1. Dante's Inferno (PS3)

Dante's Inferno (PS3)

Er zijn niet veel plaatsen die de mens meer vreest dan de hel. Een plaats waar zondaars voor de eeuwigheid opgesloten worden en tot in de oneindigheid gemarteld worden onder het toeziend oog van een oppermachtige heerser. Lucifer, een luguber wezen dat inspeelt op de noden en verlangens van de mens en hun zwaktes uitbuit. De directe tegenpool van God die niets liever doet dan dood en verderf zaaien…volgens de gelovigen althans. Dante Alighieri was één van hen, maar had zijn eigen visie op de hel. De Florentijnse dichter verwerkte dit in een waar epos dat tot op heden nog altijd tot de erkende meesterwerken van de wereldliteratuur behoort…La Divina Commedia. De goddelijke komedie… Laat je echter niet mislijden daar de naam, want in de hel zal het lachen je al snel vergaan.

Hoewel je bij het horen van Dante's naam aan een poëtische verhaallijn zou denken, is niets minder waar. Visceral Games heeft namelijk de vrijheid genomen om enorm af te wijken van het werk van de befaamde dichter en van het originele La Divina Commedia blijft dan ook niet veel over. Dante is hier geen dichter meer die zijn platonische liefde voor de bevallige Beatrice uitdrukt door het schrijven van boeken, maar wordt neergezet als een niets ontziende kruisvaarder. Hij heeft gemoord en verkracht, zonder ook maar een beetje medelijden of schuldbesef te tonen. Ook de rol van zijn jeugdliefde Beatrice en tevens zijn vrouw is drastisch aangepast om voor wat meer spanning te zorgen. Zo wordt zij al vroeg in de game gestraft voor de wandaden die Dante gepleegd heeft en rechtstreeks de hel ingezogen door Lucifer. Naast deze hoofdpersonages zijn overigens ook talloze geschiedkundige figuren in de game verwerkt, maar daar behoren niet al de belangrijke figuren uit het Florence van de veertiende eeuw toe. Veel gamers zijn daar immers niet vertrouwd mee.

Toch heeft EA sommige delen van het gedicht een plaats weten te geven in de game. Met name Dante’s opvatting van de hel waarin negen ringen elk een zonde representeren. Dit is dan ook de ideale setting voor een game waar volwassen thema’s zoals overspel, gruwelijke karakterstoornissen en boetedoening de revue passeren. Het spreekt overigens voor zich dat deze ringen bewoond worden door de meest lugubere wezens die je maar kan bedenken. Zo zal je in een bepaalde ring te maken krijgen met vuurspuwende aarzen, terwijl je elders dan weer een vrouw met borsten tot op haar knieën en een bilspleet zo groot als ‘The Grand Canyon’ te lijf gaat. Elk wezen is echter aangepast aan de ring waarin Dante zich bevindt en de omgeving is vaak op zijn minst grotesk te noemen. Hoewel de dichter de ringen uitbundig beschreef in zijn werk weet EA deze inspiratiebron niet volledig te benutten. Dit wil wel niet zeggen dat ze geen wansmakelijk kenmerken bevatten, integendeel. Bloedrivieren, meren vol braaksel en poorten in de vorm van vagina’s zijn geen uitzonderingen, maar het ontbreekt de game aan de nodige vrijheid.

Hoewel de game over een boeiende verhaallijn beschikt, komt alles namelijk erg lineair over en is je bewegingsvrijheid erg beperkt. Er is amper een ruimte aanwezig waarvan daadwerkelijk gezegd kan worden dat je vrij kan rondlopen. In de hel is je pad dan ook vrijwel volledig uitgestippeld en begeleid je Dante voornamelijk door afgesloten gangen en langs richels. Een beetje vrijheid had de game zeker naar een hoger niveau kunnen tillen. Daarnaast wist een déjà vu-gevoel zich bij momenten van mij meester te maken. De oorzaak van dit prangend gevoel lag echter voor de hand. Bij de puzzels waarbij het sleuren met kisten en het omzetten van hendels vereist is, is immers gebruik gemaakt van elementen uit het God of War franchise. Het zal je dan ook niet verbazen dat ook het vechtsysteem van de Hack 'n Slash game vlekkeloos geïntegreerd is in de gameplay. Dit kan je gerust als een compliment beschouwen, want Dante weet met de nodige souplesse en op een moordend tempo zijn vijanden uit te schakelen.

Toch bevat de gameplay ook wat mindere aspecten. Zo zal je geregeld een morele keuze dienen te maken waarbij je zielen kan straffen voor hun daden of hen de zonden vergeven. Kies je voor het laatste, dan zal je een suffe mini-game voorgeschoteld krijgen die je volledig uit de aangrijpende sfeer van de game weet te rukken. Het straffen gaat dan weer vanzelf en is veel aangenamer om uit te voeren. De morele keuze wordt dan ook snel de keuze: heb ik zin in een mini-game, of niet? Het loont echter de moeite even door de zure appel te bijten en een weloverwogen beslissing te nemen, want je keuze heeft meer gevolgen dan je aanvankelijk zou denken. Zo weet je al vroeg in de game ‘de’ dood te ontdoen van het leven en zijn zeis. Dat wordt dan ook meteen één van je belangrijkste wapens die je tot je beschikking hebt en kan krachtiger gemaakt worden door de eerder vermelde zielen te straffen. Daarnaast behoort ook een magisch kruis tot je arsenaal aan wapens en is in staat om je vijanden met krachtige spreuken te bestoken. Ook hier is het mogelijk om de kracht ervan gevoelig te verbeteren door de eerder vermelde mini-game succesvol te beëindigen.

Al deze elementen sluiten perfect aan bij het geladen verhaal vol duistere thema’s. Dit verhaal wordt overigens prachtig weergegeven in hoogstaande graphics, maar vooral de cutscenes weten de aandacht te trekken. Deze zijn overigens afkomstig van een peperdure filmstudio die dankzij het enorme budget van EA de game maar wat graag van CGI-filmpjes en tekenfilmpjes wilden voorzien. Dit heeft grafisch zeker goed uitgepakt en zorgt ervoor dat je tot het einde geniet van wat je te zien krijgt. Ook de symfonische soundtrack van de game is niet te versmaden en dat zal ook geen verassing zijn als je weet dat deze in de legendarische Abbey Road Studios –waar zelfs The Beatles vertoefden- werden opgenomen. Vooral het etherische zangwerk weet te imponeren en gaat werkelijk door merg en been. Je zal dan ook redelijk tevreden zijn wanneer je na acht uurtjes aan gameplay het einde weet te bereiken, al had de game aanzienlijk korter kunnen zijn. EA achtte het namelijk noodzakelijk om bij de achtste ring, waar volgens het gedicht tien buidels van het kwaad aanwezig zijn, daadwerkelijk toe te passen in de game. Hierdoor wordt je gedwongen om tien verplichte en vooral saaie challenges te voltooien die totaal niets toevoegen aan het verhaal. Dante’s Inferno is dan ook een game vol hoogtepunten en dieptepunten geworden.

Conclusie en beoordeling

Als er een ring zou bestaan voor schaamteloos jatwerk, dan zou ontwikkelaar Visceral Games daar onherroepelijk in belanden. Gelukkig is dat in het geval van Dante’s Inferno helemaal niet zo erg. De game is namelijk uitstekend in staat om op haar eigen beentjes te staan en zou in de toekomst wel eens directe concurrentie kunnen worden van haar inspiratiebron. Om dat niveau te bereiken zullen ze wel de vele details moeten perfectioneren. De game is immers niets meer dan prima vermaak en zal na zo’n acht uur aan gameplay bij menig gamer gewoon weer in de kast verdwijnen. De hardcore gamers onder ons zullen wellicht de enigen zijn die de game nog eens aanvangen onder een hogere moeilijkheidsgraad.
6
Score
60
Score: 60
  • Pluspunten
  • Onderhoudend vechtsysteem;
  • veel upgrades;
  • boeiend verhaal;
  • prachtige symfonische soundtrack;
  • grafisch uitmuntend.
  • Minpunten
  • Saaie minigames;
  • leent enorm veel bij God of War;
  • nergens innovatief of verfrissend;
  • lineair;
  • speelduur kunstmatig verlengt.

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Acer is sowieso een gaar merk.. dus een console? Nee bedankt..

  • lol een spel computer die je kan uitbrijden :P

    wel vet

  • Naar mijn weten kan Acer niet eens fatsoenlijke laptops fabriceren, dus wat ik hier precies van moet verwachten..

  • Ik heb slechte ervaringen met dit merk wat Dave al zegt niet al te beste laptops

  • En waarom is Acer een gaar merk? Ze leveren juist kwaliteit voor een lage prijs.

  • Het zou niet zo gek zijn moest er een dergelijke (console) komen…maar ik weet niet goed eigenlijk wat ik zou doen, ik bedoel ik zie dat Acer dit doet…sterke bedenkingen bij, ik zou trouwens nooit iets van Acer kopen…

  • Hmm, k sta er niet om te springen zeg maar…

    Maar we gaan het zien….

  • laat maar acer!!

  • Ik ben in ieder geval tevreden met me Acer laptop die ik gehad en die ik nu heb, alleen weet niet of ze moeten gaan richten op de console markt.

  • Mijn Acer laptopje levert al een hele tijd trouwe dienst. Kwalitiet voor een lage prijs idd. Ik geloof echter niet dat ik op een console van ze zit te wachten. Ik denk ook niet dat je er makkelijk tussen kunt komen met al die grote jongens die al op de markt zijn..

  • Tja het zou wel lekker zijn om wow te kunnen spelen vanaf mijn spelcomputer/pc.

  • Doet me denken aan het \"Phantom\" project, maar deze heeft wel een kans op een release :p

  • mijn laptop is van Acer, echt topkwaliteit. mensen hier zeggen dat ze slechte ervaringen hebben ermee. hoeft niet altijd aan de hardware te liggen he ;) misschien wete jullie gewoon niet hoe jullie er mee om moeten gaan…. tjah. ik ben benieuwd naar dat ding :D

  • fuck acer…. mijn laptop was na een jaar naar de ***** en het heeft mij 3x opsturen À 1 maand gekost vorodat hij het fatsoenlijk deed en nu kwam ik er weer agter dat er een fout in zit!!! mooi niet dat ik daar een console in uberhaupt van ga kopen!

  • Acer laptops zijn drama, gaan om het jaar stuk. En met een console zijn ze bij al meteen kansloos

  • Ik heb een Acer PC, gratis van de gemeente gekregen voor een cusrsu in verband met mideelbare school, het is een kut PC :P

  • Dat zal wel niets worden. Ik denk dat de 3 grote spelers er nu zijn en veel ruimte voor nieuws is er niet!

  • Hoe heette die andere console ook alweer, die pc games kon afspelen ?

  • Nee, koop ik niet

  • Ik ga nu nog niet oordelen, hoewel ik wel erg benieuwd ben als ze er een gaan maken. Wie weet komt er een 'Big four' :)

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren