1. Suikoden II (PS1)

Suikoden II (PS1)

Een onrecht kan een volk in beweging zetten, en een volk dat onrecht is aangedaan kan de wereld in beweging zetten... zo kan een rechtvaardig man een leger worden.

Dit citaat uit de Chinese roman Shui Hu Zhuan (水滸傳) is wellicht nog wel de grootste bron van inspiratie voor de epische RPG-serie Suikoden. Suikoden, dat de ‘verjapansing’ is van Shui Hu Zhuan; men schrijve het met dezelfde karakters, haalt namelijk op zijn eigen wonderlijke manier inspiratie uit dit klassieke Chinese verhaal. Maar niet alleen de Chinese oudheid en zijn talrijke politieke intriges bieden inspiratie voor deze gameserie: op een haast naadloze wijze weten de makers van Suikoden namelijk verschillende culturen met elkaar te vermengen tot een Suikodenwereld. Je loopt door een dorp en je ziet sfeervolle Japanse huisjes naast elkaar staan. Terwijl je over de straten loopt, galmt prachtige, Keltisch geïnspireerde muziek door je koptelefoon. Hier zou een wenkbrauw omhoog moeten gaan. Hier zou ik moeten een vraagteken neer moeten zetten. Maar dat doe ik niet, want Suikoden maakt er zijn eigen charmante wereld van, een wereld waar een anachronisme mij bij wijze van spreken niets zou kunnen schelen.

In het deel waarover deze recensie gaat, Suikoden II, komt dit gevoel nog wel het beste naar voren. In de wereld van Dunan, die grenst aan de wereld van Suikoden I, is een probleem. Een probleem van een hongerige natie. Het noordoostelijke koninkrijk van Highland is nog niet zo lang geleden afgescheiden van het noordelijke en mysterieuze Harmonia en wil nu meer macht. Westelijk gelegen van het Highland-koninkrijk liggen de Jowston Stadstaten. Deze stadstaten hebben allemaal een grote mate van autonomie en zijn daarom een goede eerste prooi voor het nieuwe, hongerige koninkrijk. Eerdere schermutselingen waren al een voorbode van nog te komen geweld en nadat een jeugdbrigade van Highland wordt afgeslacht door ‘inwoners van de stadstaten’ (eigenlijk dus gewoon Highlandsoldaten) is de maat vol: Highland verscheurt het vredesverdrag en trekt, onder aanvoering van de meesterlijk meedogenloze superschurk Luca Blight, Jowston binnen. In deze jeugdbrigade bevinden zich twee jongemannen uit een grensdorp. Zij komen ook in de slachting terecht, maar weten via een sprong van een waterval te ontsnappen. Zoals het een RPG betaamt, krijgen deze twee jongens uiteindelijk een enorme verantwoordelijkheid op hun schouders, maar ze zullen uiteindelijk beiden hun eigen weg gaan. Zij zullen beiden hun eigen rechtvaardigheid bezitten die van hen en om hen een leger maakt, om in de sfeer van het eerdergenoemde citaat te blijven. De wig die tussen deze twee vrienden wordt gedreven door de machtspolitiek en het plichtsbesef van beide jongens in deze wereld is uitstekend uitgevoerd en gepresenteerd en ik zou het voor jullie verpesten als ik hier meer over uit te doeken zou doen.

Het politieke landschap in Suikoden II is, zoals al uit de vorige alinea afgeleid kan worden, ook bijzonder gevarieerd. Terwijl het eerste deel van de Suikodenserie een vrij statisch verhaal en een vrij sfeerloze wereld had, heeft Suikoden II, zeker voor een RPG uit het Playstationtijdperk, enorm veel sfeer en intelligente dialogen. De verschillende stadstaten en koninkrijken die over de grote regio Dunan verspreid zijn hebben geschiedenis en een duidelijke ‘raison d’être’. Ze zijn geen lege opvulling, maar ontwijken die paradox door hun eigen problemen en grote personen te hebben. Het koninkrijk van Highland schittert alleen al door de eerder genoemde slechterik Luca Blight. Vaak zie je in RPG’s dat je vijand óf de wereld wil veroveren, óf een nihilist is die slechts het einde van de wereld met zijn eigen ogen wil zien gebeuren. Luca Blight is, toegegeven, wel ietwat nihilistisch met zijn wens om de wereld te vernietigen, maar weet alsnog de juiste snaar te raken door zich niet als een pseudo-intellectueel voor te doen. Hij is namelijk ontzettend wreed en excelleert zich juist door zich als een beest te gedragen. Zijn zwaard heeft duizenden hoofden van hun romp gescheiden, maar men heeft er tienduizenden nodig om zijn hoofd te bemachtigen. Hij vernedert, vermoordt en trekt zich van niemand iets aan. Hoewel hij uiteindelijk niet eens de hoofdrol speelt, is Luca Blight er om je het bloed onder de nagels vandaan te halen en is zijn ondergang uiteindelijk misschien nog wel meeslepender dan het echte einde zelf. Je bent gewaarschuwd.

Wat overigens nog een element is dat Suikoden uit Shui Hu Zhuan heeft gehaald, is het principe van de ‘108 stars of destiny’. Deze sterren waren in het oorspronkelijke verhaal de 108 helden die China bevrijdden van de tirannie van de laatste Noordelijke Songkeizer en ze vervullen een vergelijkbare symbolische rol in dit spel. De held komt in de Suikodenwereld namelijk allerlei karakters tegen die iets hebben wat hun anders maakt dan het andere volk. Dit zijn potentiële helden voor jouw leger en vervullen vaak wel een taak in je hoofdkwartier. Elke Suikoden heeft namelijk een enorm sfeervol kasteel als uiteindelijke uitgangsbasis van jouw militaire en politieke acties. Dit kasteel wordt groter en levendiger naarmate er meer ‘stars of destiny’ jou hoofdkwartier komen versterken. Sommige helden kun je gebruiken in de strijd, anderen voeren andere taken uit in het kasteel. Eentje runt bijvoorbeeld een wapenwinkel, terwijl de andere een lift maakt voor in jouw kasteel. Deze sterren zijn zowel figuren uit het hoofdverhaal als karakters die je naast het verhaal in een soort sidequests bij je kunt voegen. Het mooie aan deze karakters is, dat ze haast allemaal een unieke en memorabele persoonlijkheid hebben, waardoor het absoluut niet eerlijk is om te beweren dat 108 figuren veels te veel is. Overigens kan men het ultieme einde natuurlijk alleen verkrijgen als alle helden bijeenzijn. Alleen alle sterren samen kunnen de taak helemaal volbrengen, al is het ‘slechte einde’, wat bijna iedereen de eerste keer zal halen, wat mij betreft zelfs beter dan het ultieme einde.

Hoewel het verhaal, de sfeer, het geluid en het beeld alle van enorm hoog niveau zijn, moet ik toegeven dat de gameplay eromheen slechts leuk is. Het vechtsysteem is ietwat simpel en vereist zelden echt veel strategie. Naast de standaard turnbasedgevechten mag men ook wel eens een legergevecht voeren. Hier moet je units vormen die onder aanvoering van de eerdergenoemde ‘stars of destiny’ ten strijde trekken tegen de tegenstander. Hieruit komt een vermakelijk turnbasedstrategyspelletje dat vaak niet al te moeilijk is. Overigens mag men zeker een compliment geven aan diegenen die verantwoordelijk zijn voor de animaties van de verscheidene aanvallen die men via runes kan uitvoeren. Sommige, meer geavanceerde spreuken zien er namelijk echt mooi uit, zeker als je het vergelijkt met wat de Final Fantasy’s met zelfs nog een hoger budget presteerden. Dit geldt eigenlijk voor het hele spel; je zult zien dat er veel werk gestoken is in de animaties en de omgevingen, waardoor het niet heel verouderd aandoet, ondanks het feit dat het toch een 2D-spel van lang geleden is.

Conclusie en beoordeling

Mijn enthousiasme heeft het waarschijnlijk al duidelijk gemaakt: Suikoden II is een spel zoals ze het eigenlijk niet meer maken. Met het enorme gebrek aan RPG’s deze generatie consoles, is het zonde dat men niet op de ‘oudheid’ van dit genre teruggrijpt en daarbij ook naar nieuwe diamantjes zoals deze zoekt. Suikoden II is een 32-bits game die het voor elkaar krijgt om te ontroeren en een geloofwaardige wereld te presenteren. Dat de gameplay slechts de botten zijn die het karkas bij elkaar houdt is, geen schande. De andere componenten van het spel hebben namelijk meer dan genoeg vlees op te botten. Suikoden II is voor een astronomisch bedrag nog origineel op de PS1 te verkrijgen, maar ik bid, voor alle minder vermogende RPG-fans én ongelovigen, dat het net als deel I voor een paar euro’s op het PlayStation Network zal verschijnen. Als er één ondergewaardeerd spel digitaal verschijnen mag, dan is het dit spel wel. Een cultklassieker en mijn persoonlijke favoriet: Suikoden II
9,3
Score
93
Score: 95
  • Pluspunten
  • Sfeervol
  • Intelligent
  • Mooi
  • Uitgebreid
  • Overtuigend
  • Minpunten
  • Ietwat makkelijk, mede door het relatief simpele gevechtsysteem.

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • …Mario?!

  • mwuhahahaha mario de zombie slachter!!!



    maar verder lijkt het me een matige game

  • ach ja blijft leuk allemaal hoor speel graag een potje HotD :)

  • @Maniac E



    Op de dreamcast zeker en vast. Al genieten we daar al meer dan 8 (!!!) jaar van. HotD 2 dan, deel 3 is sowieso niets. :)



    Heb je tenminste nog een echte lightgun ook.


  • HotD blijft een gaaf spel, maar het was leuk geweest als ze het spel ff hadden opgepoetst

  • Waarom een remake maken van zo'n game:S Hoe bedoel je, nintendo wil geld verdienen op een belachelijk goedkope manier.

  • het was leuk, maar als ze er zo goed als geen verbetering in hebben gebracht is dat een gemis.

    ik geef toe ik speel niet vor de graphs, maar het moet er niet al te erg uitzien;)

  • beetje té ouderwets voor mij…

  • nintendo wil geld verdienen op een belachelijk goedkope manier.



    uhmm..deze game komt van Sega, niet van Nintendo.



    HotD2 is erg leuk. Jammer dat er nagenoeg geen verbeteringen / veranderingen zijn tov de DC versie.


  • Hoe bedoel je, nintendo wil geld verdienen op een belachelijk goedkope manier.

    Nee, Sega wil geld verdienen.



    Maar ik houd het mooi bij de arcadeshooter Ghost Squad. =)

  • Tsja dat het grafisch niet verbeterd was konden we al zijn bij de allereerste shots dus dat was voor mij geen verrassing meer. Maar de gameplay blijft natuurlijk sterk. Deze game moet je gewoon kopen A als je niet alleen naar graphics kijkt en B als je de games niet al in je collectie hebt op een andere console. En C als je natuurlijk van dit soort games houd.

  • ghost squad is beter

  • Zelfs het nostalgische aan deze game boeit mij te weinig om hem te kopen. Jammer!

  • Weer een 6je… 't schiet niet erg op met de 3rd party games..

  • € 20 of minder en dan haal ik 'em. Old School arcade fun is grappig!

  • Echt iets voor… Wat een bedorven mensen lopen daar!

  • doe maar weer lkkr saai, wii…

  • HoTD is altijd wel leuk, heb het veel gespeeld in arcadehallen. Jammer dat hij wat minder is.

  • éen grote geeuw. maak me wakker wanneer er nog eens een uitgever komt die de Wii niet als een grote cash in afval bak ziet om hun oude meuk naar te porten.

  • Nee.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren