1. Paper Mario: The Thousand Year Door (NGC)

Paper Mario: The Thousand Year Door (NGC)

Papier. Ik hou van de geur ervan. Het kreukelt, vouwt en scheurt makkelijker dan meeste andere materialen. Papier gebruiken we dagelijks en niet alleen om op te schrijven. De Japanners kwamen bijvoorbeeld tot het idee van origami, kunstwerkjes vouwen van papier. Hier in het westen waren we wat minder creatief, veel verder dan 1, 2, 3, 4, hoedje van... kwamen we niet. Papier boeit me al jaren. Vandaag heb ik echter een nieuwe toepassing van papier geleerdt. Blijkbaar is het niet alleen geschikt om op te schrijven, je kunt het ook prima gebruiken voor een fantastische RPG met Mario in de hoofdrol!

De game begint als Mario van

Princess Peach een brief met schatkaart ontvangt die hem uitnodigt naar het ruige stadje Rogueport te komen. Gelokt door de fantasie van fabelachtige schatten pakt de besnorde loodgieter de eerste boot overzees, maar eenmaal aangekomen is de roze prinses nergens te bekennen. In plaats daarvan moet Mario knokken met een lid van de mysterieuze X-nauts, ontmoet hij zijn eerste partner (karakters die je helpen in én buiten gevechten met hun unieke vaardigheden) en komt hij erachter dat de schatkaart de sleutel tot de Thousand Year Door is. Samen gaan ze heel cliché op zoek naar de zeven sleutels om deze mystieke deur te kunnen openen en misschien zelfs de fabelachtige schat te vinden die volgens zeggen erachter moet liggen. Tot ver in de game blijft de connectie tussen de deur, de verdwijning van Peach en de X-nauts vaag en dat motiveert dus lekker om verder te spelen. Voor een game met Mario in de hoofdrol is de plot dus nog best goed.

Al vanaf het eerste moment dat je Rogueport binnenkomt valt het lekkere papieren stijltje al op. Personages zijn allemaal flinterdun, huizen vouwen zich openen als kartonnen dozen en alles is gehuld in felle, vrolijke kleuren. Om dit hele gevoel te versterken leert Mario gedurende de game zelfs enkele humoreske moves om hem verder te helpen. Hoeveel games hebben een hoofdkarakter dat zichzelf kan opvouwen tot papieren vliegtuigje? Deze origamikunstjes doe je in prachtig ontworpen omgevingen, variërend van een tropisch pirateneiland tot een hedendaags colosseum. Ja, charmerend is het juiste woord om de graphics te omschrijven. De graphics worden gelukkig bijgestaan door al net zo vrolijke en passende muziek. Voice-acting is in de game wel compleet absent. Niet iedereen zal zo tevreden zijn met het alleen kunnen lezen van de (nogal) lange lappen tekst die soms voorbij komen, maar de dialogen zijn met zulke heerlijke humor geschreven dat je ze met plezier heb zult doorlezen. De hele game wordt met deze aspecten zo vrolijk gepresenteerd dat je er soms spontaan een glimlach van op je gezicht krijgt.

Mario moet gedurende de game flink van zich afbijten. Dit doet hij doen ook flink wat in de turnbased gevechten van de game. Als je denkt dat

gevechten winnen hier gewoon een kwestie van aanval kiezen en toekijken is heb je het mis. Bijna elke actie voer je uit door middel van knoppencombinaties, het rondraaien van de joystick of buttonbashing. Hoe beter je dit doet des te effectiever je aanvallen worden. Daarnaast kun je ook met een goede timing je verdedigen tegen aanvallen van vijanden met behulp van guarden of superguarden. En waarbij eerstgenoemde slechts één punt van je opgelopen schade afhaalt, verpest het superguarden de balans in de game behoorlijk. Deze moeilijkere variant van guarden vereist een preciezere timing, maar eenmaal goed uitgevoerd loop je helemaal geen schade op en doe je soms zelfs een counter op de tegenstander. Na slechts één keer de game doorgelopen te hebben kon ik dit op al bijna elke vijand toepassen, wat de uitdaging behoorlijk teniet doet. Zelfs bossfights werden dramatisch makkelijk en het juist timen van deze tactiek werd belangrijker dan het gebruiken van tactiek en de juiste badges. Gelukkig kun je ook besluiten dit gewoon niet te gebruiken, maar toch blijft het vreemd dat Nintendo iets dat zo gamebreaking is in hun game heeft gestopt.

Zoals je waarschijnlijk wel hebt opgemerkt op de screenshots vinden de gevechten in Paper Mario op podia plaats, met publiek en al. Deze toeschouwers zitten hier natuurlijk niet voor niets. Als je je aanvallen goed uitvoert zullen ze voor je juichen en compleet uit hun dak gaan, en presteer je wat minder dan zul je flink wat boegroep horen en worden er stenen en dergelijk na je gegooit. Een blijer publiek daarentegen gooit je nuttige items toe en helpt je ook: een toeschouwende Boo kan je bijvoorbeeld zomaar voor een paar beurten onzichtbaar maken. In een wat minder rooskleurig scenario kan een eindbaas ook besluiten je publiek op te snacken. Door deze interactiviteit raak je behoorlijk snel gehecht aan je toeschouwertjes en het is dan ook meer dan een grappige gimmick. Naarmate je in level stijgt worden de podia en publiek ook steeds groter. En over levelen gesproken, dat is ook lekker simpel aangepakt in deze game. Na het verslaan van vijanden wordt je beloond met star points. Verzamel je hier honderd van dan stijg je een level. Dan wordt de keuze aan je gegeven: wil je meer Hit points, Flower Points (dit heb je nodig voor je speciale vaardigheden, zie het als een soort van mana voor Mario), of kies je toch voor meer Badge Points?

En over deze badge points

gesproken, deze punten heb je nodig om Badges te dragen. Deze handige accessoires definiëren het RPG-aspect in Paper Mario. Door het dragen van badges stijgt bijvoorbeeld je aanvalskracht, kun je vuurballen wegslaan met je hamer of meerdere items in een beurt gebruiken. Betere badges kosten natuurlijk meer om te dragen, maar hebben dan ook weer meer effect. Er is een ruimschoots aanbod aan deze badges en je kunt zeker wel de game meerdere keren doorlopen met steeds compleet andere speelstijlen. Helaas zijn deze badges best overpowered als je echt compleet op deze focust. Bij Nintendo zijn ze er kennelijk vanuit gegaan dat spelers hun statistieken een beetje gelijk willen houden, maar die paar extra HP of FP wegen vaak niet op tegen de mogelijkheden die badges bieden. De uitdaging wordt zo wel een beetje verpest, en veel daarvan had de game toch al niet.

Nu we toch al bij de negatieve punten zijn aangekomen: de game bevat nog wel wat kanttekeningen. De vervelendste is nog wel het gebruik van filler. De levensduur van de game wordt zo geprobeerd op te rekken door allerlei onnodig toevoegingen. Zo ben je in sommige hoofdstukken van de game voornamelijk bezig met heen en weer lopen tussen locaties. De moeilijkheidsgraad is, zoals al eerder gezegd, ook niet helemaal juist. Om toch te voorkomen deze recensie negatief af te sluiten, vermeldt ik nog even de grote hoeveelheid sidequests in de game, de grote hoeveelheid items en badges en de Pit of 100 Trials. Deze optionele kerker neemt je mee langs honderd verdiepingen vol gevechten met een boel van de sterkste vijanden in de game. Nintendo heeft Paper Mario dan een flinterdun imago gegeven, zelfs na het einde van de game is er nog een dikke hoeveelheid te doen!

Conclusie en beoordeling

Paper Mario: The Thousand Year Door is een game zoals geen ander. Zelfs als je helemaal niets met loodgieters of RPG's hebt kun je nog genieten van de geniale humor en gameplay. De kleine foutjes die niet helemaal weggepolijst zijn vallen dan ook in het niets bij de de ijzersterke ervaring die geboden wordt. Verplichte kost voor iedereen met een paarse gamekubus dus!
8,7
Score
87
Score: 85
  • Pluspunten
  • Grafisch stijltje
  • Innovatief gevechtssysteem
  • Diversiteit badges
  • Lange speelduur
  • Humor!
  • Minpunten
  • Lage moeilijkheidsgraad
  • Fillers
  • Superguarding

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • vind niks aan

  • ah ha!

  • Moet ik in de gaten houden, als het maar geen 5 jaar uitstel krijgt!

  • ik ook

  • dat duurt nog wel even

  • Boring!

  • hm, dit is pas het begin! Q1 -> 29 augustus

  • jep… 29 trouwens

  • B.E.S.T. W.E.L. S.N.E.L.!!

  • dus wacht even… S.T.A.L.K.E.R. \"1\" werd 5 jaar uitgesteld, en nu beginen ze bij S.T.A.L.K.E.R. \"2\" ook al met uitstellen… lekker dan, kijken of ze de 5 jaar kunnen verbeteren.

  • Wat een troep!

  • Jammer dat ik het eerste niet goe vond spelen op de pc maar dat kan ook aan m'n pc en aan wat bugs liggen. Maar opzich was het een leuke game deze ga ik in de gaten houden

  • vette game, er stond ook al een uitgebreide preview van deze game in PC Gameplay tijdschrift echt cool spel

  • Deel 1 leek me wel aardig, maar de grote aantallen bugs deden het de das om voor mij. Toch maar even kijken hoe het met deze afloopt dan.

  • Volgens mij komt het met dit deel wel in orde.

  • 1 was wel aardig..

    maar niet echt een game voor mij

  • Gaan ze hun persoonlijk record uitstellen verbreken of niet??

    Van Q1 naar 29 augustus is in ieder geval al een \"goed\" begin.

  • Hmm, kheb stalker niet echt in de gaten gehouden, kdenk dat ik dat bij deze ook niet ga doen…

  • Stalker opzicht is best een coole game, om nu weer hetzelfde te gaan doen in een iets ander opzicht lijkt me ook niet echt boeiend.

  • ong. zelfde datum als Mercenaries 2, dus nee dank u.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren