1. Assassin's Creed II (PS3)

Assassin's Creed II (PS3)

Een mes is blinkend, elegant, maar erg dodelijk. Dat mes zit nu in het lichaam van mijn vijand. Hij had nooit verwacht dat ik hem zou vinden. De angst en de pijn die ik ooit voelde, zie ik nu zelf in zijn ogen. Met zijn laatste krachten grijpt hij zich vast aan mijn arm. Hij probeert te zeggen hoe hard het hem spijt dat hij ooit mijn familie liet vermoorden. Wat hij zegt is bijna niet te verstaan. Ik hoef zijn medelijden niet. Terwijl ik het mes nog één keer goed ronddraai spuugt hij zijn laatste bloedrochels uit. Ik trek het mes uit zijn borstkas en duw hem omver. Voor mij ligt nu een dode, eens zo machtige man die dacht dat ik zomaar over me heen liet lopen. De rollen zijn zonet omgedraaid.

Desmond Miles, de hoofdpersoon uit het eerste deel, ontsnapt uit het laboratorium van Abstergo. Het is nog altijd de bedoeling om van Desmond een Assassin te maken. Dit kan door hem zijn voorouders te laten herinneren. Zodra hij een Assassin is, zou hij de oorlog tussen de Assassin’s en de Tempeliers moeten stoppen. Nu wordt Desmond bijgestaan door de blonde assistente uit het eerste deel, Lucy genaamd. Zij brengt hem naar een appartement dat vol staat met hightech apparatuur, waaronder een Animus. Even een kleine opfrissing: een Animus is een apparaat waarmee men via herinneringen terug kan reizen in de tijd en het leven van een voorvader kan herbeleven. Desmond Miles kruipt dit keer in de huid van Ezio Auditore di Firenze. Ezio leeft in het Italië ten tijde van de Renaissance, rond de vijftiende eeuw. Hij is een vrouwenversierder eerste klas en houd af en toe wel van een knokpartij. De speler leert in de eerste missies zijn bankiersfamilie kennen. De ontmoetingen zijn van korte duur, want kort daarna komen zijn vader, broer en kleinere broer aan de galg terecht. Al snel heeft Ezio door dat zijn familie verraden werd. Hij trekt de outfit van de Assassin aan en gaat op zoek naar de kopstukken die in dat duivelse complot zaten.

Altaïr is dus niet meer van de partij, maar in dit deel wordt hij wel af en toe eens genoemd. Het verhaal lijkt sterk en dat is het ook. De nogal saaie laboratoriumlevels uit de eerste Assassin’s Creed zijn nu beperkt tot een minimum, wat zeker een pluspunt genoemd mag worden. Dit zorgt er mede voor dat het verhaal van Ezio beter verteld kan worden. Tijdens het spelen begint men steeds meer met Ezio mee te leven. Beetje per beetje wordt het verhaal steeds duidelijker en blijft het altijd wel spannend. De geweldig afwisselende missiestructuur draagt hier goed toe bij. Ja, inderdaad! Geen eentonige missies meer zoals op een bankje zitten of zakkenrollen. De variatie in de missies bepaalt de speler helemaal zelf. Men kan ervoor kiezen om zelf met een groep bewakers af te rekenen, of om mensen in te huren. Overal zijn groepjes te vinden die de speler kan inhuren, onder andere; dieven (deze zijn bijzonder lenig en kunnen wachters weglokken), huurlingen (mensen die samen met Ezio vechten) of prostituees (zij zorgen ervoor dat wachters zich als een stel verliefde pubers gaan gedragen zodat Ezio moeiteloos voorbij kan glippen). Een andere manier om de aandacht af te leiden is door bijvoorbeeld een handvol Florijnen op de grond te gooien. Iedereen, zelfs wachters, springen er dan tegelijk op af.

Na één van deze opties gedaan te hebben ligt de weg naar het doelwit vaak open. De situaties waarin het moorden gebeurd moet worden, verschillen altijd. Zo moet de speler bijvoorbeeld eerst een gebouw beklimmen, de boogschutters uitschakelen, om vervolgens het doelwit uit te schakelen. Spelers hoeven zich niet enkel te beperken tot het hoofdverhaal. Overal zijn er zijmissies te vinden om wat extra zakgeld bij te verdienen. Dit zijn onder andere; een vrouw helpen om haar vreemdgaande echtgenoot een lesje te leren, iemand om te leggen, koerier spelen, of een race te houden tegen een dief (naar checkpoints springen of lopen binnen een bepaalde tijd). Naast deze missies zijn er nog eens zes geheime missies te vinden. Deze zijn redelijk saai om te doen en gelukkig volkomen optioneel, maar zeker aan te raden omdat de speler dan de grootste schat in de game kan vrijspelen. Het is de bedoeling om Ezio’s spring- en klimkunsten te benutten om het graf van een overleden Assassin te vinden. In dat graf ligt telkens één van de zes artefacten die nodig zijn om die schat vrij te spelen. Het klimsysteem is nog steeds formidabel te noemen, en zelfs verbeterd met een aantal nieuwe springmoves. Er is de mogelijkheid om snel van obstakel op obstakel te springen zonder weinig problemen. Soms strooit het verkeerd afduwen of springen roet in het eten, maar deze ergernissen storen niet zo erg veel.

Zelfs al is het springen niet geheel feilloos, om missies te voltooien is het noodzakelijk. De missies spelen zich namelijk in verschillende gebieden af. Het ene deel van het hoofdverhaal speelt zich bijvoorbeeld in Firenze af, terwijl een ander deel zich in Venetië of Rome afspeelt. Natuurlijk is er altijd de optie om terug naar een reeds bezochte stad te reizen. Alle steden zijn prachtig nagemaakt zoals ze vroeger waren, waardoor de speler zich echt in het Italië van de Renaissance waant. Het geeft altijd een vrij gevoel om één van de beroemde gebouwen te beklimmen waaronder bijvoorbeeld de San Marco Basiliek in Venetië. Dat alle steden prachtig zijn nagebouwd is al bekend, maar Rome valt best tegen. Hier is enkel de Engelenburcht en de Sixtijnse Kapel te vinden. Rome heeft toch wel veel meer te bieden dan dat? Na het voorbij wandelen van belangrijke gebouwen of bij het ontmoeten van bepaalde mensen wordt de database geüpdate. Dit zijn stukjes interessante geschiedenis die de speler kan raadplegen om meer te weten te komen over dat onderwerp. Zeg dan nog eens dat games niet leerzaam zijn! De eerste paar uren vallen de pop-ups in de steden wel op, zo zijn er bijvoorbeeld mensen of gebouwen die opeens uit het niets tevoorschijn komen. Zelfs de framerate laat tijdens drukke scènes steekjes vallen. Dit alles valt later gelukkig niet zoveel meer op, gewoon omdat het went.

Wat wel opvalt is dat burgers niet doelloos rondlopen, ze lijken elk hun eigen bezigheden te hebben. Sommigen zeulen rond met kisten, luisteren naar een preek van een monnik en wachters slaan een babbeltje met elkaar. Doorheen de hele game wordt er zowel Engels als Italiaans gesproken. Het Engels met een Italiaans accent is grappig om aan te horen en het Italiaans zelf doet de sfeer in de game meer opwaaien. Om nog eens terug te komen op de steden, er valt altijd wel iets te doen, zoals winkelen. Dat het zelfs in die tijd een hobby was is te begrijpen, want in elke stad zijn verschillende winkeltjes te vinden. Hier kan Ezio bijvoorbeeld uitrusting, wapens en medicijnen kopen. Dit alles komt de afwisseling in de game nogmaals ten goede. Extra zakgeld is altijd handig. Daarom is het eigen stadje, Monterrigioni, een leuke toevoeging. Met het renoveren van het stadje komt er steeds meer geld binnen. Dat geld kan opnieuw gebruikt worden om wapens of uitrusting te kopen. Enkel jammer dat het kopen van uitrusting niet echt noodzakelijk is, omdat de gevechten vaak wat te gemakkelijk zijn.

De reden waarom de gevechten zo makkelijk zijn ligt hem in de moves van Ezio. Met één enkele counter-aanval op het juiste moment kan hij een vijand uitschakelen. De counter-aanvallen van Ezio mogen het gevecht er dan wel makkelijker op maken, ze zijn en blijven lekker gruwelijk. Altijd mooi om te zien hoe Ezio eerst in de benen van een wachter hakt, om hem vervolgens een zwaard in de buik te steken. Elk wapen heeft zo zijn eigen moves. Spelers zullen spontaan vele andere wapens kopen om de bijhorende moves te zien. Het wapenaanbod dat niet in de winkels verkrijgbaar is, wordt om de zoveel tijd uitgebreid door Leonardo Da Vinci. Naast schilder is hij namelijk uitvinder. Op regelmatige basis krijgt de speler een nieuw speeltje van hem; een tweede mes, een prototype van een vuurwapen, en noem maar op. Hij maakt het allemaal. Dit zorgt ervoor dat de verveling niet snel toeslaat, omdat de speler dan vaak op een andere manier aan het moorden kan slaan.

Conclusie en beoordeling

Vergeet de eerste Assassin’s Creed, dit tweede deel doet het op alle vlakken beter. Ubisoft heeft naar de kritieken van het publiek geluisterd. Assassin’s Creed II bevat veel meer afwisseling waardoor de game niet snel zal vervelen. Gelukkig bevat dit deel niet zoveel laboratoriumlevels, die in het eerste deel best saai waren. De Italiaanse Renaissance is een perfecte setting voor de game, inclusief alle prachtig nagemaakte steden met hun bijhorende gebouwen. Deze stralen pure sfeer uit. Rome mag dan wel wat tegenvallen, maar dat terzijde. Ezio is een geslaagd hoofdpersoon met zijn eigen sterke verhaal. Dat Leonardo Da Vinci als uitvinder een leuke toevoeging is mag zeker vernoemd worden. In het algemeen is de game echter redelijk gemakkelijk en de kleine foutjes zijn jammer, maar dat mag de pret zeker niet drukken. Assassin’s Creed II is een game die zowat iedereen, en zeker de fans van de serie, zal bekoren.
9,3
Score
93
Score: 95
  • Pluspunten
  • Italiaanse Renaissance
  • Prachtig nagemaakte steden…
  • Ezio Auditore di Fireze
  • Verhaal
  • Erg veel afwisseling
  • Leonardo Da Vinci
  • Bijschaven van geschiedenis
  • Veel minder laboratoriumlevels
  • Minpunten
  • Redelijk gemakkelijk
  • hoewel Rome een beetje tegenvalt
  • Kleine foutjes

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • :}

  • kdan

  • Melk

  • MMO van Bioshock :O Ik vraag me af hoe dat ooit in zijn werk zou moeten gaan om nog maar een beetje bij het concept in de buurt te blijven.

  • bioshock MMO kan ik wel inzien, maar een civilization mmo… Dat zie ik nou nog niet echt voor me.



    Waarom wil iedereen opeens MMO's btw? Blijf nou maar gewoon bij de genre waar ze bij horen.

  • Een MMO van Civilization?? Ik zou graag een uitgebreider concept daarvan willen zien. Het lijkt me niet echt redelijk dat zoiets als een turnbased spel word uitgebracht waarbij je na één beurt eerst de andere 10.000 spelers moet afwachten wat zij allemaal doen.

  • @ Rau the Legendary

    Dat viel me namelijk ook op dat iedereen als een dolle naar MMO's gaan.

    Beetje jammer.

  • Waarom moet tegenwoordig alles een MMO zijn? Het is leuk maar games moeten niet té worden.

  • Is het ineens \"hip\" onder ontwikkelaars om dit te doen? Maak eerst de bekende franchises af en kijk daarna wat de mogelijkheden zijn.

  • PFf laat die mmo's achterwegen deze games zijn gewoon super en ga ze niet op deze manier gebruiken!

  • Damn, Mmo's zijn wel de laatste trent van tegenwoordig.

  • Leuk! Maar er moeten niet te veel mmo's komen dan zijn ze minder goed…

  • MMO's mogen sterven.

  • is niet uitmelken hoor, ik vond het wel jammer dat je niet een multiplayer mode had met bioshock

  • dudes.

    mmo betekent gewoon mass multiplayer online. Gewoon met heel veel mensen online op een map dus. Volgens mij vergist iedereen zich hier en denkt dat een mmo per definitie gelijk is aan een mmorpg. In het geval van bioschock wordt het imhu dan gewoon met heel veel mensen tegelijkertijd online knallen.

  • daar gaaat het mooie concept, er is toch al WOW :P

  • hoop dat ze er nog van afzien

  • Ik weet niet of er wel iets goeds hieruit zou kunnen komen.

  • hopelijk niet van bioshock vind het totaal geen MMO waardige titel.

  • waarom zouden ze het proberen als wow nog zo populair is ?

    heeft echt geen zin.

    iedereen die een mmo wilt spelen moet gewoon wow spelen en anders niets die andere zijn toch allemaal but lord of the rings guild wars weet ik het allemaal allemaal geen donder aan met wow als je er de tijd voor hebt heb je daar veeeeeeeel meer lol aan.

    bioshock mmo ? haha zie dat niet zo zitten hou het maar gewoon op een vervolg dat is al mooi zat denk ik zo.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren