1. Shin Megami Tensei: Lucifer's Call (PS2)

Shin Megami Tensei: Lucifer's Call (PS2)

De menselijke drang naar geluk blijft er eentje die vreemd genoeg niet tot geluk kan leiden als deze enkel uit geluk bestaat. Men moet periodes van zwoegen, lijden, onthouding en afzien afsluiten met een gelukkig moment voordat deze gebeurtenis echt op waarde geschat kan worden. Friedrich Nietzsche noemde het bijna 150 jaar geleden een verderfelijke christelijke slavenmoraal, maar ook zijn aforisme kon me er niet van weerhouden om door de modder van Shin Megami Tensei: Nocturne te zwoegen, op zoek naar die zorgvuldig verstopte parels.

De parel voor mij was eerst absoluut het verhaal en de setting die Nocturne weet neer te zetten. In plaats van dat je begint in een afgelegen, ruraal dorpje dat door het boze keizerrijk in de brand wordt gezet, begin je met de vernietiging van de wereld. Hoewel dit eigenlijk net zo cliché aandoet als het eerstgenoemde voorbeeld, is de waarheid anders. In een ziekenhuis in Tokyo wordt namelijk de ‘conception’ voorbereid. Conception, of conceptie, is een dit geval een mooi dubbelzinnig woordje, want het duidt zowel op het abstracte idee of concept van het creëren van een nieuwe wereld als het biologische proces van conceptie, waarmee nieuw leven geschept wordt. De conceptie is echter een zware bevalling, want buiten het ziekenhuis overleeft geen enkel mens de ramp (of zegen?) en is de mensenwereld letterlijk ten prooi gevallen aan pandemonium; de wereld wordt vanaf nu bewoond door hen die normaal gesproken in de onderwereld zouden vertoeven. Deze conceptie is echter bewust ingezet door één iemand met als doel de oude verdorven wereld te vervangen met een nieuwe, superieure wereld. Meerdere mensen hebben echter meerdere opvattingen over hoe een perfecte wereld eruitziet en jij bent in principe het touw van de touwtrekkende wezens die met hun vaak hypocriete idealisme hun eigen wereld willen creëren. De keuzes die je maakt tijdens het grimmige verhaal beïnvloeden de kant die jij opgaat en bijna elk van deze biedt een zeer interessant einde. Dit alles wordt ook gepresenteerd in een mooi en duister jasje. De donkere kleuren van het palet zul je vaker tegenkomen, maar door het celshaded stijltje oogt het toch prettig. Het spel speelt zich helemaal in Tokyo af. Tokyo na een demonenapocalyps welteverstaan. Shibuya ziet er bijvoorbeeld nu donker uit en is overspoeld met demonen in plaats van de overigens net zo enge shopaholics die daar oorspronkelijk rondgingen.

Demonen spelen uiteraard een belangrijke rol in Nocturne, maar wat verstaat Shin Megami Tensei precies onder een demon? Zoals je waarschijnlijk weet heeft haast elke cultuur zijn eigen demonen, goden en andere mystieke wezens. In principe hebben deze creaturen niets met elkaar te maken, maar Shin Megami Tensei weet effectief de verschilende grote religies en mythologieën te combineren tot één overtuigende onderwereld. Dat is een knappe prestatie, want het is enorm moeilijk om alle verschillende, cultureel bepaalde demonen bij elkaar te brengen, zonder dat dit aan de geloofwaardigheid van het spel af zal doen. Iets wat eigenaardig is aan de serie is dat niet enkel de ‘kwaadaardige’ wezens de classificatie demon verdienen. Zo zijn bijvoorbeeld haast alle serafijnen, ofwel de hoge engelen, vertegenwoordigd in het spel als demon. Zo zal je de demon ‘Angel’, een normale boodschapper van God, als aantrekkelijke vrouw gekleed in kettingen zien. De serie heeft dan ook een vrij onorthodoxe, maar daardoor juist enorm interessante kijk op God en het christendom en Jodendom. Het mooie voor de leergierigen onder ons is dat Nocturne ook steeds heel mooie verwijzingen maakt naar de achtergrond van de demonen. De onderwereldbewoners zijn niet uit hun context gerukt om karakterloze figuranten te worden, maar over het algemeen klopt hun persoonlijkheid en hun dialoog perfect bij zijn of haar culturele achtergrond. Dit maakt het spel net wat overtuigender dan het gemiddelde spel dat mythologische wezens te pas en te onpas gebruikt en verder een ‘raison d’être’ van de monsters maar achterwege laat. Ja, ik kijk naar jou, Final Fantasy.

Nu klink ik behoorlijk positief en lijkt de inleiding ineens zijn betekenis verloren te hebben, maar ik kan de lezer nu alvast van zijn roze wolk stoten. Het verhaal en de setting zijn namelijk briljant, maar je krijgt het verhaal in kleine porties. Je krijgt om de zoveel tijd een theelepeltje vol verhaal in je mond gegoten. De rest van de tijd ben je bezig met grinden, dungeon crawling en demonen recruteren en fuseren. En geloof me, die activiteiten zal je moeten uitvoeren. Het spel is genadeloos moeilijk en verwacht niets minder dan volledige overgave aan het spelconcept. Het gevechtssysteem is ietwat archaïsch en is eigenlijk gewoon een turn-based RPG met random encounters. Gelukkig hebben we de demonen nog. In plaats van dat je met al je lieve tienervriendjes naast elkaar staat om de vijand te verpulveren, sta je er in je eentje voor. Tenzij je ervoor kiest om demonen te recruteren. Geef je hun corrupte zielen genoeg geld en items en beantwoord je hun soms lugubere vragen juist, dan zullen ze misschien bij je team komen. Misschien, want demonen staan nou niet bekend als de meest betrouwbare werknemers. De dialoogjes die bij dit demonen werven ontstaan zijn vaak erg leuk om te lezen en ze geven, zoals ik al eerder zei, je compagnons een stuk meer karakter. Het belangrijkste aspect van de gameplay is echter het fuseren. In de wereld van Shin Megami Tensei is het volkomen logisch om een elfje te fuseren met een grote olifantdemon. Dat daaruit bijvoorbeeld ook nog eens een shintoïstische wolfgod kan ontstaan prikkelt de fantasie, maar het is niet alleen een leuke toevoeging aan de gameplay. Het fuseren is namelijk een belachelijk verslavend spelconcept dat de micromanagers onder ons absoluut zal bekoren. Met het fuseren kunnen namelijk allerlei vaardigheden worden doorgegeven en nog beter nieuws: de mogelijkheden zijn eindeloos, mits je heel precies en vakkundig fuseren kunt. A la Pokémon zullen sommigen honderden uren van hun leven besteden aan het scheppen van de perfecte demon die hen naar de overwinning kan leiden tegen de ultieme, retelastige, maar gelukkig optionele baas. Oh wacht, de eindbaas is zef ook belachelijk lastig, dus daarvoor zal je het waarschijnlijk ook moeten doen.

Ik overdreef de vorige alinea niet toen ik zei dat het verhaal je met theelepeltjes werd gevoerd. En daarmee kom ik bij de arbeidsmoraal terecht uit mijn eerste alinea. Het is werken, werken en nog eens werken om naar dat volgende stukje verhaal te komen. Grinden, veel verschrikkelijk tijdrovende en slecht gemaakte puzzels oplossen, veel random encounters verduren, soms op een heel vieze manier afgaan en opnieuw beginnen en dan komt er ook nog wel eens een onmogelijke baas bovenop. En na dat alles word je beloond met een heel zoet stukje verhaal. Zo zoet dat ik de noeste arbeid die daar tegenover stond vol overgave accepteerde. Ik leefde echter in ontkenning, merkte ik in retrospectief. De parel die ik in het verhaal en de setting dacht te hebben gevonden, zat stiekem toch voor mij in de arbeid. Leven om te werken of werken om te leven, ik neig echt waar het naar het eerste. Waar het me in het begin van een spel enorm stoorde omdat ik meer over het verhaal wilde weten, begon het later juist andersom te worden. Ik ben waarschijnlijk een vreemde eend in de bijt en mocht het spel je dus interessant lijken vanwege het verhaal, kijk dan eerst of je tegen repetitieve gameplay met veel micromanagement en trial & error kunt. En tegen RPG’s die een gigantische hap uit je vrije tijd kunnen nemen. Want de game, tja, die is net een baan.

Conclusie en beoordeling

Dat deze game niet weggelegd is voor de gemiddelde gamer is hopelijk uit de recensie wel duidelijk geworden. Ben je geen 'slave to the grind' als ik en staat een moeilijke RPG je totaal niet aan, dan vrees ik dat deze game jouw persoonlijke Satan zal zijn. Ondanks alle persoonlijke voorkeuren en ieders eigen perceptie van welke functie arbeid in een game moet innemen, staat het absoluut buiten kijf dat we hier met een heel sterke game te maken hebben. Een duister, tot reflectie aanzettend verhaal en een unieke setting zijn de kwalitatieve hoogtepunten zijn van dit spel. De gameplay is, ondanks de taaiheid en tijdrovendheid, in essentie gewoon van hele goede kwaliteit. Maar zoals ik al deze hele recensie probeer te benadrukken: mocht het hele proces van werken voor je geld je niet aanstaan dan mag je het cijfer gerust halveren. Mocht het je wel aanstaan: you're in for one hell of a ride.
9
Score
90
Score: 90
  • Pluspunten
  • Het diepgaande verhaal.
  • De demonische setting is overtuigend.
  • Enorm lastige en uitdagende gameplay.
  • Als je een sadist bent zoals ik, tellen de minpunten niet of nauwelijks!
  • Minpunten
  • Gevechtsysteem is ietwat archaïsch.
  • De game is heel lastig en vereist een hoop grinden, denkwerk en fuseren om verder te komen.
  • Uren dungeon crawlen voor vijf minuten aan tekst is niet ongewoon

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Hmm jammer, weer zon middelmatige DS game…

  • oer saai

  • ja dit is allemaal wel leuk en aardig, maar ik wacht nog steeds op de gt5 prologue.

  • ps3danny: waaschijnlijk maken ze daar een videorecensie van, dat duurt gewoon wat langer.



    Ik heb het overigens helemaal gehad met die Bomberman-games, er zijn er nu al een stuk of vijf voor de DS (misschien zelfse wel meer) en allemaal zijn ze redelijk hetzelfde.

  • jammer, bomberman is altijd wel leuk geweest.

    Al een 7 toch wel mooi puntje hoor! :O

  • niet echt vernieuwend…dus niet echt een rede om te kopen…

  • En dan noemt men EA met haar The Sims uitmelkers…



    @ chilizone: weet je dat zeker? Zou best kunnen hoor, maar het is een fucking prologue, dus dan moet je daar niet van uitgaan. Bovendien heeft IG voor of op de release van grote titels vaak al een recensie en videorecensie klaar.

  • Wrm nog steeds zulke hoge cijfers voor bomberman titels die in weze hetzelfde blijven?

  • Ik ga hem niet kopen

  • Damn…… wat een uitmelkerij!!!

  • Het is eigenlijk wel een beetje uitmelkerij als deze Bomberman zoveel op het eerst deel lijkt en dan kan je eigenlijk net zo goed een van die andere delen aanschaffen.

  • maak is een goede game voor de DS

  • die prologue recensie komt er wel hoor, rustig aan ;)

  • Ik vind bomberman hartstikke leuk, maar ik ga er zeker niet de volle pond voor betalen… wat zeg ik nou… als ik het wil spelen doe ik dat wel met een flash bomberman!

  • crap troep meuk, net wat goed verkoopt op die ds en wii natuurlijk :-)



    Review ook even de gebrekkige bomberman wii versie, die uiteraard weer niet online gaat.

  • Ik snap deze mensen niet. Ze zeggen dat het veel kost. Ga dan gewoon je DS ombouwen of koop er een supercart er voor. Dan kan je gewoon alles donwloaden. En ook weer verwijderen .



    Ps ik heb een supercart voor gekocht en dan moet je nog een kleine zwarte dingetje voor je supercart om in je supercart te doen. Je krijgt ook een soort usb stick er bij met je supercart voor die kleine dingetje om er in te doen en dan in je pc stoppen dan kan je gewoon elke spel downloaden.



    Weet zelf ik schrijf dit om jullie te helpen.


  • Bomberman was altijd super lache !!

  • Had gehoopt dat het een wat hoger cijfer zou krijgen, ik bedoel hij lijkt natuurlijk veel op zijn voorgangers maar is dat niet juist een pluspunt?

  • @ Shenmue 3



    Die komt er nog aan ja. ;)

  • Lijkt me best wel leuk eigenlijk.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren