1. God of War: Chains of Olympus (PSP)

God of War: Chains of Olympus (PSP)

Athéna verlos mij van de nachtmerries die mij tot op heden nog kwellen, ik heb al lang genoeg moeten boeten voor mijn zonden. Nacht na nacht word ik nog steeds wakker met doodsangsten en word ik gekweld door de daden uit mijn verleden. Verlos me... U had het me beloofd! Athéna: "Voordat ik je kan helpen zal je nog één laatste taak moeten volbrengen, het is de wil van de Olympiërs!". Ik had het moeten weten, ik verafschuw jullie tot mijn laatste snik en als ik hier klaar ben wil ik niets meer met jullie te maken hebben! Mijn tijd als slaaf van de Goden is voorbij…

In Chains of Olympus gaan we tien jaar terug in het duistere verleden van onze antiheld Kratos, het speelt zich dan ook af voor de gebeurtenissen uit God of War op de Playstation 2. Kratos die nog altijd zwaar lijdt onder de nachtmerries die hem achtervolgen, heeft een verbond gesloten met de Goden die beloofd hebben hem ervan te verlossen in ruil voor zijn loyaliteit. Het verhaal begint dan ook met een opdracht van de Goden in de Stad Attica waar als het ware een invasie van de Perzen plaatsvindt. Kratos weet al snel wat hem te doen staat en gaat op pad om de stad te ontdoen van zijn belagers. Hier slaagt hij ook in na het vernietigen van een gruwelijke basilisk, maar na het behalen van deze grootse overwinning komt de hoofdverhaallijn pas tot uiting via meerdere animaties.

Die er overigens weer adembenemend uitzien, zeker als je in het achterhoofd houdt dat het op een handheld gespeeld wordt. Wederom worden ze ondersteund door de inmiddels welbekende stem van Linda Hunt die je als het ware meesleept in een unieke ervaring. Deze animaties worden op een filmische wijze weergegeven en wat misschien nog belangrijker is, ze nemen de laadtijden weg. Deze zijn namelijk niet aanwezig in de game, nou ja… nauwelijks. Het kan wel eens voorkomen dat bij het snel van het ene naar het andere gebied te gaan, je PSP enkele seconden nodig heeft om de data te laden. Dit zorgt echter niet voor ongemakken en belemmert de gameplay ook niet. Dat laatste is vrijwel volledig overgezet uit de voorgaande delen, maar is door enkele beperkingen wel deels aangepast. Dit komt doordat het ontbreken van een tweede analoge stick en twee schouderknoppen de nodige creativiteit vereiste om het besturingssysteem optimaal te laten functioneren en daar is men bij Ready at Dawn dan ook in geslaagd.

Het afslachten van je vijanden vindt op een erg vloeiende wijze plaats en je hebt dan ook de beschikking over een indrukwekkend arsenaal wapens. Daartoe behoren natuurlijk nog altijd zijn vertrouwde Blades of Chaos, maar er zijn nog altijd de nodige nieuwe wapens –die zowel magisch als non-magisch van aard zijn- toegevoegd om het interessant te houden. Je zal er gedurende de game dan ook regelmatig één tegenkomen en deze gebruiken tegen een grote variatie aan vijanden. Deze vijanden zijn ook op hun beurt weer subliem uitgewerkt en zullen zich ook deze keer weer van hun slechtste kant laten zien. Al zal je de moeilijkheidsgraad wel wat hoger dan Normal moeten zetten als je uitgedaagd wil worden. Ze laten zich op een lager niveau net wat te makkelijk van de kaart vegen en het is dan ook goed dat er meerdere moeilijkheidsgraden zijn. Al zal je zeker de nodige klappen incasseren, zelfs op het laagste niveau. Er zijn namelijk vijanden die zich er niets van aantrekken als je een brute combo aan het uitvoeren bent en denderen dan ook met overweldigende kracht op je af. Je hebt ook vijanden die het net wat subtieler aanpakken en zullen je met tactisch inzicht proberen te verschalken en je bijvoorbeeld in de rug aanvallen, sluw zijn ze dus zeker wel. Om te voorkomen dat ze te voorspelbaar worden heeft men er dan ook voor gezorgd dat ze naarmate je vordert in de game ze op een lichtjes andere wijze je te lijf zullen gaan. Dit kan wel eens slecht aflopen en een bloederige dood tot gevolg hebben, maar ook jij kan je van jou gruwelijke kant laten zien.

Kratos is niet voor niets ‘The Ghost of Sparta’ en toont dit dan ook door in gevechten een gruwelijke afslachting te ontketenen door middel van een Quick Time Event. Hierbij is het de bedoeling dat je op bepaalde momenten de aangegeven knoppencombinatie moet uitvoeren, wat een schouwspel van bloed en afgerukte ledematen tot gevolg heeft. Dit lijkt allemaal leuk, maar er is jammer genoeg een puntje van frustratie in de QTE’s geslopen. Het gebruik van de analoge stick tijdens deze events is namelijk niet optimaal en het zal je dan ook niet verbazen dat dit wel eens verkeerd kan aflopen en je tot een levenloos lijk herleid wordt. Lijken zijn gelukkig niet altijd nutteloos, ze zijn vaak terug te vinden als attribuut bij het oplossen van puzzels. Ze zijn over het algemeen niet zo moeilijk, maar ook weer niet te makkelijk. Ze zijn dus goed uitgebalanceerd en zullen de speelduur wat weten te rekken. Een speelduur die overigens gezien kan worden als immens kort. Het doorlopen van het gehele verhaal duurt namelijk nier langer dan vijf à 6 uur en daar is het maximaal upgraden van je wapens ook bij inbegrepen.

Nu is dit wel een kleine domper op een anderzijds sublieme ervaring die Chains of Olympus je te bieden heeft, al blijf je met een verwarrend einde achter. Gedurende het verhaal krijg je het gevoel constant van de hak op de tak te springen zonder echt volledig te beseffen waarvoor je aan het strijden bent. Neem daarbij ook nog eens een paar vage plottwisten en je raakt het spoor helemaal bijster. Over het algemeen klinkt dit vrij negatief, maar toch heb ik enorm genoten tijdens het doorlopen van de game. Het mag zelfs een wonder heten dat ik nog vijf uur aan gameplay heb gehad. Het tempo waarin je door het avontuur raast is namelijk dermate hoog dat men bij Ready at Dawn de game van enorm veel content heeft moeten voorzien om een dergelijke speelduur te kunnen bekomen. Als je dan toch nog even wat verder wil kunnen genieten, dan kan je nog vele extra uitdagingen aangaan die je hebt vrijgespeeld door het succesvol volbrengen van de game. In de sectie Treasures staan er namelijk een hoop opdrachten op je te wachten en door deze te voltooien kan je ook nog verschillende kostuums, artwork en zelfs making of-video’s vrijspelen. Er is dus zeker meer dan genoeg variatie aanwezig om menig gamer zoet te houden.

Conclusie en beoordeling

Chains of Olympus is zeker een deel dat de franchise eer aan doet. Natuurlijk heb je dan nog het feit dat je niet meer dan vijf à zes uur nodig hebt om het te voltooien. Gelukkig zet dit maar een kleine domper op een anderzijds adembenemende ervaring. Je zal namelijk op een hoog tempo door panoramische omgevingen geloodst worden en geboeid blijven van begin tot eind. Neem daarbij ook nog eens de brute actie die we gewend zijn van Kratos en je kan spreken van een meer dan geslaagde game, die ondanks de minpuntjes toch een ijzersterke prestatie weet neer te zetten. De game zal dan ook zeker niet misstaan tussen andere toppers van de PSP.
8,3
Score
83
Score: 85
  • Pluspunten
  • Prachtige animaties;
  • ademt de God of War-sfeer uit;
  • technisch hoogstandje;
  • solide gameplay.
  • Minpunten
  • Vage verhaallijn;
  • korte speelduur;
  • analoge stick niet geheel geschikt voor de QTE’s.

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Ben benieuwd naar de uitkomst

  • stelletje geldwolven daar bij Take Two :P



    jee, nog een kutgrap gemaakt xD

  • This is EA,

    EA tried to steal take two…



    haha EA… haha

  • Mooi zo, EA dacht nog ff te cashen op GTA IV maar dat gaat waarschijnlijk mooi niet door!

  • Goedzo take two:P

  • Ben benieuwd naar de uitkomst



    Me to, ik zie ze liever ook niet met EA in zee gaan!

  • Ik zie het al voor me; het EA logo onderaan op een GTA-doosje …

  • Het is dat Rockstar onder Take-Two Interactive valt, voor de rest boeit Take-Two mij niet zo.



    Neemt niet weg dat EA nou eens met zijn vingers van de kleinere uitgevers moet blijven.

  • JEUJ EA zuigt ook wel de laatste tijd …

  • Goede zet van Take Two, EA moet en zal wat ook weer hier uit blijkt een monopolie positie opeisen. En EA was niet bang voor Activision Blizzard?

  • ik weet het ik heb de mijne ook NIET voor 26 dollar verkocht!

  • Ik beschijt mezelf van het lachen als M$ het nodige geld op tafel zou leggen en ik dan sommige gasten hun smoeltjes zou mogen zien XD



    Anderzijds zou ik liever hebben dat Take Two onafhankelijk z'n eigen ding kan blijven doen dus laat maar, is gewoon een plagerijtje.

  • Take Two MOET onafhankelijk blijven!

  • Take Two bezit zelf maar 3% procent van hun eigen aandelen dus als de aandeelhouders verkopen hebben ze het alsnog vlaggen.

    Hopelijk houden ze het nog een tijdje vol en vinden ze een andere overnemer. Dat zou echt vet zijn, EA mooi in z'n jasje gezet.

  • Achja die overnamen boeit me niet van EA als ze maar niet gaan profiteren van GTA 4 want dat vind ik niet echt fair.

  • `Gelukkig:D:P

  • Goede zet, ik had excact hetzelfde gedaan.

  • @ Debeul : hopelijk zijn die 97% anderen dan goede vrienden.

  • EA moet effe normaal gaan doen. Met dat op kopen van alles. Stelletje parasieten !



    Straks is te weinig concurentie en hoeven ze niet meer het onderste uit de kan te halen om toch nog genoeg te verkopen. (niet dat ze nu het onderste uit de kan halen, ik zou zeggen tot de helft ongeveer)

    Maar toch.

  • EA moet effe normaal gaan doen. Met dat op kopen van alles. Stelletje parasieten !



    Straks is te weinig concurentie en hoeven ze niet meer het onderste uit de kan te halen om toch nog genoeg te verkopen. (niet dat ze nu het onderste uit de kan halen, ik zou zeggen tot de helft ongeveer)

    Maar toch.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren