1. Far Cry 2 (PC)

Far Cry 2 (PC)

Volgens de geschiedenis kent de mensheid zijn oorsprong in een continent dat in de huidige tijd verwoest wordt door burgeroorlogen, ziekten en armoede. Volgens de out of Africa theorie trokken de eerste mensen vanuit Afrika richting het Midden-Oosten, om zich vervolgens verder te verspreiden over de wereld. Miljoenen jaren later is de mens in staat om dezelfde wereld te recreëren in de vorm van data. Steeds meer en meer realistische en surrealistische universums werden steen voor steen opgebouwd. Afrika is deze virtuele dans keer op keer ontsprongen, maar is alsnog ten prooi gevallen aan de ontwikkelaars van Far Cry 2, die hiermee voor enkele grote ethische dilemma's stonden. Hoe dient er te worden omgegaan met de hedendaagse ellende in de kurkdroge gebieden van de Hoorn van Afrika, of de corrupte realiteit van Zimbabwe? Afrika is meer dan de prachtige, onmetelijke natuur waar men op safari doorheen rijdt.

Ik geloof niet dat een virtuele wereld meetbare afstanden kan hebben, zoals de onze wereld dat heeft. Far Cry 2 bestaat namelijk uit vijftig vierkante kilometer, maar deze afstand is toch binnen afzienbare tijd te overbruggen met het behulp van een oude automobiel of een terreinwagen. Dit wordt meteen duidelijk naarmate het spel aanvangt, tijdens de korte intro wordt er door het door een burgeroorlog geteisterde gebied gereden, terwijl de hoofdpersoon ingelicht wordt over zijn doelen in deze schurkenstaat. Om zijn werkgevers tevreden te stellen, dient een mysterieuze wapenhandelaar, die zichzelf The Jackal noemt, gevangen te worden genomen. Dit duistere figuur voorziet de twee strijdende facties van wapens en zorgt op die manier voor het voortgaan van de burgeroorlog. Nadat het ritje eindigt wordt al snel duidelijk dat de hoofdpersoon er alleen voor staat, als een klein jongetje dat toekijkt hoe een stel honden om een bot strijd.

Het is vanzelfsprekend dat het bot tussen de honden weggegrist moet worden, om dichter bij The Jackal te komen. Er lopen allerlei sinistere figuren rond in de schurkenstaat, personen die wel wat informatie over hebben in ruil voor het opknappen van een klusje. De wapens waarmee de karweitjes opgeknapt worden, zijn online beschikbaar in een van de luxe safehouses in het door armoede geteisterde land. Zodra de speler een wapenset heeft gekocht en samengesteld, is het tijd om met de kaart in de hand richting doelwit te rijden. Onderweg zijn er wat belemmeringen opgesteld in de vorm van wachtposten die over net iets te veel reservetroepen beschikken. De wachtposten zijn op een redelijke afstand van elkaar opgesteld en zien er sfeervol uit. Het is dan ook een raadsel hoe Ubisoft het in zijn hoofd heeft kunnen halen om een systeem uit te werken waarin een wachtpost elke vijf minuten weer bemand wordt. Dit zorgt op den duur voor een grote hoeveelheid onnodige irritatie.

Eenmaal langs de controleposten is het tijd voor het uitvoeren van een opdracht voor een van de opdrachtgevers. Dit houdt vrij vaak in dat er naar een bepaalde locatie gereden moet worden, langs de controleposten, om daar vervolgens een of meerdere doelwitten onschadelijk te maken. Natuurlijk ontaard dit negen van de tien keer in een vuurgevecht. Het is mogelijk om eerst de omgeving te verkennen met behulp van een monoculair, maar dit heeft bar weinig zin. De vijand lijkt over een zesde zintuig te beschikken, waarmee het mogelijk is om opponenten aan te voelen komen terwijl deze nog niet geroken, gezien of gevoeld is. Dit zorgt ervoor dat het tactische plan meteen in elkaar gepropt en in de prullenbak gegooid kan worden, om vervolgens de boel met harde hand af te breken. Hierbij is er een optie om een deel van het kamp in lichterlaaie te steken, of om met raketwerpers olievaten op te blazen. De kans is reëel dat de speler gewond raakt in een vuurgevecht. Zo kunnen er kogels doordringen tot op het bot of kan er een gewricht ontwricht worden in het hete Afrikaanse zon. Met een druk op de knop komt er dan een mooie animatie waarmee alles gefikst wordt.

Zodra een opdracht voltooid is en het lichaam in orde gemaakt, is het tijd om te genieten van de prachtige zonsondergang in het Afrikaanse regenwoud. Far Cry 2 staat bekend om zijn grafische pracht en praal, iets wat Ubisoft maar al te graag benadrukt. De verschillende tropische bomen deinen rustig op en neer in de wind, de verschillende dieren grazen in groepen op de savanne en de het varen op de rivieren zorgt voor een gevoel van ontspanning. Zodra de zon ondergaat transformeert de omgeving in een duister niemandsland en klinken de kreten van de verschillende dieren in de nacht. De omgeving is in het donker goed verlicht en het is dus mogelijk om zelfs dan de verschillende, in verhouding lelijke, vijanden te zien en te bestrijden. De mensen die gezegend zijn met de gift van het zicht, zullen zich dan ook zeker vermaken in de bossen van Far Cry 2. De mensen die daarnaast ook gezegend zijn met ongeduld, zullen na een tijdje wel uitgekeken zijn op de omgeving en overgaan op de orde van de dag.

Want hoewel elke van de vijftig vierkante kilometers een rustieke sfeer heeft, krijgt Far Cry 2 het toch voor elkaar dit te verpesten. Behalve de grote hoeveelheid vijandige troepen, de beperkte hoeveelheid wild en de leuke en uitgebreide, maar bijna niet gespeelde multiplayer, mist Far Cry 2 nog wel meer waardoor aangetoond wordt dat schoonheid niet alleen aan de buitenkant zit. Zo wordt er constant gestreden tegen een blanke bevolking, terwijl de setting toch echt een Afrikaans land is waar een burgeroorlog woedt. Een burgeroorlog waar overigens niks van te merken valt. Beelden van kinderen met hongerbuikjes, slachtingen onder de eigen bevolking en onderdrukking blijven uit. De hoofdpersoon is de enige met malaria, de zwarte bevolking zit veilig bij elkaar in een soa-vrij dorp. Hoewel deze beelden natuurlijk als te schokkend ervaren kunnen worden, is dit wel de realiteit. Op dit moment sterven er talloze Afrikanen op een onnodige en zinloze manier. In het spel hadden deze beelden verwerkt kunnen worden als gevolg van de praktijken van The Jackal. Het spel had een boodschap kunnen hebben, kunnen laten zien dat Afrika meer is dan savanne en gazellen. De manier waarop er met het etische aspect van een game die zich afspeelt in Afrika wordt omgegaan, is te voorzichtig en misschien zelfs laf. Hierdoor is Far Cry 2 een irriterende first-person shooter geworden met een prachtige omgeving die op een even spectaculaire manier afgebrand kan worden.

Conclusie en beoordeling

Far Cry 2 onderscheid zich van andere First-Person shooters door zijn prachtige en sfeervolle omgeving. Onder deze dikke laag make-up zit echter een af en toe irriterend spel met een slechte A.I. De speelduur van het spel is vrij lang, -en wordt ook verlengd door de vermakelijke level editor- maar dit houdt niet in dat het ook leuk blijft. Ik moet bekennen dat ik het beeld van een burgeroorlog niet realistisch vind in Far Cry 2, wat gezien de grafische stijl wel gemogen had. Het spel is een eerste dat zich op dit gevaarlijke terrein begeeft en had wel wat meer lef mogen tonen. Het het er ook voor kunnen zorgen dat er wat meer pit in het spel kwam, op den duur zal het namelijk saai worden, dus ik prefereer een safari boven het nog langer spelen van Far Cry 2.
6
Score
60
Score: 60
  • Pluspunten
  • gt; Mooie en sfeervolle omgeving
  • gt; Animaties
  • gt; Wapenaanbod
  • gt; Multiplayer
  • Minpunten
  • gt; Slechte A.I.
  • gt; Wachtposten
  • gt; Op den duur eentonig
  • gt; Beperkt wild

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren