1. Final Fantasy XIII (X360)

Final Fantasy XIII (X360)

Als kleine jongen heeft iedereen zijn helden. De mensen waar je naar opkijkt in het leven. Voor mij waren dat mijn neven, echte gamers. Ik wou altijd zelf ook spelen om vervolgens na enkele ogenblikken alweer het loodje te leggen. Er was echter één gameserie waarbij ik het nooit erg vond om te kijken: Final Fantasy. Na vele jaren is het nu eindelijk mijn beurt, mijn kans om de eerste next-gen Final Fantasy te spelen en het is zeker een onvergetelijke ervaring geworden.

Laten we beginnen met waar het allemaal om draait, het verhaal. Dit is zoals altijd dik in orde. Al is het in eerste instantie redelijk moeilijk te begrijpen door het gebruik van termen als ‘Cocoon’, ‘Fal’cie’ en ‘L’cie’, maar wanneer je na een aantal uur eenmaal bent opgezogen in de wereld, wil je daar ook niet meer weg. Het is een episch avontuur vol emotie dat zich alleen maar opwerkt om met een sidderende climax te eindigen. Het verhaal is zo goed, dat het zelfs speciaal wordt, dit komt vooral door de sterke personages en de eerdergenoemde emotie. De persoonlijkheden maken een duidelijke ontwikkeling door tijdens het verhaal, waardoor ook de onderlinge omgang verandert. Bovendien is het te allen tijden goed mogelijk je te identificeren met de personages mede dankzij de zeer sterke Engelse stemacteurs, er is overigens geen mogelijk tot gebruik van Japanse stemmen, maar dat is door de goede vervanging geen groot gemis. Al met al was ik vanaf het begin al weg van sommige personages, maar op het eind hield ik van hen allemaal.

Een ander sterk punt van de game is het vechtsysteem. Deze creëert een illusie van dynamisch real-time vechten, nadruk op illusie want in feite is het alsnog turn-based vechten, desondanks geeft het een heerlijk, bevredigend gevoel. De gevechten werken namelijk met het ‘Active Time Battle’ (ATB) systeem, dit houdt in dat naar verloop van tijd de ATB balkjes zichzelf opvullen. Ondertussen kan je acties kiezen die een wisselende hoeveelheid ATB balkjes nodig hebben, zodra je genoeg ATB hebt, worden de acties uitgevoerd. Klinkt nog steeds behoorlijk statisch, nietwaar? De dynamiek berust namelijk op een aantal factoren. Ten eerste bewegen de personages zich automatisch rond tijdens het speelveld, waardoor het niet een ‘rustig-wachten-tot-je-een-klap-krijgt’ gevoel geeft. Ten tweede heeft de positioneren ook invloed op je aanvallen, zo moet het personage eerst naar de vijand toe rennen om een fysieke aanval uit te voeren en zijn er een aantal Area of Effect (AoE) aanvallen, waarvoor het belangrijk is dat de vijanden dicht bij elkaar staan. Als klap op de vuurpijl zijn er natuurlijk de paradigm shifts, hiermee worden de rollen van de vechters gewisseld, bijvoorbeeld van drie aanvallende rollen naar twee genezers en een verdediger. Om deze laatste ontwikkeling draait het hele vechtsysteem, vooral tijdens het einde van het spel is het essentieel snel te wisselen om je zo naar elke situatie aan te passen. Dankzij deze punten is Square Enix erin geslaagd het traditionele turn-based en tactisch vechten te behouden, maar al het statische stof er vanaf te blazen en het lekker dynamisch te maken.

Er zijn echter meer veranderingen dan het vechtsysteem. Zo is er nu het middenweg gekozen tussen het vrij rondlopen en vechten van Final Fantasy XII en de random encounters van vroeger. De speler loopt vrij rond en de vijanden doen dat ook. Wanneer er contact wordt gemaakt, komt er een overgang naar een nieuw scherm, waarin volgens het eerdergenoemde ATB-systeem wordt gevochten.

Hiermee komen wij meteen op het grootste minpunt van de game, de speler is namelijk helemaal niet zo ‘vrij’. De game is tot een dikke 70% zo lineair als mogelijk is. Er is geen wereldmap, er zijn geen steden, bovendien is er in de meeste omgevingen slechts één pad begaanbaar. Oké, af en toe is er een zijpaadje, waarbij je van tevoren al weet dat daar een item te vinden is, en de omgevingen zijn wel super mooi en afwisselend. Toch voelt dit als een grootste teleurstelling, want zelfs het ontwikkelen van je personages is lineair. Na mijn grote vreugde over de opvolger van de Sphere Grid uit Final Fantasy X, bleek het Crystarium eerder de verouderde achteropa te zijn. Ik hoopte namelijk op de vrijheid om ieder personage te maken zoals ik dat wilde, maar kreeg in plaats daarvan een vooraf uitgestippelde route met wederom af en toe een zijpaadje. Na het volledige afwerken van deze route blijven de personages zoals de ontwikkelaars dat wilden, die heeft zoveel strength en zoveel magic en die wat meer health. Door al deze lineairheid mis ook de rust een beetje, het ontspannen rondlopen in een stad en met alle mensen, die niet meer dan één tekstregel kennen, te praten als afwisseling tussen het geweld.

Toch krijg ik die afwisseling op een andere manier, namelijk door het zeer grote aantal tussenfilmpjes. Hierover kunnen we kort zijn, deze zijn zonder twijfel een waar genot om naar te kijken. De tussenfilmpjes, de omgevingen, alle grafische aspecten zijn verbluffend en op bepaalde momenten zelfs adembenemend. Bovendien biedt de lineairheid kansen om de tussenfilmpjes beter te laten aansluiten op alles dat gebeurt. Zo is er een spectaculair tussenfilm, waarbij de personages zij aan zij met al hun Eidolens (de summons) vechten.

Het laatste dat opvalt in Final Fantasy is de grote mate van gebruiksvriendelijkheid. Er zijn geen tientallen ingewikkelde cijfers meer om jouw personages te beoordelen. Alleen strength, magic en health zijn nog over. Ook bestuur je alleen de leider van de groep in plaats van alle drie de leden. Deze ontwikkeling heeft zeer positief uitgepakt en maakt het spel niet meer diepgaand voor de echte fans. Op bepaalde punten mocht het echter net wat meer gebruiksvriendelijk. Zo worden de paradigms niet opgeslagen. Wanneer je van gevechtsteam wisselt om een bepaalde vijand te verslaan, moet je zesmaal drie rollen kiezen en wanneer je nadien terug wisselt naar je standaard team, moet je dat alwéér doen. Ook meer controle over de AI van je teamgenoten had gemogen. Een wel uitgedacht plan uitvoeren gaat namelijk moeilijk wanneer je teamgenoten eerst de nutteloze buffs casten en dan pas de essentiële of absoluut weigeren de beste vaardigheden van hun rol te gebruiken.

Conclusie en beoordeling

Final Fantasy XIII is zeer geslaagd en geeft een geweldige bijdrage aan de serie. Het verhaal is weer mooi en meeslepend en het vechten is heerlijk vernieuwend. Ook op grafische gebied weet de serie weer te verbluffen met verbazingwekkende tussenfilmpjes. De kleine minpuntjes zorgen niet voor veel irritatie. Zelfs de hoge mate van lineairheid kan geen roet in het eten gooien, aangezien dit het verhaal enigszins versterkt. Dit is met alle recht een next generation Final Fantasy.
9,3
Score
93
Score: 95
  • Pluspunten
  • Uitstekend verhaal
  • Vernieuwend vechtsysteem
  • Grafisch meesterwerk
  • Gebruiksvriendelijk……….
  • Minpunten
  • Zeer lineair
  • maar soms nog niet genoeg

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren