1. Dementium: The Ward (NDS)

Dementium: The Ward (NDS)

Sommige mensen hebben een fobie voor alles wat er ook maar met het woord ‘ziekenhuis’ te maken heeft. Als je ook maar dokter, verpleegster of spuitje zegt, zie je ze al bleek oplopen. Dan heb je ook mensen die helemaal door het lint gaan als ze een tijdje in een benauwde ruimte moeten doorbrengen,de zogenaamde claustrofoben. Als je ook maar één van deze angsten hebt, raad ik je aan Dementium: The Ward niet te proberen, tenzij je je angsten wil overwinnen natuurlijk! En uiteindelijk blijkt de game niets minder te hebben dan het traditionele ‘overleef en overwin je angsten!’ gevoel zoals elke game die de naam ‘survival-horror shooter’ waardig kan dragen.

90% van Dementium zal je doorbrengen in een ziekenhuis, zoals de titel al mag aanwijzen. Om deze nachtmerrie te overleven, kan je gebruik maken van verschillende spullen; zoals wapens, plattegrondkaarten en een zeer efficiënte zaklamp om je door de donkere ziekenzalen te loodsen. Je wordt ‘in medias res’ het spel in geworpen, of je wordt met andere woorden gewoon midden in het spel geplaatst, zonder enige 'logische' cutscene of verhaal. De cutscenes die je wel in de loop van de game zal mogen aanschouwen, slaan echt nergens op en maken geen opbouw tot een ‘echt’ verhaal, ook al zijn ze nog zo netjes en mooi afgewerkt. Voeg hieraan toe dat er geen enkele naam nog duidelijke conversatie plaatsvindt in de game, en je hebt een complete warboel dat ontwikkelaars dan graag een verhaal noemen. Enkel op het einde van het spel, krijg je als speler een onverwachtse climax dat het warrige verhaal aan elkaar lijmt en het ook voor een stuk weet te vergeven.

Het visuele in de game, kan je voor DS begrippen als een pluspunt zien in Dementium: The Ward. Alles is gelikt tot in de details, dus ook de monsters en wapens zien er uistekend uit! Alleen is het wel enorm jammer dat de omgevingen zo eentonig zijn. Je gaat het hele ziekenhuis verdieping per verdieping af; en als je ooit naar een ziekenhuis geweest bent, weet je wel dat al die verdiepingen ontzettend veel op elkaar lijken! Hiernaast heeft Renegade Kid het wel zeer tactisch en sluw gespeeld door een zaklamp functie te integreren in de game. Hierdoor heeft de speler geen last van het gebrek aan dieptezicht dat de DS nu eenmaal bezit, en oogt het ook een stuk overtuigender. De eentonigheid van de kamers houdt wel niet tegen dat Dementium ontzettend goed slaagt in de ‘enge’ ervaring naar de speler toe te brengen. Vooral in de eerste en laatste chapters zal je DS soms een meter de lucht in vliegen door een schrikmoment. Dit komt in het begin doordat je nog geen wapens in je bezit hebt, en het enkel met je zaklamp en politieknuppel zal moeten overleven. Dit is werkelijk angstaanjagend ook mede door de enorm realistische sound-effects van de monsters. Maar ook later in het spel, als je alle wapens al gevonden hebt; bewijst het spel nog wat misselijk makende enge momenten in zich te hebben. Deze bekom je deze keer niet door de wapens, maar door de stijging van moeilijkheidsgraad in de game, door de toevoeging van extra monsters in de kamers om je te dwingen nog meer kogels te verspillen; terwijl deze in survival-horror games altijd heilig zijn. In het midden van de game, echter, overtuigt het spel wat minder en kan je soms zelfs al inschatten waar je tegenstanders zich zullen bevinden.

Anderzijds heb je natuurlijk ook de FPS besturing op de DS, dat meestal nogal van lage kwaliteit is op handhelds. Vele mensen haakten na Goldeneye: Rogue Agent al af bij DS shooters, doordat de besturing enorm frustrerend was met het touch-screen. Dementium bewijst hun ongelijk, door een bijna foutloze besturing te bezorgen. Het mikken gebeurt nog steeds via het touch screen, maar het werkt wel ontzettend goed! De gevoeligheid is perfect ingesteld, zodat je niet teveel strepen moet gaan trekken om te draaien met je geweer/zaklamp. En over de zaklamp gesproken, dit is zeker één van de betere dat ik ooit in een game heb mogen zien. Het schieten zelf werkt erg realistisch -een machine gun geeft terugslag als je schiet- en ook het mikken/herladen is noch te moeilijk noch te gemakkelijk gemaakt om een uitstekende ervaring te leveren, ook als je linkshandig bent. Van wapens mag je er een tiental verwachten, inclusief zaklamp en politieknuppel. Om deze te verkrijgen zal je niet zoals bij andere games een gruwelijke boss moeten neerhalen, maar zal je meestal wel een raadsel moeten oplossen dat wat variatie biedt tussen het schieten door.

Misschien moet je eindbazen dan niet gaan afslachten om een wapen te verdienen, je zal er hoe dan ook zeker wel genoeg tegenkomen in Dementium; maar dan enkel om je het leven zuur te maken. In tegenstelling tot andere games, kan je bijna nooit voorspellen wanneer je deze bullebakken zal tegenkomen. Dit kan zowel als voor- en als nadeel gezien worden. Het voordeel zit hem logischerwijs in het onverwachtse, maar het negatieve zit hem in het geval dat je weinig health of kogels meer in je bezit kan hebben om ze te bestrijden. Je kan dit negatieve punt al voor jezelf wegvagen, als je al menig survival-horror games gespeeld hebt; en dus weet dat je zuinig moet omspringen met health en ammo. Maar het frustrerende deel zit hem in het checkpoint/savesysteem van het spel. Meestal heb je slechts twee checkpoints per hoofdstuk en zal je als je doodgaat bij een boss de hele chapter opnieuw mogen spelen. Dit is een afknapper voor mij geweest doordat sommige stukken enorm lastig kunnen zijn, en als je er dan eindelijk langs weet komen en alsnog neergaat bij een boss, is dat zeker geen stimulans. De 16 hoofdstukken in het spel zorgen voor een stevige zes à zeven uur horrordosis. Dit voelt ondanks de lage replay value, op geen moment aan als een te korte ervaring. Het voelt net zoals de algemene ervaring van de game, precies goed!

Conclusie en beoordeling

Renegade Kid heeft met deze game een hoop bewezen. Men kan nu met trots zeggen dat FPS werkt op de DS, net als survival-horror. De game mag dan zijn foutjes hebben, het blijft wel een zuivere survival-horror FPS! De angstaanjagende momenten zijn aanwezig, de soundtrack (een aanrader is om deze game met hoofdtelefoon te spelen) en puzzels zijn uitstekend, en ook het zuinig omspringen met health en kogels voelt vertrouwd aan. Koop de game, als je durft…
7,7
Score
77
Score: 75
  • Pluspunten
  • Uitstekende graphics
  • Foutloze besturing
  • Angstaanjagend
  • Schieten voelt lekker
  • Goede climax op het einde
  • Monsters zijn origineel en afgrijselijk
  • in de goede zin dan)
  • Minpunten
  • Savesysteem
  • Eentonige omgevingen
  • Geen noemenswaardig verhaal

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • niet mijn game

  • Ook niet van mij. Ik vind RPG's leuk, maar tactical RPG's hebben mij nooit weten te boeien. En vooral niet als het een FF spinoff is..

  • Final Fantasy A2 Racer?

  • de eerste heb ik zo'n 160 uur gespeeld, toen kwam fire emblem. Kom maar op!

  • Yeeh!

  • @arthurvv: Zo slecht als die games wordt het vast niet. A2 is gewoon verkort voor Advance 2.

  • teveel tactische rpgs….

  • Deze ga ik zeker halen.

    Het gba deel heb ik met veel plezier gespeeld.

  • Een vriend van me heeft het eerste deel echt met plezier gespeelt, dus hij zal het 2e deel vast ook leuk vinden.

  • Echt heel erg vet!!!!!!!!!!!!!

  • Deel 1 was goud waard _0_

  • @zidane: Oh!

  • Lijkt me een leuke game, had verwacht dat deze eerder uit zou komen.

  • Ik heb nog nooit zo lang met een spel gespeeld als met deeltje 1. Deze ga ik dan ook zeker halen!

  • FF is helemaal uitgemolken, ik heb het er niet echt zo op

  • Ik vond het na deel 1 eerlijk gezegd wel genoeg.

  • ik ben er wel klaar mee…(op de ds dan)

  • Ik ben nu nog Final Fantasy Tactics Advance aan het spelen en tot nu toe heb ik me er best wel mee vermaakt. Dus als ik met die game klaar ben dan ga ik Final Fantasy Tactics A2 vast nog wel een keer aanschaffen.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren