1. Super Mario Sunshine (NGC)

Super Mario Sunshine (NGC)

Januari, een van de minste maanden van het jaar. Voor arme scholieren als ik is het een ware hel elke ochtend in de kou naar school te fietsen. Het is koud, guur en nat in deze tijd van het jaar. Het liefst zou je dan ook op een tropisch eiland zitten, nietwaar? Helaas voor mij zit een snoepreisje naar de Bahama’s er niet in. Een zekere besnorde loodgieter heeft echter meer geluk. Samen met Peach en vrienden reist hij naar het zonovergoten Delfino Island. Hij wel. Ik niet. Eigenlijk vindt ik het niet eens zo erg. Tenslotte blijkt Mario’s zonvakantie toch niet zo ontspannen te zijn als hij zelf verwacht had: heel Delfino Island is bedekt met meer smurrie dan een je in een week in de schoolkantine kunt verzamelen. En wie wordt er schuldig geacht? Juist, de Itialaanse sanitairtovenaar. Zo wordt het zonnereisje voor hem een ware werkvakantie. Dan toch liever dagelijks door de kou fietsen!

Dan blijft toch de vraag: wat is er gebeurd en waarom moet Mario hiervoor opdraaien? Simpel: een blauwe, spookachtige kopie van Mario heeft met een reusachtige verfkwast heel Delfino onder de verf gesmeerd. En waarmee kun je reusachtige verfvlekken beter bestrijden dan met een al net zo’n over-sized waterspuit? Inderdaad, de lokale authoriteiten zadelen Mario op met FLUDD, een pratend waterkanon die hem zal helpen met het opruimen van de kleverige kleurenbrei. Gelukkig dat Mario zijn taakstraf in het warme zonnetje mag uitvoeren zeg je? Daar zit je dan ook flink naast, behalve publieke hygiëne is ook de zonneschijn in Delfino verdwenen. Aan Mario dus de taken het eiland op te ruimen, de zon terug te brengen en uit te vinden wie deze schaduwachtige loodgietersimitator is.

Het weer kan hij dan niet veranderen, platformen kan de Itialaan nog wel. Door op verschillende lokaties (levels) van het eiland taken uit te voeren verzameldt hij Sprites, de tropische variant van sterren. Hoe meer er verkregen worden, des te zonniger het eiland wordt en hoe meer nieuwe levels vrijgespeeld worden. Denk nu niet aan de standaard platformlevels maar aan toeristische lokaties als een zonovergoten strand of pretpark, compleet met achtbaan. Deze ogen allemaal heerlijk vrolijk, kleurig en flets. Als de game ergens in slaagt, is het wel je een vakantiegevoel te bezorgen. Denk aan een reclame van Jiba Vakanties, gemixt met de typische vrolijkheid die je van Nintendo kunt verwachten. Deze vakantiebeelden worden ook ondersteund met een al net zo vrolijke soundtrack. Zachte geluiden van een ukulele begeleiden die de zonsondergang bij Delfino’s populairste hotel begeleiden: dat is wat je je moet voorstellen bij de presentatie van de game. De enige geluiden die niet zo goed bevallen, zijn de zeldzame stukjes voice-acting die in de game verwerkt zijn. De meeste cutscenes zijn met ingesproken tekst, maar deze klinkt vaak zo ergerlijk dat je het liefst je TV wilt muten.

Om even terug te komen op het begin van de vorige alinea: platformen kan Mario nog steeds. Dit keer wordt hij zelfs bijgestaan door de eerdergenoemde waterspuit. Behalve de standaard salto’s en pirouttes kan de zuid-Europeaan zichzelf nu ook bijvoorbeeld lanceren door een raketstuk op FLUDD te zetten. Dit gebruikt natuurlijk wel water, maar daar is er op Delfino Island meer dan genoeg van. Dit maakt het platformen ten tijde best wel gemakkelijk, omdat je jezelf uit bijna elke situatie kunt redden met een druk op de knop en toch nooit een tekort aan water zult hebben. Schatte je een sprong verkeerd in? Gebruik simpelweg even FLUDD om jezelf een klein zetje te geven en je bent zo waar je heenspringen wou. Niet dat het platformen minder leuk wordt, maar het haalt de uitdaging wel een klein beetje weg. Enkele uitzonderingen daarop zijn de bonuslevels, kleine platformuitdagingen die je zonder je hulpvaardige schoonmaakapparaat moet voltooien. Je springt in deze levels over allerlei willekeurige obstakels, blokken en rollers. Voor de beeldvorming: denk aan Super Mario Galaxy, maar dan mét zwaartekracht. Deze bonuslevels zijn eigenlijk een stuk leuker en pittiger dan het normale platformen en vormen een fijne afwisseling op het constant tropische klimaat en de verder lage moeilijksheidgraad.

En als de game iets wel kan gebruiken is het afwisseling. Hoezeer de game

het ook probeert, je wordt nooit echt meegesleurd in het spel. Veel uitdaging zit er niet in en in bijna elk level voer je een standaardlijstje aan opdrachten uit: verzamel acht rode munten, jaag op de neppe Mario met je waterkanon of verzamel honderd gele munten. De sleur slaat behoorlijk snel toe. Tel daarbij dat het verhaal achter de vreemde Mario één grote cliché is en je hebt nog maar weinig motivatie om verder te spelen. Nadat je genoeg Sprites hebt verkregen en het einde hebt behaald (wat overigens ook een grote teleurstelling is) zul je de game ook waarschijnlijk voor een lange tijd wegzetten. Misschien is dat wat ze ironie noemen: een vakantie die een repetitieve sleur blijkt te zijn?

Daarmee zijn we ook zowat aan het einde van de strandvakantie gekomen: het vliegtuig naar huis is gearriveerd en de koffers worden ingepakt. Daarna rest ons niks meer dan de vakantiefoto’s te bekijken. Het eiland was prachtig, een waar genot voor oog en oor. Het werk was misschien wat vervelend, maar er zaten ook prachtige momenten tussen. Er waren zeker wel wat minpunten, maar die mogen de pret niet drukken. Dit was een welkom tussendoortje tussen al die zware platformavonturen in. Goede herinneringen hebben we zeker. Was het al dat sparen waard? Daarop kunnen we een ja zeggen, maar voorlopig geen strandvakanties meer voor mij en Mario. Als we toch hard aan het werk moeten, doen we dat net zo goed thuis.

Conclusie en beoordeling

Al met al is Super Mario Sunshine zeker geen slechte game geworden. Hoewel hij nergens in uitblinkt, zitten er ook geen grove fouten in. Mario vermaakte zich prima op Delfino en ik ook. Dat het na een tijdje saai wordt kun je ook wel verkomen door maar korte tijdjes te spelen. En dat zal geen probleem zijn, na een uurtje ben je er ook wel weer zat van en zet je de game weer weg. Zie de game daarom ook niet als een volwaardige platformer, maar meer als wat het zelf ook probeert te zijn: een kort tripje ertussen om even weg zijn van het echte werk. Het blijft tenslotte vakantie!
7
Score
70
Score: 70
  • Pluspunten
  • Grafische vrolijkheid
  • Tropische soundtrack
  • Platformen is leuk...
  • Redelijk lang
  • Minpunten
  • Repetitief
  • Lage moeilijksheidgraad
  • voor even
  • Slechte voice-acting

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren