1. Red Faction: Guerrilla (X360)

Red Faction: Guerrilla (X360)

Je naam is Alec Mason. Je plan is om op de planeet Mars een eerlijk bestaan op te bouwen. Helaas valt dat plan al snel aan duigen als je broer overhoop wordt geschoten door leden van de Earth Defence Force (hierna: EDF), de organisatie die de hele planeet in zijn greep heeft. Als de EDF het dan ook nog op jou heeft gemunt, is de maat vol. Noodgedwongen sluit je je aan bij Red Faction, een groep verzetsstrijders, om de EDF het leven zuur te maken. Je naam is Alec Mason en je bent boos. Heel boos.

Tot zover het verhaal van Red Faction: Guerrilla (hierna: Red Faction). Bepaald geen Oscar-materiaal, maar wel een reden om met een heel brede gast en een overdaad aan wapentuig een complete planeet onveilig te mogen maken. Als gamer ben ik dan al snel tevreden. Dat wapentuig zul je overigens beetje bij beetje moeten vrijspelen. Aan het begin van het spel beschik je namelijk slechts over mijnen en een sloophamer. Beter wapentuig speel je vrij door ‘scrap’ te verzamelen. Dat scrap ontstaat (hoofdzakelijk) op het moment dat je bouwwerken of voertuigen sloopt en jongens, wat is dat slopen een feest! Niet alleen ziet het er prachtig uit (zoals heel het spel grafisch dik in orde is), maar het maakt ook echt verschil of je bijvoorbeeld een draagmuur aan gort slaat of dat je je slechts uitleeft op een raam of iets dergelijks. Als je de draagmuren, steunberen en pilaren ontziet, ben je namelijk wel even bezig met de sloopwerkzaamheden, terwijl een gebouw daarentegen vrij snel bezwijkt na wat klappen op cruciale plekken. Overigens kun je natuurlijk ook met explosieven aan de gang en als zelfs dat te subtiel is: gewoon met auto en al door een muur heen karren, kan ook. En letterlijk alles kan kapot: gebouwen, hekken, bruggen, reclameborden, pijpleidingen: als je het ziet, kan het kapot. Dat heeft natuurlijk ook tactische consequenties. Zo kan het muurtje waar je zo heerlijk achter schuilde, zomaar aan gruzelementen worden geschoten en veel nut heeft zo’n muurtje dan niet meer… Omgekeerd geldt gelukkig hetzelfde voor muurtjes waar tegenstanders achter schuilen.

Het slopen van bouwwerken is heel belangrijk in Red Faction. Niet alleen is het dus een effectieve manier om aan krachtigere wapens te komen (al zijn er ook andere manieren om aan scrap te komen), maar veel missies in het spel bestaan ook uit het met de grond gelijk maken van gebouwen van de EDF. Die zit daar natuurlijk niet zo op te wachten wat een hoop actie, achtervolgingen, knokpartijen en explosies tot gevolg heeft. En zeg nu zelf, welke gamer is vies van deze ingrediënten? Ik niet in ieder geval!

Het Mars van Red Faction is opgedeeld in zes sectoren en het is de bedoeling om de EDF per sector te verdrijven, hoewel het mogelijk is om vrijelijk tussen de sectoren te bewegen. De EDF laat zich pas verjagen nadat bepaalde missies succesvol zijn doorlopen en die missies worden pas beschikbaar als je voldoende schade hebt toegebracht aan de EDF. Hoe minder grip de EDF op een sector krijgt, hoe meer Red Faction aan populariteit onder de bevolking wint. Dit heeft tot gevolg dat er meer scrap vrijkomt, er meer munitie te vinden is en meer mensen zich tijdens gevechten spontaan bij je aansluiten waardoor je de EDF niet moederziel alleen te lijf hoeft te gaan. Op zich een leuk idee, al vond ik zelf dat het onderscheid tussen leden van de EDF en leden van Red Faction wat duidelijker had mogen zijn. Het is mij namelijk een paar keer overkomen dat ik een bondgenoot vol lood pompte en dat is natuurlijk niet de bedoeling. Gelukkig schoten ze niet terug, de schatten. Overigens help je de vijand ook onbedoeld op een andere manier, want je bondgenoten hebben nog wel eens het onverstandige idee om voor je te gaan staan op het moment dat jij net iemand onder vuur aan het nemen bent. De bloedige gevolgen laten zich raden…

Zoals het een sandbox-game betaamt, heb je als speler een hoop vrijheid in de volgorde waarin je missies afwerkt en de manier waarop je die missies tot een goed einde hoopt te brengen. Ook hoeven lang niet alle missies of activiteiten te worden gedaan en dat is maar goed ook. Ondanks de keuzevrijheid wordt Red Faction namelijk toch vrij snel eentonig. Er zijn weliswaar een aantal verschillende soorten opdrachten die je kunt uitvoeren om de EDF schade toe te brengen (zoals het onderscheppen van een konvooi, het vernietigen van bouwwerken of het veroveren van een basis), maar het komt al gauw op hetzelfde neer: heel veel schieten op heel veel vijanden. Die eentonigheid komt ook voort uit het feit dat het spel onvoldoende sfeer ademt. Je krijgt als speler geen band met de karakters in het spel en daardoor voelt het af en toe echt alsof je door het spel heen moet ploeteren. Dat ploeteren wordt dan weer in de hand gewerkt door de gameplay. Red Faction is bij vlagen bepaald niet eenvoudig. Dat is op zichzelf natuurlijk geen nadeel, maar een ietwat eentonig spel wordt er helaas wel eentoniger van. Bovendien ga je door de vrij pittige moeilijkheidsgraad behoorlijk vaak dood. Ten eerste zie je daardoor veel vaker dan je lief is het laadscherm (dat echt te lang duurt) en ten tweede moet je dan weer terug naar het meest recente checkpoint. Op zich niet onlogisch, ware het niet dat die checkpoints bijzonder schaars zijn. Vaak bereik je het eerste checkpoint pas na een lastig stuk en leg je dus al vaak het loodje vóórdat je het eerste checkpoint hebt bereikt. In dat geval moet je de missie van voor af aan spelen en ook dat zou nog te doen zijn, ware het niet dat je vaak eerst nog een heel eind moet rijden vóórdat je bij de actie komt. Heel concreet komt het er dus op neer dat je dan eerst een heel eind moet rijden; vervolgens bij de actie terecht komt; kort daarna komt te overlijden om vervolgens wéér heel dat eind te moeten rijden voor poging twee (en drie en vier etc.). HEEL frustrerend en bovendien volkomen onnodig.

Frustratie is er ook om een andere reden. Je kunt wapentuig niet even uitproberen voor je het besluit aan te schaffen en op Mars heeft niemand gehoord van ‘niet goed, geld terug’. Dit betekent dat je soms (of vaak) een hele berg zuurverdiend scrap inruilt voor een bepaald wapen dat al snel volkomen onpraktisch blijkt te zijn. En vóórdat je weer voldoende scrap bij elkaar hebt gesprokkeld om een ander wapen aan te schaffen, ben je wel even zoet. Ook dit had toch wat gebruiksvriendelijker gemogen.

Toch komt de gameplay van Red Faction je op één punt ook tegemoet: een gebouw dat je eenmaal tegen de vlakte hebt gewerkt, blijft tegen de vlakte (zelfs als je vlak na de sloop zelf ook aan flarden bent geschoten). Dit houdt in dat het soms kan lonen om een kamikaze-techniek toe te passen bij gebouwen die je anders echt niet kapot krijgt. Mocht het je als kamikaze-soldaat namelijk wel lukken een gebouw te slopen, ben je er na je reïncarnatie dus toch mooi vanaf. En als je liever wat subtieler te werk gaat, kun je ook voor een stealthy aanpak kiezen, al is dat vele malen moeilijker. Niet in de laatste plaats omdat je om het minste of geringste al de volledige EDF achter je aan krijgt.

Mijn ervaring met Red Faction was een beetje als deze recensie: in het begin heel positief, maar gaandeweg steeds negatiever. En dat is jammer, want ik denk dat Red Faction véél beter was geweest als het iets was ingekort.

Conclusie en beoordeling

Red Faction doet een hoop dingen erg goed. Het slopen van gebouwen is erg leuk en ziet er prachtig uit. De missies zijn aanvankelijk ook leuk, maar worden uiteindelijk een beetje een sleur. Als een degelijk verhaal vervolgens ontbreekt en je je als speler totaal niet verbonden voelt met de karakters, blijft er te weinig over voor een heel hoog cijfer.
7,3
Score
73
Score: 75
  • Pluspunten
  • slopen is tof!
  • oogt mooi
  • veel vrijheid
  • Minpunten
  • uiteindelijk eentonig
  • slecht verhaal
  • geen sfeer

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren