1. Finales, leuk...

Finales, leuk...

Wie zich mijn een-na-laatste log herinnert, en zich afvraagt hoe die finale nou verlopen is. Nou: mijn vader en ik hebben die wedstrijd verloren. Wat ik wel nog herinner van de wedstrijd, deel ik nu met jullie.

De dag begon goed, mijn zusje had haar finale in de singles al gewonnen. Dat was dus al één punt voor de familie Schlicher. Toen Anne ook haar tweede finale won, was het hek bijna van de dam. Van mijn vader en mij werd ook wat moois verwacht. Mijn moeder was er, mijn vriendin was er. Alle elementen van een mooi dagje tennis waren aanwezig.

Mijn vader en ik

De wedstrijd begon goed. Mijn vader en ik speelden goed ons spel en stonden dan ook snel voor. De unieke service van de heer Schlicher zorgde er al snel voor, dat onze tegenstanders gefrustreerd raakten. Het waren echt types van ‘boom-boom-boom’. En dat konden ze ook goed. Ze sloegen hard en bij vlagen erg goed geplaatst. Maar mijn vaders ontregelende spel en mijn snelheid hielden de spanning er goed in. De eerste set verloren wij helaas wel nog met 6-4, maar dat maakt niet uit. Wat wel opviel was, dat wij vaak zat de opponenten complimenteerden met hun uitstekende spel, maar dat wij na vele wonderbaarlijke ballen (wonderbaarlijk ja, ik wist niet dat ik ze in me had!?) nog geen enkele keer ‘mooie bal’, of iets dergelijks hoorden.

De tweede set daarentegen, werd gedomineerd door vader en zoon. Mijn spel begon beter tot zijn recht te komen en mijn vader kon zijn kunsten en capriolen lekker op z’n gemak uithalen. We vermaakten ons dan ook behoorlijk, niet in het minst over het vele vloeken van een van de tegenstanders. Op een gegeven moment maakt mijn vader een werkelijk fabuleus punt, hij slaat de bal net achter het net naar buiten, net langs de netspeler. Maar zijn partner geeft de bal uit, terwijl die duidelijk in was. Zelfs de netspeler stond er verslagen bij, hij zag de bal in. Maar het punt ging naar hun… Ondanks dat slechte punt (zoiets blijft altijd hangen), wonnen mijn vader en ik de tweede set met 7-6.

De oude garde. Van links naar rechts : Geert Quadvlieg (coach van Rogier Wassen), Emile Schlicher (mijn vader) en Huub Pubben (oud-organisator van het Molentoernooi)

De derde set was niet meer te redden. Mijn vader was kapot, en ik begon behoorlijk opgefokt te raken. Ons spel werkte niet meer. We werden achter onze rug beledigt door de tegenstanders. Zij kwamen terug in hun spel. Een opeenstapeling van gebeurtenissen leidde tot de instorting van onze speelwijze. De derde set ging dan ook met 6-0 naar onze tegenstanders. Ik was furieus, het was gewoon niet ‘eerlijk’. Ze toonden geen enkel fatsoen, gedroegen zich als een stel kinderen en schonken ons geen enkel respect. Toen we elkaar de hand schudden en ik hun proficiat wenste, kreeg ik alleen een neerkijkende knik terug. Echt een klotemanier om een wedstrijd af te sluiten.

Na de wedstrijd maakte ik mij zo snel mogelijk uit de voeten, ik wou van die rotbaan af. Ik vond verliezen niet erg, maar van zulke types hakt in op je eergevoel. Toen ik dan ook hoorde, dat telkens wanneer mijn vader of ik een punt maakte, een van de jongens klaagde van ‘moffengeluk’ en ik weet niet wat. Kreeg ik meer en meer zin om hun eens flink de huid vol te schelden. Maar ach, dat verpest zo’n mooie, zonnige dag ook weer. Uiteindelijk kregen we ook nog wat prijzengeld. Maar dat was niks vergeleken met dat wat m’n zusje kreeg.Een ander lid van IG viel er ook in de prijzen. Amir (powerak1), werd eerste in de categorie 7.

Welnu, omdat wij zo ver kwamen in het Molentoernooi, kregen mijn vader, mijn zusje en ik een uitnodiging voor de Masters. In principe het belangrijkste toernooi van Limburg, alleen de beste spelers kunnen er aan meedoen. Dat wij mee mochten doen was al een schok op zich, maar dat wij vandaag ook weer wisten door te dringen tot de finale… Ik kijk erg uit naar morgen, vooral omdat we weer tegen dezelfde tegenstanders als in het Molentoernooi mogen spelen. Eens zien wat het word, mij kan het niet minder schelen, ik heb nog nooit zo hoog gepresteerd…

Ik op Pinkpop 2007

Dit artikel delen

Over de auteur

Jules Schlicher (Eind)redacteur InsideGamer. Speelt graag alles, maar komt aan veel te weinig toe, en gaat dus maar door aan Fable en The Witcher 3. En vooral Xbox-games. Limburgse zaligheid sinds 1991.