1. Doom 3 (Xbox)

Doom 3 (Xbox)

De helse voorstellingen van Hyronimus Bosch.

Al duizenden jaren hebben mensen visioenen van het Goede en het Kwade. Vooral de Middeleeuwse Christenen in Europa werkten dit erg beeldend uit. Goede mensen zouden een plaats krijgen in een harmonieuze vredevolle hemel en slechte mensen zouden branden op de eeuwige barbecue: De Hel. Dit demonische vooruitzicht sprak destijds zeer tot de verbeelding, zoals te zien is in de absurde schilderijen van Hyronimus Bosch. Na de Middeleeuwen verdween geleidelijk de massale vrees voor de hel en kwamen er meerdere ideeën in omloop over het leven na de dood. Toch bleef de intrige met de vurige Middeleeuwse hel bestaan en beweegt het ook in onze tijd kunstenaars tot nieuwe uitwerkingen van dit oude idee. Neem de opkomst van videogames, waarmee mensen een nieuwe vorm hebben gekregen om andere mensen hun ideeën en werelden te laten beleven. Het visioen van de hel heeft hierdoor een comeback kunnen maken, maar deze uitbeelding van de hel heeft wel een heel ander motief dan in de Middeleeuwen. Want waren veel mensen toen werkelijk bang voor de hel en gold de eeuwige gruwelijkheid van de hel als een afschrikmiddel voor immorreel gedrag, tegenwoordig lopen we juist express naar de hel om vermaakt te worden. Zo ook in Doom 3, het in 2004 uitgekomen langverwachte nieuwste en laatste deel in de roemruchte serie.

Voordat Doom3 uitkwam werd er druk gespeculeerd of de game kon voldoen aan de hooggespannen verwachtingen. Aangezien de eerste Doom zestien jaar oud is en sommige lezers mogelijk jonger dan 16 zijn leg ik nu uit waarom die verwachtingen waren ontstaan. ID Software zette in 1993 met de eerste Doom namelijk een nieuwe standaard in het first person shooter genre. De wapens, het leveldesign , de grimmige duistere sfeer en niet te vergeten de monsters waren op shootergebied destijds het vetste wat gamers tot dan toe hadden gezien. Dat een verhaallijn bijna ontbrak nam iedereen voor lief. De tweede Doom borduurde een jaar later met succes voort op het fundament van het eerste deel en de heerschappij van Doom in shooterland leek ontastbaar. Tien jaar later was alles veranderd. Nieuwe games waaronder Half-Life , Far Cry en Deus-ex plaatsten de gamer in gevarieerde omgevingen zoals tropische jungles, futuristische steden en bevatten gecompliceerde verhaallijnen. Nadat de eerste screenshots uitkwamen van Doom3 werd al snel duidelijk dat Doom 3 grafisch een nieuwe standaard zou zetten, maar hoe zou de gameplay in elkaar steken?

De makers van Doom hebben zich weinig aangetrokken van de gameplaymatige en verhaaltechnische innovaties in andere shooters. Dat merk je als Doomveteraan al meteen in het begin van het spel, waarin jij als letterlijk en figuurlijk nietszeggende marinier op onderzoek wordt gestuurd in een futuristische Marsbasis waar berichten vandaan zijn gekomen over vermist personeel. Als na een half uur spelen de pleuris uitbreekt - of, toepasselijker gezegd, de hel losbarst - is duidelijk dat een verhaallijn wederom zo goed als afwezig is in Doom 3. Het draait hier Doomgetrouw simpelweg om het uitroeien van een enorme horde demonen, in een macabere prachtig vormgegeven wereld, dat wel. Toch is er wel wat gedaan om je het gevoel te geven dat je je in een levende wereld bevindt. Er kunnen Marsbasispersoneelsleden worden aangesproken, er vallen personeelslogboeken in te zien en reclamespotjes vertellen je hoe geweldig en revolutionair het onderzoek is dat gedaan wordt in deze Marsbasis. Het kan niet verhullen dat qua gameplay Doom 3 in essentie dezelfde game is als 16 jaar geleden, maar dat vind ik helemaal niet erg.

Doom 3 heeft namelijk éen ontzettend sterk aspect waarmee het uitblinkt ten opzichte van andere shooters: de sfeer. Deze wordt ten eerste bewerkstelligd door de geweldige graphics. Ondanks dat deze onderhand vijf jaar oud zijn en er op de Xbox flink bezuinigd is op textures en polygonen blijft Doom 3 een behoorlijk mooi spel om te zien. Flikkerend TL-licht, de glans van metaal, bizar uitziende zwaar ronkende machines, de bewegende schaduw van licht achter een draaiende ventilator, de gloed van de ondergaande zon door de weinige ruiten die je zal zien...Vooral de lichteffecten zijn van hoge kwaliteit. En laat licht en duisternis nou juist een belangerijk onderdeel zijn van de sfeer in Doom 3. In het begin van het spel bevindt je je voornamelijk in verlichte ruimtes, wat je nog een betrekkelijk gevoel van veiligheid geeft. Gaandeweg het spel wordt de tegenstand zwaarder en worden de omgevingen smeriger en duisterder. Je gevoel van onveiligheid neem toe en je zal vaker dan je lief is belaagd worden vanuit duistere dode hoeken...

Ten tweede is de sfeer van Doom 3 zo sterk door het geluid wat je hoort in de Marsbasis. Het geluid is dermate goed dat ik me geen moment heb gestoord aan het ontbreken van muziek. Sissende demonen, onheilspellende galmende klanken, diep stuwend gebrom: net als op grafisch gebied heeft ID software hier atmosferisch vakwerk afgeleverd. Het overkwam mij zelfs meer dan eens dat ik de game bijna te eng vond. Doom 3 is het toonbeeld van een lineaire game (een te nemen incidentele subroute daargelaten) en dat versterkt de soms bijna ondragelijke angst die je voelt. Er is namelijk maar éen weg die je kan volgen, dus je weet dat er altijd op je gewacht wordt. Soms wil je niet dat ene hoekje om maar je moet wel... Deze spanning die ik voelde is wederom een compliment van mij naar de makers van Doom 3: want ik heb door de jaren heen toch een aardig dikke huid ontwikkeld ten aanzien van horror.´Vermakelijk´ is daarom ook niet altijd het juiste woord voor Doom3. De makers van Doom willen en zullen je bang maken. Door vreemde geluiden boven, onder en naast je te laten klinken. Door je neer te zetten in een gang waar het licht opeens uitgaat, waarna een grommende gestalte uit het duister opdoemt, en je tegelijkertijd iets achter je hoort...

Naast sfeer bezit een fatsoenlijke shooter bruut wapentuig en uitdagende vijanden. Wederom voldoet Doom 3 hier aan de eisen, met daarbij wel enige kanttekeningen. De wapens zijn niet overdreven sterk of vernieuwend van karakter maar ze voelen lekker aan. Vooral de shotgun en de minigun maken een glorieuze terugkeer: deze wapens zijn voor mij symbolisch voor het brute smerige geweld van Doom en het voelt heerlijk hier demonen mee om te leggen. Het meest mooiste moment qua wapens beleefde ik grappig genoeg niet met een projectielvurend wapen maar met een andere oude bekende uit Doom: de kettingzaag. Hiermee richt je een slachting aan die zich nog het best laat vergelijken met de grasmaaiermassamoord uit de film Braindead van Peter Jackson. Ook op monstergebied is het genieten voor de liefhebbers van de vuilere beeldende demonische kunsten. De manier waarop ze bewegen, hun geluiden, alles aan ze is met satanische liefde en zorg gemaakt.

Geen game is echter zonder minpunten. Dat het verhaal erg mager is werd voor mij ruimschoots goedgemaakt door de sfeer maar ik kan me voorstellen dat het ontbreken van een sterk verhaal voor een ander wel een negatieve factor kan zijn. Dit geldt ook voor de besturing. Ikzelf vind het niet hinderlijk om shooters met een gamepad te spelen, ook al schiet je minder acuraat dan op de pc. Ik kan me echter voorstellen dat er mensen zijn die trouw zweren aan muis en keyboard en die zich zullen storen aan het geimproviseerd besturen van shooters met een gamepad. Het zwakste punt aan Doom 3 is dat je gedurende de game soms wat onbenullige handelingen moet verrichten om verder te komen. Te vaak voor mijn gevoel kreeg ik opdrachten mee als 'Zoek dat onderdeeltje voor de generator ', of 'Ga naar punten B, D en E om uiteindelijk punt F te bereiken´. Dit soort triviale opdrachten zorgen ervoor dat je soms niet het gevoel hebt naar een climax toe te werken. Een ander minpuntje is dat er gedurende het spel enige repetitiviteit optreedt in de omgevingen en monsters en je na verloop van tijd de aanvalspatronen van de niet zo heel slimme vijanden doorkrijgt. Er rest me tot slot nog te zeggen dat ik de co-op en multi-player modes niet heb gespeeld, hierover kan ik dus geen oordeel vellen.

Conclusie en beoordeling

Verwacht geen innovatieve gameplay en een diepe verhaallijn ,want Doom 3 doet niets anders dan de eerste Doom te reïncarneren in een prachtig modern audiovisueel jasje. Doom 3 biedt de speler pure botte brute actie in een dusdanig sterke macabare sfeer dat ik er bang van werd. Voor de horrorfan zijn de weldegelijk aanwezige minpunten waarschijnlijk dan ook geen redenen om Doom 3 niet te spelen, die zal namelijk al verheugd genoeg zijn met het vooruitzicht op dit atmosferische reisje naar de hel!
8
Score
80
Score: 80
  • Pluspunten
  • Graphics
  • Geluid
  • Sfeer
  • Wapens
  • Monsters
  • Minpunten
  • Momenten van repetitiviteit in omgevingen en monsters.
  • Bij tijd en wijle Triviale opdrachten.

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Ken de game helemaal niet :O

  • Nice

  • game was/is idd niet slecht,

  • Is nog maar een gerucht. Dankzij N-Revolution.

  • Lol @ gerucht ?

  • Hmm, deeltje 1 nooit gespeeld. Stiekem lijkt het me een vermakelijk spel, hoewel gezegd wordt (ook in de recensie van IG) dat het wat repetitief wordt. Misschien wel leuk om uit de budgetbak te pikken, mocht er dit jaar nog een maand zijn waarin er geen leuke games verschijnen.



    Iemand trouwens enig idee wat de verkoopcijfers zijn van deel 1? Of is er iemand die überhaupt een goede site voor me heeft om verkoopcijfers te checken? Ik gebruik meestal vgchartz maar sommige spellen worden daar niet bijgehouden…. en ik hoor van sommigen dat het sowieso niet betrouwbaar is.

  • Was te verwachten

  • Deel 1 leek me opzich wel geinig, was alleen bang dat het snel ging vervelen. Ben benieuwd wat ze van deeltje 2 kunnen maken!!

  • Een tweede deel zou nog best wel eens leuk kunnen worden.

  • Geinig budgetgamepje

  • We zullen zien.

  • nog nooit van gehoord

  • Deel 1:leuke game!

    Niet alleen als budget-gamepje…

    Gebruikt de mogelijkheden van de Wii(met nunchuck)

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren