1. BioShock 2 (X360)

BioShock 2 (X360)

Bioshock 2: lang verwacht, en toch niet verkracht. Het vervolg op een spel dat toch wel in de ere-gallerij der innovatieve games op zou mogen eisen. Maar... weet deze zin ook de uitspraak 'het tweede deel is altijd slechter' waar te maken? Om het uitgebreid te zeggen...

Bioshock 2 is het vervolg op, hoe kon het ook anders, Bioshock, Game of the Year 2007. En inderdaad, Bioshock was ook een goed spel, dus een vervolg is welkom geweest. Bij een goed spel hebben we de neiging van een vervolg nog meer te verwachten - wat een opluchting, het is nog gebeurd ook. Laten we meteen het diepe in duiken (snap je hem?): In dit deel spelen we niet langer een mens die de stad net ontdekt, maar een afhankelijk individu dat een essentieel onderdeel vormt van het verhaal, namelijk de allereerste Big Daddy ooit. Wat iedere speler dus direct zal opvallen is het ‘Big Daddy’-perspectief waarin een speler wordt geplaatst. Het gaat niet alleen om die beruchte boor die je direct bij de hand hebt, maar vooral om alle kleine dingetjes die als na-effecten aan jouw handelingen zijn toegevoegd, zoals het gegrom bij het uitvoeren van een aanval, het ruwe stampende geluid wanneer je na een sprong de grond raakt en natuurlijk die kenmerkende Big Daddy Shoulder Whack.

Het verschil met het begin van Bioshock (1) is hier dan ook dat je je daar nogal nietig voelde tussen je vijanden, het meer leek te draaien om overleving en het spel zich toch meer als survival horror gedroeg. Als Big Daddy daarentegen voel je je groot en agressief, de juggernaut die met het grootste gemak tientallen splicers (deze keer letterlijk) de grond in boort.

Wat splicers betreft, laat me erbij zeggen dat deze jongens de grootste groep vijanden vormen. Het gaat hier om voormalige inwoners van de stad Rapture die zichzelf de onvruchtbaarheid in hebben gespoten met genetische augmentatie-onderdelen die we, tevens in het echte leven, kennen als plasmids. Laat ik daarbij niet de twee bijna magische substanties die deze plasmids ondersteunen vergeten, namelijk ADAM en EVE. Ze staan eigenlijk centraal in het spel. Op zich een geloofwaardig scenario, aangezien men vroeger ook in volle teugen van zijn sigaret genoot zonder ook maar iets van gezondheidsrisico’s te weten.

Maar in ieder geval, deze splicers (die hun naam danken aan hun ‘gesplicede genen’) komen in verschillende klassen voor: meestal zit het verschil in de aanvalstactiek, waar ze ook naar genoemd worden. Zo is de thuggish splicer een jongen die het fijn vind om indringers met loden pijpen, Engelse sleutels en andere stokvormige verlengstukken van eigen baldadigheid aan te pakken, terwijl de leadhead splicer liever vuurwapens gebruikt.

Een nieuwe in de reeks is de brute splicer: het resultaat van een jaar of tien aan mutatie-gerelateerde ontwikkelingen sinds het eerste deel. Brute splicers zijn sneller, behendiger, breder en aap-achtiger dan hun kleine broertjes waardoor ze de speler met minder geaarzel aanvallen met snelle, beestachtige tikken. Bovendien beschikken ze over veel meer weerstand tegen alle soorten schade en over spierkracht waarmee ze je bekogelen met stenen en explosieve vaten. De kunst is natuurlijk om snel jouw telekinetische plasmid te selecteren en ze een koekje van eigen deeg te bezorgen.

Wat dit ‘snel selecteren’ betreft moet ik nodig eens wijzen op het zeer, eigenlijk TE omvangrijke arsenaal aan wapens en plasmids. Om het op een andere manier uit te leggen: voor een mens is het (in het echte leven) per definitie een fijn gevoel om flink wat morfine de bloedbaan in te spuiten. Nog meer morfine voelt nog veel lekkerder. Bij teveel morfine sterf je: dit noemen we een overdosis. In games hebben we hier misschien geen officiële term voor, maar met de plasmids en vooral de wapens van Bioshock (deel 1 en 2) zit je in hetzelfde schuitje: 8 wapens waar je in een fast-paced gevecht meerdere malen tussen moet wisselen is gewoon teveel. Vooral de eerste wapens hangen wat effectiviteit betreft nogal samen, waardoor we best een wapen of twee zouden kunnen missen. Omdat het er zoveel zijn hebben ze elk ook een wat lager munitielimiet waardoor je constant van wapen moet wisselen omdat de ene bijna vol zit en de andere alweer leeg is. Daarbij slingert er vaak meer munitie rond dan je lief is (a.k.a. meer dan je in je wapens kunt proppen), wat je als speler toch als best wel zonde zult ervaren. En nogmaals, het steeds moeten wisselen tussen wapens kost gewoon teveel moeite.

Omdat je nu toch niet als mens speelt hadden ze het van mij mogen houden bij een paar kenmerkende wapens als de boor en de rivet gun en voor de gein nog eens de speargun en grenade launcher, waar die alleraardigste makers dan wat meer nadruk op gelegd hadden mogen hebben, vooral op die rivet gun. Denk hierbij aan een vol automatische vuurmodus en shotgun-functie die elk na een upgrade beschikbaar zouden worden.

Dat klopt: upgrade. In het spel zijn de zogenaamde 'power to the people' stations verpreid die elk wapen op de een of andere manier met ambachtelijke mechaniek verbeteren. Dit is dan weer een pluspunt aangezien de wapens zich op deze manier onderscheiden van elkaar en ik me alweer bijna schuldig voel om mijn eerdere opmerking.

Bij de plasmids heb ik dit verbitterde gevoel toch minder omdat ze als wapentype in het algemeen, maar ook individueel erg uniek zijn. En wat de plasmids betreft, de makers hebben hier werk van gemaakt: er zijn niet bepaald een heleboel nieuwe plasmids, maar de via ADAM verkrijgbare upgrades geven je de kracht je plasmids op te laden en later zelfs volautomatisch vooruit te stralen.

Je bent als Big Daddy misschien wel de enige zinnige in je soort, maar de little sisters zijn nog steeds je goudmijnen. In dit spel ga je eerst hetzelfde te werk als in het eerste deel: je gooit alles wat je hebt in de strijd tegen de Big Daddy die een little sister beschermt. Iedereen weet natuurlijk dat kleine meisjes altijd bescherming nodig hebben. Vervolgens, wanneer je de betreffende little sister haar hartje hebt gebroken door de concurrerende Big Daddy in een blik gemuteerde soep te veranderen valt ze snel weer te troosten door haar te adopteren. Ze helpt je hierbij met het zoeken naar het eerder genoemde ADAM dat in bepaalde lijken (‘angels’) te vinden valt.

Nogmaals: ADAM is de substantie die een mens toestaat zijn of haar DNA te hercoderen waardoor dus bijna elke verandering mogelijk is – of het nou gaat om schoonheid, bovenmenselijke spiergroei, superkrachten of waanzinnigheid. Dit is het aandeel dat de splicers erin hebben, maar een speler kan er plasmid-gerelateerde upgrades of gewoon nieuwe plasmids mee kopen.

Het verzamelen van ADAM uit een lijk is voor mij een geheel nieuwe feature in dit spel: het gaat dan wel opnieuw om het met geweld de deur wijzen aan splicers die het op je kleine meisje hebben voorzien, maar het ‘tower defense’-gevoel voelt weer heel vernieuwend en is helemaal leuk als je creatief bent met je boor. Na een lijk of twee is het uiteraard weer tijd om gedag te zeggen, en je kleine zusje van haar vloek te verlossen, door zeeslak in haar lichaam die haar tot het verzamelen van ADAM dwingt van buitenuit te verbranden, en haar via een tunnel in de muur de vrijheid te wijzen.

Er is natuurlijk ook een bepaalde keuzevrijheid in het spel: Als jij het nodig vindt een little sister voor een vergrote winst te ‘oogsten’ nadat je haar van haar originele Big Daddy hebt aftepakt, nadat ze een ‘angel’ heeft leeggezogen of als ze klaar is om te vertrekken zal dit effect hebben op het einde van het spel.

Ik wil graag nog op een vergelijking tussen het begin van dit spel en zijn voorganger wijzen: in het eerste deel wist je niet wat je kon verwachten, je wist niet wanneer je je dood ging schrikken of waar het spel nou eigenlijk over zou gaan. En een echte Bioshock fan zal het moment waarbij je plotseling die spectaculaire onderwater stad voor het eerst van buiten ziet natuurlijk nooit vergeten. Vergeet niet de andere onthullende momenten zoals het punt waarbij je je eerste plasmid inspuit, je het beveiligingsrobotje een spider splicer ziet aanvallen, waarbij twee splicers, een little sister en haar bijbehorende Big Daddy je verlamde lichaam bekijken en vooral de beestachtige scene waarbij een woedende Big Daddy een leadhead splicer zijn little sister aanvalt helemaal kapot maakt. Het verhaal vormt zich langzaam met taferelen waarbij je op het puntje van je stoel zit.

Bij Bioshock 2 is alles helaas al bekend en zijn vergelijkbare momenten eigenlijk uitgesloten, terwijl dit het eerste deel zo bijzonder maakte. Daar staat tegenover dat Bioshock vanaf een bepaald punt nogal eentonig werd en het bij Bioshock 2 veel meer om de gameplay draait in plaats van alleen een geweldig begin: dit is een pluspunt.

De Big Sister is natuurlijk een onvermijdelijk onderwerp: ze zijn zonder twijfel de meest uitdagende niet-specifieke vijanden die er voorkomen door hun snelheid, behendigheid en weerstand. Waar het bij Big Daddies en brute splicers alleen maar ging om het ingedrukt houden van de rechter trekker is deze vijand een ware uitdaging.

Een ander onafhankelijk punt is de graphics: ze zijn dan wel wat opgepoetst ten opzichte van die in het eerste deel, maar niet zo formidabel als je van een topper van 2010 (dat klopt, topper van 2010!) zou verwachten. Hoewel, op zichzelf zien ze er helemaal niet slecht uit en ik kan er niet echt een minpunt van maken.

En tenslotte, bij een spel gaat het om het fijne gevoel dat je krijgt voor, terwijl en nadat je het spel speelt: bij Bioshock 2 is er geen gebrek aan.

Conclusie en beoordeling

Bioshock 2 is een prachtig spel dat vol zit met verbeteringen en nieuwe features waardoor er eigenlijk maar weinig ruimte overblijft voor fouten. In tegenstelling tot zijn voorganger gaat dit spel niet gauw vervelen, integendeel zelfs: ook al is er in dit deel veel minder aandacht trekkende kwaliteit aan het begin van het spel, er is sprake van een opwarming van speelplezier in plaats van een afname. Ondanks gerommel met wapens wisten de makers dit met upgrades op te lossen. Geen enkel spel is perfect, maar voor mij heeft Bioshock 2 zijn titel 'topper van 2010' waargemaakt.
9
Score
90
Score: 90
  • Pluspunten
  • Big Daddy perpectief'
  • Meer vijanden
  • Meer focus op gameplay
  • Nog leukere plasmids
  • Minpunten
  • Lang niet zo'n sterk begin als zijn voorganger
  • Soms teveel wapens

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren