot een kalmerend stromend beekje als de speler weer langzaam de sfeer wordt binnengeleid, door het oplossen en opknappen van normale klusjes. Hierbij moet je dingen voorstellen als het spelen met je kinderen, verzorgen van jezelf, alledaagse dingen dus. Deze alledaagse dingen zijn echter heel belangrijk voor Heavy Rain, want juist hier wordt de sfeer mee gecreëerd, waarmee beslissingen worden genomen en gevechten gevochten. De één zal het minder leuk vinden dan de ander om met een reeks QTE’s een baby te verschonen, een fles te geven en hem vervolgens rustig in een vredige slaap te weigen, maar het zorgt er wel voor dat je met het karakter een band krijgt. En dat is uiteindelijk waar het in Heavy Rain om draait, het scheppen van emoties.

Conclusie en beoordeling

Heavy Rain is een beginpunt in een genre van emotievolle games, die zeer op films lijken. Het ambieerde een keuze festijn te zijn, de realiteit bepaalde echter anders. Uiteindelijk blijken keuzes toch niet zo'n grote verandering te maken. Dat neemt echter niet weg dat het verhaal groots en meeslepend was, de personages goed vormgegeven. Je krijgt daadwerkelijk een band met ze, door de manier waarop Heavy Rain emoties los weet te kweken, emoties die ik zelf eerst niet eens had. Dat, in combinatie met uitmuntende graphics en meeslepende muziek, zorgen ervoor dat Heavy Rain een mooie stap is voor een nieuw genre. Keuzes zullen meer invloed moeten hebben, maar ik denk dat van de hand van deze ontwikkelaar nog genoeg kan komen
8
Score
80
Score: 80
  • Pluspunten
  • Vernieuwend door onconventionele gameplay
  • Graphics en muziek uitstekend
  • Meeslepend verhaal
  • Wekt emoties op, sterke band personages
  • Minpunten
  • Uiteindelijk toch niet zo'n groot keuze festijn
  • QTE's soms té veel
  • Personages lopen zwalkend en camera is soms niet al te best

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Nah.. Niks voor mij.

  • ik zou wel alleen die shit in de winkel willen kopen maar dan apart van de game… die heb ik al :P best wel bullshit dat ze hem combineren met de game..

  • Jammer dat de mensen niks hebben aan nieuwe Multiplayer dingen, ik bedoel je kan hooguit met zijn vieren spelen. En dan speel je first-person, zonder dat je je wapen ziet..

  • zal alleen voor de Xbox 360 verschijnen. bij ook voor staan nog andere platforms :) Weet neit of iemand dit nog zo graag wil

  • GRAW is zooo 2007 nu hebben we CoD4

  • GRAW2 is vet.



    Best vreemd, Gears of War is van 2006, en daar hoor je niemand van zeggen dat deze oud is. GRAW2 is van maart 2007 en die is wel oud xD



    Maarja jammer, heb al de volle 1000G bij dit spel. Dus speel em niet zo veel meer. Hoewel af en toe een potje wel lache is.



    @tha owner



    Klopt helemaal gelijk. Zo verschrikkelijk jammer dat als je split-screen doet, niet eens je eigen wapens ziet. Echt jammer.






  • Misschien pik ik hem wel op..

  • ik wou hem ooit wel een keer kopen dus dit is goed nieuws voor mij :)

    Op het eerste deel zijn er nog genoeg servers online dus bij deze ook lijkt mij :)

  • Bah, weer een X-only…

  • Geinig.

  • leuk

  • geinig

  • Wel leuk meer niet

  • Dat vind ik zonde van je geld.

  • @Freestyleforce ja lijkt me ook niks voor jou als je alleen ene ps3 hebt.



    ik vind het zwaar vett, speelde het elke dag dus zal um ook kopen. Dus hiermee kan je ook online gaan?

  • leuk voor de mensen die hem nog niet hebben gespeeld hebben en door de lagere prijs kan je hem goed samen met een andere topper kopen zoals bv. condemned II ofzo

  • Toch wel goed bedacht, maar ik vind het spel zelf gewoon maar niks…

  • ik heb meeste clancy games dus nee

  • cod4 sux de maakelaars gaan terug naar WW2 dus zo goed is het niet

  • @jessie82:

    euh…. wat bedoel je hiermee, 'maakelaars' zijn mensen die huizen verkopen.

    Maar ff serieus de makers van cod4 zijn al bezig met cod6 en een ander team nichten gaat cod5 maken die waarschijnlijk net zo hard gaat zuigen als cod3.



    murfix


Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren