1. Assassin's Creed (PS3)

Assassin's Creed (PS3)

Het is ochtend en het zonlicht schemert lichtjes door de mist heen. Ideale omstandigheden om ongemerkt mijn handelingen te verrichten en ik begeef me dan ook richting het marktplein via de daken. Eenmaal aangekomen bij het plein merk ik dat mijn slachtoffer zich van geen kwaad bewust is en rustig zijn ochtendwandeling aan het maken is tussen de menigte. Al snel weet ik onopgemerkt terug van de daken af te komen en me tussen de menigte te begeven. Niet veel later zie ik een groepje monniken lopen die me kunnen voorzien van een schuilplaats. Ik integreer me dan ook zo snel mogelijk in hun groepje en weet zo onopgemerkt tot vlak achter mijn slachtoffer te komen. Ineens gebiedt hij zijn wachters om hem even alleen te laten om zo in privacy een kleine boodschap te doen in de struikjes. Ik euh… ruik mijn kans en weet vliegensvlug toe slaan door hem in zijn rug neer te steken. Toch zal ik me zijn laatste woorden altijd blijven herinneren… Kon je niet wachten tot ik klaar was?

In Assassin’s Creed wordt er gebruik gemaakt van twee alternatieve verhaallijnen. Eén daarvan speelt zich af in het heden waarin jij Desmond –een simpele barkeeper- speelt die door een mysterieuze wetenschappelijke organisatie ontvoerd is en tegen zijn wil deel uitmaakt van een experiment. Hij wordt namelijk gekoppeld aan een machine genaamd de Animus die gebruikt wordt om via DNA herinneringen op te halen. Hoewel niet alleen zijn herinneringen zich daar bevinden, maar ook die van zijn voorvaderen. Dat brengt ons bij de tweede en tevens grootste verhaallijn die de game bevat. Je speelt immers gedeeltelijk een belangrijk deel uit het leven van één van je voorvaders –genaamd Altaïr- na. Hij is een beroepsmoordenaar en heeft zich, door trouw te zijn aan zijn volk en talloze missies te voltooien, weten op te werken binnen de gemeenschap. Op een dag verliest hij echter alles waar hij zo hard voor gewerkt heeft. Een missie loopt namelijk catastrofaal af en zijn baas ontneemt hem van al de privileges en vaardigheden die hij verworven had. Van zijn waardigheid ontdaan moet hij zich terug proberen op te werken binnen de hiërarchie en zo het respect van zijn volk terug te winnen. Hij gaat dan ook genadeloos op pad en zal iedereen die hem ook maar een duimbreedte in de weg legt van het leven beroven. Al zal dat alles behalve simpel worden, want de Derde kruistocht staat op het punt haar hoogtepunt te bereiken.

Je baas ziet zich dan ook genoodzaakt om je de nobele missie te geven om de negen kopstukken van de kruistocht uit te schakelen en een einde te maken aan het bloedvergieten. Alvorens je één van hen kan uitschakelen dien je vanuit jouw stad naar één van de drie andere steden –Acre, Damascus of Jeruzalem- te reizen op je trouwe paard. Al galopperend passeer je historische nederzettingen, prachtige meren en talloze sfeervolle bergpaadjes die je naar panoramische uitzichten leiden. Je krijgt al snel de indruk dat je deel uitmaakt van een immense spelwereld en dat is ook zo. Eenmaal aangekomen bij een stad dien je deze zo onopvallend mogelijk te infiltreren. Hiervoor heeft Ubisoft een aantal alternatieve mogelijkheden voorzien en is het aan jou om de meest gepaste handeling uit te voeren. Zo kan je ongezien over de gigantische muren klimmen via allerlei plateaus, palen of andere klautermogelijkheden die zich aanbieden. Daarnaast is het bij momenten ook mogelijk om je tussen monniken te begeven en zo op een sluwe manier de bewaking van de stad te omzeilen.

Als je erin slaagt om de stad te infiltreren gaat de missie pas echt van start. Je weet immers nog niet waar je slachtoffer zich bevindt en gaat dan ook op zoek naar de nodige informatie. Die kan je gedeeltelijk vinden bij een Assassin’s Bureau, een kantoor waar Altaïr wat schaarse informatie kan verwerven die kan helpen bij zijn zoektocht. Natuurlijk dien je het gros van de informatie zelf te bemachtigen en dat doe je aan de hand van de minigame-achtige submissies die in de game verwerkt zijn. Deze bestaan uit het hardhandig ondervragen van een vijand, zakkenrollen of het afluisteren van een gesprek. Lijkt interessant en dat is het ook, maar doordat je deze handelingen keer op keer moet blijven herhalen zal het al vrij snel een saaie aangelegenheid worden om de nodige informatie te bemachtigen. Je hoeft echter niet alle informatie te verzamelen die aanwezig is in de stad, maar wel een vooropgestelde hoeveelheid. Als je dan toch alles weet te verzamelen dan heb je er niet echt baat bij, want het zal je in principe niet helpen bij de uiteindelijke moord.

Hierbij is wel wat tactisch inzicht vereist, want elk kopstuk is voorzien van een aanzienlijke hoeveelheid wachters en hen roekeloos aanvallen is dan ook vaak geen optie. Een wat subtielere aanpak is vaak doeltreffender en weet je ook sneller het gewenste resultaat te bezorgen. Het infiltreren tussen de menigte en dan geduldig afwachten tot je jouw slag kan slaan is daar een voorbeeld van, maar ook het beklimmen van gebouwen om van bovenaf toe te slaan behoort tot de mogelijkheden. Dat laatste is overigens één van de sterkste punten van de game en zal menig gamer aan het scherm weten te kluisteren. Waar games als Prince of Persia gezien worden als de absolute top op het gebied van platformgameplay, weet Assassin’s Creed dit element zonder enige moeite naar een hoger niveau te tillen. De interactie met werkelijke elk aspect van je omgeving lijkt vlekkeloos te verlopen en oogt enorm realistisch. Zo weet Altaïr zich soepel van eender welke positie naar een andere te begeven en maakt daarbij gebruik van alle balkjes, daken en spleetjes die hij maar kan vinden. De term ‘free-roaming’ krijgt dan ook een totaal andere dimensie.

Waar Ubisoft innoverend te werk is gegaan bij de platformelementen zijn ze bij het gevechtssysteem weer erg gemakzuchtig geweest. Je krijgt namelijk maar één knop ter beschikking die daadwerkelijk gebruikt kan worden om je vijanden het leven zuur te maken. In het begin zijn de zwaardgevechten toch nog redelijk uitdagend, maar naarmate je vordert en meerdere vaardigheden weet vrij te spelen is ook daar de spanning bijna volledig verdwenen. Zodra je de counterbewegingen hebt vrijgespeeld kan je op relatief simpele wijze het gevecht naar je hand zetten en op die manier hordes vijanden ontdoen van het leven. Geen van hen komt dan ook op het idee om je in de rug te steken wanneer je één van je vijanden van enkele gaten voorziet. De A.I. is dan ook niet van een denderend hoog niveau. Gelukkig wankelt het ijzersterke verhaal geen moment en weten beeldschone animaties en graphics je geboeid te houden tot het einde. De licht- en schaduweffecten, levendige personages en vooral de architectuur van de steden zullen menig gamer weten te behagen en zo de game toch nog erg vermakelijk te maken.

Conclusie en beoordeling

Assassin ’s Creed werd al voordat hij werd uitgebracht bekeken als een ware diamant onder de games, maar jammer genoeg heeft het die reputatie niet volledig kunnen waarmaken. Het laat namelijk net wat te veel steekjes vallen op het gebied van de gevechten die over het algemeen simpel en eentonig zijn en waarbij de A.I. te wensen overlaat. Ook het keer op keer herhalen van dezelfde missies alvorens je ‘de’ moord pleegt begint al snel te vervelen. Toch weet de game ook te verrassen door sublieme platformgameplay, een boeiend verhaal en werkelijk beeldschone graphics. De positieve punten wegen dan ook veel zwaarder door dan de negatieve en daardoor kan er toch wel gesproken worden van een toppertje. Laat je dus zeker eens verleiden om deze ruwe diamant eens van dichtbij te bewonderen.
8,3
Score
83
Score: 85
  • Pluspunten
  • Grafisch beeldschoon;
  • sublieme platformelementen;
  • Free roaming’ heruitgevonden.
  • Minpunten
  • A.I. bij momenten zwak;
  • vechtsysteem eentonig;
  • voorbereidende missies zijn repetitief en saai.

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren