1. Mirror's Edge (PS3)

Mirror's Edge (PS3)

Ik heb een tip voor iedereen die over straat loopt: kijk omhoog. En dan niet naar de lucht, maar naar de huizen. Het zal je verbazen hoeveel mooier sommige huizen worden wanneer je ze net iets anders bekijkt. Opeens vallen kleine ornamenten op, vreemd uitziende waterspuwers, naambordjes uit lang vervlogen tijden en noem maar op. De straat heeft een mens veel meer te bieden dan drugs, hoeren en zwervers, serieus. Het is een gratis museum vol interessante bezienswaardigheden. Neem nu Mirror's Edge waarin hoofdrolspeelster Faith de wereld een groot gedeelte van de game beleeft van bovenaf, dus vanaf de daken. Het verschil met wat Faith ziet en wat ik zojuist iedereen aanraadde zijn niet de details, maar juist het grotere geheel, voorzien van kleuren. Deze kleuren creëren een flow, het te volgen pad. Dit klinkt wellicht een beetje vaag, bijna filosofisch, maar het is precies wat Mirror's Edge een interessante titel maakt en deze doet uitsteken boven de middelmaat.

In de 1984-achtige wereld van Mirror's Edge ben je je leven behoorlijk zeker, mits je leeft naar de regels. Faith is echter dienstbaar aan hen die het niet zo nauw nemen met de regels of in ieder geval hun vraagtekens hebben bij die regels. Zij is een Runner, de koeriersdienst van de ondergrondse die via de daken het verzet transporteren naar daar waar het zijn moet. Het wordt Faith echter niet makkelijk gemaakt, zeker niet wanneer haar zus een moord in de schoenen wordt geschoven die ze duidelijk niet gepleegd heeft. Om de onschuld van haar zus te redden zet Faith al haar free running-skills in om de waarheid boven tafel te halen.

Het gebruik van Faith's free running-skills is heel tof gedaan. Je bekijkt de game namelijk vanuit een first persoon view wat echt heel fris aanvoelt. We hebben het hier niet over een shooter maar over een platform game in het extreme. Dit wil zeggen dat het enkel draait om het platformen, ongeacht de mogelijkheden die de game je biedt aangaande het gebruik van wapens of lichamelijk geweld. Vaak ga je van gap naar gap, of dit nu over de daken is of binnen een gebouw, het zijn vooral (dodelijke) obstakels die je tegenkomt en die je zo soepel mogelijk dient te overwinnen. Dit allemaal met behoudt van een flow, het ritme in de game die je dwingt, of beter gezegd, die je de mogelijkheid biedt om zo soepel mogelijk van A naar B te komen. Vervelend hierbij is het schalen. Soms heb je namelijk het idee dat je iets wel of juist niet kunt halen met een sprong wat dan niet zo blijkt te zijn. Wellicht heeft dit ook met de onorthodoxe besturing te maken. Springen en bukken doe je namelijk met beide L-knoppen aan de bovenkant van de controller, terwijl de R-knoppen dienen voor het vechten en het 180 graden draaien. Het is even wennen maar werkt na een tijdje eigenlijk erg relaxed.

Wapens zitten er wel in de game maar ook zonder red je het prima. De game geeft je simpelweg de keuze om ze te gebruiken (lees: om deze af te pakken van tegenstanders middels een toffe disarm move). Het duurt even voordat dat idee doordringt. Daarna begint het eigenlijke leren pas, wat voor velen ongetwijfeld een hoop frustratie zal opleveren want je stort nogal eens naar beneden. En dit gebeurt echt heel vaak. Dus je doet het stuk nog eens, en nog eens, en nog eens, totdat je er voorbij bent...en weer naar beneden stort... Maar wat de game me wel heeft geleerd, is dat de game misschien op een goedkope manier trail & error gameplay herbergt, het is altijd de fout van de speler, niet van de game. Jij doet iets fout, en de game helpt je echt niet een handje om die rand “net wel te bereiken”. Maar als je het dan uiteindelijk wel haalt, is dat ook aan jezelf te danken, en een groter compliment kun je eigenlijk niet krijgen als gamer.

Die flow waar ik het in de inleiding over had, daar draait het allemaal om. Mirror's Edge is namelijk voorzien van een apart kleurenpalet die, naast dat het de game een geheel eigen smoel geeft, ook richting biedt. Alle omgevingen zijn voorzien van primaire kleuren en ontdaan van alle onnodige rotzooi. Dit werkt verhelderend en zorgt ervoor dat de speler niet onnodig afgeleid wordt door objecten die er eigenlijk niet toe doen zodat men zich kan focussen op het rennen. Uiteraard werkt dit de weergave van de 'perfecte wereld' van Mirror's Edge, waar enkel plaats is voor hetgeen de overheid bepaalt wat er toe doet, in de hand. Alles in de stad staat er met een reden. Ook geeft het de naargeestige sfeer van een 'perfecte' stad waar toch 'iets' mis mee is erg goed weer. De muziek is spaarzaam, en komt enkel naar voren tijdens achtervolgingen en gevechten. Niets leidt de speler af van zijn of haar doel, zoals het een echte Runner betaamt. Enige grote aanmerking op de game is het flinterdunne verhaaltje die best wel afbreuk doet aan de geweldige ervaring. Het is allemaal nogal simpel en voorspelbaar wat ik best wel zonde vind. Wat meer twists en turns her en der in de game had ik best wel op prijs gesteld eigenlijk.

Conclusie en beoordeling

Mirror's Edge is een van dé verassingen deze generatie. De game doet zoveel frisse nieuwe dingen dat je een minpunt zoals het simpele verhaal voor lief neemt. Een fantastische game.
8
Score
80
Score: 80
  • Pluspunten
  • Fantastische stijl
  • Naargeestig sfeertje
  • Minpunten
  • Flinterdun verhaal

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Het zal dan waarschijnlijk nog wel even duren voordat UT uitkomt voor de 360. Hopelijk hebben al die regels van Microsoft uiteindelijk geen consequenties voor de zelfgemaakte content. Het zou namelijk best wel jammer zijn als dat hierdoor niet beschikbaar zou zijn.

  • **slap

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren