1. Tekken 6 (PS3)

Tekken 6 (PS3)

Vol goede moed schafte ik –zonder nadenken- Tekken 6 aan. Tekken koop ik altijd blind; al vanaf deel 1 ben ik een vervend Tekken speler en de serie heeft me eigenlijk nooit teleurgesteld. Sterker nog, ik vond het ontzettend lang duren voordat ik eindelijk met mijn favoriete beat ‘m up de PS3 onveilig kon maken. Hoewel games als Virtua Fighter, Street Fighter en Soul Calibur vaak hoger worden aangeschreven, prefereer ik Tekken vanwege zijn vele verschillende vechtstijlen en vaak idiote characters en settings. Voor diegenen die bekend zijn met de serie zal het dan ook een feest van herkenning zijn: Paul, Jin, Lei en Law maar ook vechtende pandaberen, monsters en kangoeroes.

Het is de mix van serieuze gevechten afgewisseld door droge en luchtige onzin die zo tekenend is voor de serie. Dat is terug te vinden in de verschillende eindfilmpjes van de personages. Deze zijn geheel in die lijn en beschikken vaak over een flinke dosis humor. Bij de serieuzere characters zijn deze filmpjes dan ook een heel stuk serieuzer en spectaculairder, maar de flinterdunne verhaallijnen van de verschillende vechtersbazen weten eigenlijk nooit écht te boeien. Toch zijn deze filmpjes traditiegetrouw van een hoog niveau en is het zoals altijd een doel op zich om deze te verzamelen.

Dit gaat wel iets anders dan in het verleden. De story mode is niet in het menu terug te vinden wat enigszins tot verwarring kan zorgen. De menu’s zijn trouwens sowieso onoverzichtelijk en inspiratieloos en stralen alles behalve de ouderwetse Tekken-vibe uit. Nee, waar de story mode vroeger gewoon de arcade mode was met een intro en eindfilmpje, daar is het concept nu radicaal veranderd. We krijgen nu te maken met het zogenaamde ‘Scenario Campaign’. Deze modus valt in 2 delen uiteen.

Ten eerste zijn er korte levels waarin 2 characters het voorbijkomend gespuis moet zien te verslaan. Deze mode is enigszins vergelijkbaar met de Force mode uit het verleden, ware het niet dat dit gebeuren totaal nergens op slaat. De levels zien er niet uit, de gameplay werkt niet en de uitdaging is nihil. Je kunt je ‘vizier’ slechts locken op één enkele vijand, waardoor het niet mogelijk is om je combo’s over de vijanden te verdelen. Je schakelt als het ware van 1-op-1 gevecht over op 1-op-1 gevecht waarbij 1 of 2 klappen vaak al afdoende is. Daarnaast is helaas ook zo dat aanvallen vaak ook gewoon gemist worden en dat je character de hele andere kant op schopt of slaat. De vuurwapens die je op kan pakken zijn in een beat ‘m up natuurlijk helemaal lachwekkend. Wat deze mode enigszins had kunnen redden is een multiplayer co-op functie, het ontbreken hiervan is werkelijk onbegrijpelijk.

Het tweede deel van de Scenario Campaign is de Arena. Dit is eigenlijk het feitelijke ‘iron fist tournament’ waarin de motivatie van de deelnemers wordt uitgelegd en waar de eindfilmpjes vrij te spelen zijn door een aantal reguliere potjes te winnen. Deze reeks matpartijen bestaat echter maar uit 4 x 2 rondes, waar dat vroeger 8 á 10 gevechten waren. Het ergste van alles is nog dat je de Tekken Force-achtige levels wel móet spelen omdat deze levels eindigen met een van de karakters als eindbaas. En je raad het al: je kan zijn of haar story pas spelen als je hem of haar verslagen hebt.

Gelukkig is de gameplay van het vechten zelf weer als vanouds goed. De game speelt lekker weg en elke vechtersbaas heeft ontelbare verschillende moves en combo’s. Mensen die bekend zijn met de serie, zullen het dan ook weer snel oppakken. De bestaande personages zijn enigszins aangepast en de bewegingen zijn nog soepeler en dynamischer. Characters staan bijna nooit stil en hebben vaak meerdere fighting poses. Daarnaast zijn sommige moves aangepast of toegevoegd. Ook zijn de in de serie bekende grab-attacks weer aanwezig. Dit zijn vaak zeer brute moves, vooral als je je tegenstander van de achter,- of zijkant weet te grijpen. Toch zijn de vechters soms niet heel erg goed uitgebalanceerd. Een voorbeeld is Eddy, waarmee een button basher te makkelijk supersnelle en amper te verdedigen combo's uit zijn mouw kan schudden. Dit zijn echter uitzonderingen en dit mag de pret dan ook absoluut niet drukken.

Met ongeveer 40 personages is bijna de volledige Tekken-cast aanwezig. Er zijn een aantal leuke karakters bij gekomen, maar toch zullen vooral de oude vertrouwde personages het meest tot de verbeelding spreken. Hoewel er voldoende singleplayer gamemodes zijn, zoals de arcade, survival en team mode, wordt het pas echt leuk als je een van je vrienden de verdommenis in kan trappen (of vice versa). Ook de online speelmode is een ware toevoeging, een menselijke tegenstander is leuker te verslaan dan de computer, ook als hij of zij niet naast je zit.

Grafisch is de game oké, maar geen top. Hoewel vooral de omgevingen er nog best gelikt uitzien is het te zien dat de game eigenlijk al een behoorlijke tijd in Japan uit is en dus al een aantal jaar oud is. Tot slot wil ik nog even meegeven dat de aanschaf van een extra controller bij deze game misschien wel slim is. Eigenlijk zouden wij, als game comunnity, van Namco moeten eisen dat ze de game met extra controller of arcadestick moeten leveren. Want als je deze game koopt, verzeker je jezelf, hoe goed de game op sommige punten ook is, op frustraties. Ja, ik heb voor het eerst sinds de aanschaf van mijn PS3 met de controller gegooid.

Wat is er namelijk aan de hand; naast de tergend lange laadtijden zit er een eindbaas in de Arena- en Arcademode. Geheel in lijn met vorige delen (True Ogre, Jinpachi) is deze eindbaas vele malen sterker en idioter dan de normale personages. Maar waar in de vorige delen het nog een leuke uitdaging was om hem te verslaan, is het verslaan van Azazel, want zo heet ‘het’, vooal op geluk gebaseerd. Zelfs op easy is het bijna niet te doen. Hij blokt niet zichtbaar en zijn aanvallen gaan met het grootste gemak door je verdediging heen. Als je hem probeert te raken verdwijnt hij soms van het scherm en verschijnt hij boven je om je te pletten. Lig je eenmaal, dan houdt hij je hoog met klauwen die uit de grond komen en ben je weerloos. Ben je eindelijk opgestaan en op afstand dan schiet hij een lazer op je af of een zwerm killer insecten (in ieder geval, ik denk dat het dat zijn). Al met al is het gewoon niet leuk om dit eindbaasgevecht te spelen en zal je hem veelal keer op keer over moeten doen.

Conclusie en beoordeling

Tekken 6 is een heerlijke beat 'm up geworden, die helaas wel gebukt gaat onder te lange laadtijden en een verschrikkelijke eindbaas. De slechte Scenario Campaign heb ik niet in het cijfer doorgewerkt, omdat ik dit als extra en niet als de game 'Tekken' zelf zie. De game is een aanrader voor fan en nieuwkomer en staat garant voor heel wat uren vermaak. In het wereldje wordt een cijfer tussen de 7 en 8 vaak bijna als onvoldoende gezien, maar Tekken is zeker een goede game. Tekken heeft in mijn optiek alleen íets teveel foutjes en slordigheden en is er nét te weinig vernieuwing voor een 8.
7
Score
70
Score: 70
  • Pluspunten
  • Heerlijk vechtsysteem
  • Coole personages
  • Veel variatie
  • Minpunten
  • Laadtijden
  • Azazel
  • Scenario Campaign
  • Vechters soms niet goed uitgebalanceerd

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Nee dank u, en een terechte score ook.

  • Ziet er inderdaad vrolijk uit.

  • Harry >>> Simon :O

  • De zoveelste matige point and click puzzeladventure. Laat ze eens iets maken als Zack & Wiki!

  • Evolutie van kabouter plop ? , Kalere

  • ziet er best wel vrolijk uit maar point and click is nu ècht verouderd

  • De zoveelste matige point and click puzzeladventure. Laat ze eens iets maken als Zack & Wiki!



    Die game is ook niet heilig hoor. :P Ik heb liever een aaneensluitend verhaal waarbij je plotseling tegen puzzels aanloopt en opeens weer verder kan. Bij Zack & Wiki miste je gewoon een (speciaal) gevoel bij de personages….



    Wel jammer dat deze point-and-click net niet geslaagd is, maar ik vind het toch leuk om te zien dat in de uithoeken van de markt toch weer een beetje een revival van het genre te ontdekken is. Ik ben er altijd wel van. :)


  • had best leuk kunnen worden heb trouwens nog nooit van dit spel gehoord

  • Zack & Wiki is niet echt een point-and-click in de klassieke zin. Wat dat betreft doet Simon 4 het best aardig, dat gevoel dat je een avontuur aan het beleven bent zit er wel in.

  • Leest meer weg als Simon The Sorcerer 4: Shit Happens. :) Maar goed, toch nog een goeie zes.



    Verder is het P&C-genre bji lange na niet dood, maar is het meer het indiehoekje ingedoken.

  • Jongs er is maar een ding deze GAME ZUIGT!!! kijk die GAME!!!

    dat kan toch niet zo jongs

    het lijkt wel RoodKapje of zo Donder op met deze Game man!!

    KSS!!

  • Deel 1 en 2 waren nog leuke spellen, haal deze misschien nog wel uit de budgetbak :)

  • Dit is me toch net iets te sprookjesachtig.

  • lijkt me wel leuk

  • Nee bedankt.

  • Point en click is echt te oud.

  • Ja het point-and-click genre is aan het uitsterven..

    Laat ze dan op z'n minst de spellen die nog onder dit genre vallen beter uitwerken..

  • Had veel beter kunnen worden!!

  • Ik heb deel 1 hier nog ergens in huis rondslingeren :P wist niet dat deze gameserie nog bestond ;)

  • Ik houd niet echt van Point & Click spellen, een 6½ is nog te doen:P

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren