1. BioShock (PS3)

BioShock (PS3)

"I am Andrew Ryan, and I'm here to ask you a question: Is a man not entitled to the sweat of his brow? No, says the man in Washington. It belongs to the poor. No, says the man in the Vatican. It belongs to God. No, says the man in Moscow. It belongs to everyone. I rejected those answers. Instead, I chose something different. I chose the impossible. I chose... Rapture. A city where the artist would not fear the censor. Where the scientist would not be bound by petty morality. Where the great would not be constrained by the small. And with the sweat of your brow, Rapture can become your city as well."

Het leek allemaal een geweldig sprookje. De utopie van Andrew Ryan beloofde veel, onder meer dat de groten der aarde in zijn Rapture ongestoord door ethische bezwaren en bureaucratische wetten hun talenten ten toon konden spreiden. In de medische wetenschap worden vervolgens grote ontdekkingen gedaan, ontdekkingen die er voor zorgden dat mensen door genetische manipulatie natuurkrachten konden gebruiken. Denk hierbij aan het schieten van vuur of ijs met vingertoppen, waarmee je op vrij effectieve wijze verscheidene dingen kan doen. Een behaaglijk haardvuur, of een koude diepvries zijn voorbeelden die men allereerst voor ogen had. Maar het bleek voor nog veel meer dingen geschikt te zijn. Men kon er oorlog mee voeren, er mensen door verwonden. En dat was het moment waarop het sprookje dat Rapture heette uit elkaar spatte als een zeepbel.

Er kwam namelijk oorlog, aangezien ‘Adam’, het goedje wat benodigd was om die genetische manipulatie te laten voortduren, verslavend bleek te zijn. En als er vervolgens een tekort van blijkt te zijn, is het logische vervolg hiervan ook een burgeroorlog. Te midden van al dit geweld komt Jack, de hoofdrolspeler in Bioshock, op toevallige wijze in aanraking met deze strijd. Het vliegtuig waarin Jack zit stort namelijk neer in de Atlantische Oceaan. Het rad van Fortuna draaide echter weer naar boven en zodoende ziet Jack als die happend naar adem boven water komt, een mooie vuurtoren verschijnen voor zijn ogen. Om zich heen kijkend is er geen andere optie voor hem dan daarnaar toe te zwemmen en vervolgens rolt Jack in de onderwater stad die Rapture heet.

‘Het Rapture’ wat Jack dan betreedt heeft de burgeroorlog al achter de rug en het gemuteerde ras, de Splicers, hebben de normale mensen overwonnen. Dit zie je dan ook treffend weergegeven worden door de her en der verspreide lijken, die je overal in de levels zal tegenkomen. Het geeft al meteen aan dat Bioshock alles gedaan heeft om een zo precies mogelijke sfeer te scheppen, om zo de speler mee te trekken in deze afschuwelijke en kapotgemaakte wereld. Deze sfeer ziet de speler in verscheidene punten terug. Muziek om maar als voorbeeld te noemen. Lekkere ouderwetse muziek welteverstaan, vanwege het feit dat Bioshock zich in 1960 afspeelt. Muziek waarbij je als speler beelden op je netvlies ziet flitsen van vrolijke cafés, waar jonge mensen met elkaar dansen en er een gezellig drankgelach constant oprijst boven de muziek die gespeeld wordt.

Omdat Bioshock zich in het jaar 1960 afspeelt, zal Jack zich dan ook niet tegen de Splicers met sciencefictionachtige wapens moeten verdedigen. In plaats daarvan zullen wapens als tommyguns en van die ouderwetse shotguns in de game terug te vinden zijn. Maar de hierbij opgewekte suggestie dat Bioshock maar een gewone shooter is, kan ik dan meteen ontkrachten. Bioshock bevat namelijk om maar mee te beginnen verscheidene RPG-elementen. Hierbij moet je als speler dan denken aan de keuze van het munitietype, maar ook kan de speler zelf kiezen op welke manier hij het spel wil gaan spelen. Gaat hij aan de slag met close-combat wapens en ragt die er met een tang maar op los, of wil hij liever door middel van een machinegeweer op grote afstand een vijand neermaaien? Door de speler deze keuze te geven, zet Bioshock zich dan ook meteen op een geheel andere positie ten opzichte van andere shooters.

Daarnaast is ook de toevoeging van plasmids en tonics een geheel nieuwe ervaring, die nog niet eerder in games geboden is. Plasmids zijn krachten die Jack krijgt na het genetisch manipuleren van zijn genen. Om dit te kunnen doen zal Jack ze moeten kopen in speciale automaten. In plaats van hier echter geldmunten in te stoppen om het gewenste product te verkrijgen, zal Jack met Adam moeten betalen. Zoals bij zoveel mensen heeft Jack ook niet altijd genoeg in zijn zak zitten om deze automaten leeg te kopen en zal de speler dus telkens moeten kiezen welke kracht hij wil vrijspelen. Wil je doormiddel van telekinese voorwerpen de lucht in slingeren en deze vervolgens laten belanden op vijanden, of kies je er liever voor om met behulp van vuur uit je vingers vijanden een hoopje as te laten worden? Deze keuze zorgt ervoor dat de speler telkens weer zelf mag weten hoe hij het spel verder wil gaan spelen en waar hij zijn prioriteiten legt. Hiermee biedt het spel daarom om die reden alleen al een diepe speelervaring.

Tonics kosten net zoals plasmids ook Adam en geven gelijkerwijze ook extra krachten aan Jack. Of beter gezegd, extra vaardigheden. Met tonics kan Jack namelijk niet vuur uit zijn handen laten schieten, maar kan hij wel sneller bewegen en bijvoorbeeld meer schade aanrichten met z’n tang. Al dit Adam zal Jack niet zomaar op gemakkelijke wijze kunnen bemachtigen. Het goedje Adam wordt namelijk gedragen in de lichamen van zogenaamde Little Sisters. Dit zijn kleine meisjes die beschermd worden door Big Daddy’s. Deze Big Daddy’s zijn, zoals het woord al aangeeft, grote wezens die als een vader voor hun kind zorgen. De speler kan namelijk niet zomaar het Adam afpakken, maar zal hier eerst een Big Daddy voor moeten verslaan. Dit zijn eigenlijk allemaal tussenbazen binnen een level, waar de speler zeker aan het begin van de game op dood kan gaan.

Met de nadruk dan op het begin van de game. Als Jack namelijk steeds verder in Rapture komt en hij steeds meer Adam gebruikt zal hebben voor verscheidene plasmids en tonics, wordt het steeds en steeds makkelijker om een Big Daddy te verslaan. Maar niet alleen de Big Daddy, ook alle andere wezens worden vrij simpel de mond gesnoerd. Waar een game dus juist in het begin makkelijk moet zijn en aan het eind moeilijk, draait Bioshock dit hele principe om. Aan het begin vrij pittig maar naarmate het einde naderde makkelijker, wat toch wel een tegenvaller voor mij was. Deze keuze van de ontwikkelaar kon mij dus ook niet bekoren. Het enige waar de speler dan op een gegeven moment aan het einde zal stuklopen, is of de grote schare van vijanden, of de verrassing en hulpeloosheid die een plotselinge aanval met zich meebrengt.

Maar deze ietwat vreemde keuze van de ontwikkelaar is niet het enige wat niet goed bij mij in de smaak viel. Door heel de game heen komt Jack in aanraking met verscheidene machines. Dit kunnen veiligheidscamera’s zijn, maar ook geautomatiseerde machinegeweren. Als Jack door een camera gespot wordt, zullen er al snel veiligheidsrobotten op hem af komen en als Jack in het richtveld van een machinegeweer komt wordt die ook meteen vol onder vuur genomen. Om dit te voorkomen kan hij deze machines hacken, wat gebeurt door middel van een mini-game. Hierin moet de speler wat buisjes goed leggen, zodat het aankomende water op de juiste manier naar een gat kan stromen door deze buizen. Dit is de eerste keer grappig, een tweede keer nog wel leuk, maar na de tiende keer is de speler deze mini-game spuugzat. Dan te bedenken dat Jack dit op z’n minst honderd keer zal doen in de game, waarbij het soms zelfs kan mislukken, en ge begrijpt dat dit een grote bron van frustratie kan zijn.

Deze frustratie verdwijnt echter weer voor een groot gedeelte als je als speler weer geboeid naar een dagboek van een van de vorige bewoners van Rapture staat te luisteren. Dat klopt, lezen hoeft niet meer. Elke inwoner in Rapture kreeg namelijk bij de oprichting een eigen spraakrecorder, die als dagboek fungeerde. Deze dagboeken zijn in geheel Rapture te vinden en vertellen allemaal verhalen van mensen die Jack nooit zal zien of met wie hij in contact is gekomen. Op die manier komt de speler ook veel meer te weten over het verhaal, wat echt nodig is om dit goed te kunnen begrijpen. Dit hoofdverhaal wordt namelijk soms een beetje onduidelijk en daarnaast ook zeer schaars verteld, waarbij de speler zonder kennis die Jack in de dagboeken opdoet, geen hout ervan zal begrijpen. Dit is enerzijds een pluspunt omdat de speler op een originele wijze zelf naar het verhaal op zoek moet gaan, maar kan anderzijds ook weer een minpunt opleveren voor mensen die het verhaal liever meteen voorgekauwd krijgen. Feit is in ieder geval wel dat het zeer vermakelijk is om de levensverhalen van deze mensen aan elkaar vast te knopen, door alle stukjes dagboek die je als speler te horen krijgt.

Hier zal je tijd genoeg voor hebben, want Bioshock geeft de speler zo’n twintig uur speeltijd voordat hij het einde ziet naderen. En dit is zelfs een tikkeltje te weinig, gezien het feit dat er twee eindes in Bioshock zijn, zodat je zelfs zou kunnen spreken van veertig uur. Waar je als speler bij sommige games het gevoel zal krijgen dat deze speeltijd onnodig is opgerekt, is daar geen sprake van bij Bioshock. Elke minuut die Jack rondloopt in Rapture voelt aan als verfrissend, wat voor een groot gedeelte komt door de originele omgevingen waarin hij telkens verkeert. Rapture bevindt zich vanzelfsprekend onder water en zodoende zal de speler ook verwachten dat hij regelmatig deze wereld buiten het glas mag aanschouwen. Niets is jammer genoeg minder waar, slechts enkele keren zal je in glazen gangen echt de volle pracht van Bioshock mogen aanschouwen, want meermaals loopt Jack gewoon in donkere en slecht verlichte omgevingen rond. Dit is enigszins jammer, maar aan de andere kant ook wel weer begrijpelijk: niet voor niets is Bioshock ook een horror game en de ontwikkelaar heeft op deze wijze getracht om die sfeer er goed in te houden.

Conclusie en beoordeling

Bioshock biedt de speler een stad die hij nog niet vaak is tegengekomen. Dit allereerst door het feit dat Rapture onder water ligt. Met deze originele insteek biedt de game sowieso al wat extra's, iets wat vergroot wordt door de toevoeging van plasmids en tonics. De heerlijke sfeer die een onderwaterwereld kan bieden, is echter wel een beetje teniet gedaan door het feit dat je deze nauwelijks zal kunnen aanschouwen en ook het hacken van machines is nou niet je-van-het. Als je dan echter weer geheel meegetrokken wordt in dat prachtige verhaal vergeet je deze dingen weer en worden je gedachten, geleid door prachtige ouderwetse muziek, geleid naar een verscheurd Rapture. Zonder twijfel is dit een game die je gespeeld moet hebben, want Bioshock biedt werkelijk waar een unieke ervaring, die het tweede deel ook niet kon evenaren.
8,7
Score
87
Score: 85
  • Pluspunten
  • Geweldig en meeslepend verhaal
  • Originele wereld
  • Plasmids en tonics
  • Heerlijke sfeer
  • Originele manier van het vertellen van het achtergrondverhaal...
  • Minpunten
  • Het hacken van machines wordt je als speler spuugzat
  • maar kan bij sommigen wel in verkeerde aarde vallen
  • De onderwaterwereld kan je niet vaak in volle glorie aanschouwen

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Dat is nou een leuk kleurtje :)

    Dan zie je het stof wat minder op je PS3 :P



    Want je moet dat ding om de zoveel weken schoonmaken om de stof eraf te halen ^^

  • Wat een lelijk ding zeg!

    Blij dat die hier niet is….

    Doe dan maar gewoon zwart!

  • Vet! Alleen wat lelijk, vind de glans mooier.

  • Ik vind hem eigenlijk wel mooi, maar zwart is stijlvoller.

  • Ja idd, zwart past goed bij me tv. Mijh halve kamer is nu zwart met een grijs lijntje :P

  • Oud nieuws

  • Nou, een grijze Playstation 3. Ik vind de zwarte een stuk mooier. :P

  • Cool voor de japanners. Ikzelf vind die kleur niet zo mooi maar ben natuurlijk wel MGS fan dus ik zou hem wel willen hebben :P

  • Het past wel bij MGS en je ziet er geen krassen op, maar zwart blijft ownen!!

  • Dat is erg vet! By the way, nu de dollar zo laag staat: is het interessant om een PlayStation 3 vanuit Amerika te importeren? Inclusief verzendkosten ben je denk ik nog steeds goedkoper uit dan, toch?

  • Vind het echt een lelijke PS3. Ik had er voor MGS4 toch wel wat mooiers van verwacht. Mooie art er op ofzo en dan nog steeds de mooie glans. Ook al kwam deze naar Europa dan zou ik hem zeker niet halen.

  • Ik vind zwart echt vele malen mooier, maar dat is iets persoonlijks. Dit kreng past helemaal niet goed onder een zwarte LCD tv.

  • Dat ze dan een mooie MGS tekening ofzo erop deden, die witte controller is wel al te koop :P

  • Als ik nog een keer een PS3 ga aanschaffen dan hou ik het gewoon bij de zwarte uitvoering. Want ik vind deze staalkleurige uitvoering niet echt mooi. Bovendien hadden ze er ook nog iets van een afbeelding van MGS op de PS3 kunnen doen.

  • IK WIL DIE GAME NU!…

    …echt!

  • wat boeit de kleur van die ps3 nou?



    er zit MGS4 bij, hallooo

  • wel leuk, maar ik vind de zwarte er toch mooier uitzien

  • IMPORT!

  • Kwam deze niet ook in Amerika? Ik zag dat namelijk bij de laatste GTV.

  • Ziet er niet fout uit hoor, scheeld een hoop stof afhalen. Jammer dat ze hier alleen maar die vreselijke 40gig versie verkopen.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren