1. Time Crisis (PS1)

Time Crisis (PS1)

Vroeger gingen we gewoonlijk eens naar de zee voor een tweetal weken. We hadden daar een klein appartementje, niet ver van het strand gelegen. Dit was voor mij de hemel op aarde. Niet zozeer omdat ik graag wandelde of graag ging winkelen of graag naar het strand ging, hoewel dat ook leuk was. Nee, er was iets dat mij aantrok, een magische plek, een plaats van ouderwets kindervertier. Jeweetwel waar ik het over heb, het Lunapark natuurlijk!!! Daar waar je goedkoop kan gamen, daar waar je met een grijparm naar knuffels en horloges kan graaien. En daar stond die dan, mijn favoriet: “Time Crisis”. Een shooter waarbij jij met behulp van een levensecht wapen(wat toen zo leek) iedereen van kant moet maken. Wat een game was dat zeg, zo verslavend dat je al gauw al je geld kwijt was. Maar dat geluk kon niet blijven duren en ik ging weer triest naar huis. Totdat mijn vader met een godsgeschenk op de proppen kwam. Hij had me een PS1 met Time Crisis gekocht. Ik was door het dolle heen, de wereld was te klein voor mij. In een mum van tijd was alles uitgepakt en geïnstalleerd en begon ik te spelen…

In Time Crisis kruip je in de huid van Richard Miller, lid van de organisatie VSSE. Je wordt door de regering van Sercia ingehuurd om de dochter van de president te redden. Deze wordt gegijzeld door ene Sherudo die uit is op enkele topgeheime,militaire documenten. Hierbij krijgt hij de hulp van Wild Dog, die Sherudo van manschappen voorziet, en van Kantaris, een schijnbaar charmante vrouw die voor de wapens zorgt. Nu stelt zo’n verhaal natuurlijk niet veel voor. Maar als kleine jongen ben je er wel door aangedaan. Want wie wil er nu niet een knappe vrouw redden en de “slechterik” kapot maken? Het grootste gedeelte van de game speelt zich rondom en in het kasteel van Sherudo af en zal je uiteindelijk leiden naar Rachel, de dochter dus. Het verhaal wordt uit de doeken gedaan in drie stages met stijgende moeilijkheidsgraad. Elke stage bestaat op zijn beurt weer uit vier areas en in elke vierde area zal je het moeten opnemen tegen een baas. Ik kan je vertellen dat je daar wel even zoet mee zal zijn. Na elke area en stage krijg je een overzicht van wat en hoe je tot hier gepresteerd hebt. Hierop staat onder andere je accuracy en je tijd waarin je het parcours hebt afgelegd.

Time Crisis kan op twee manieren gespeeld worden. Oftewel met een gewone controller waarbij je linker joystick dient om te richten, “rondje” of “X” om te schieten en “driehoekje” of “vierkantje” om te herladen. Oftewel ga je te werk met iets veel origineler, de G-CON45, een handwapen dat dienst doet als controller. Hiermee moet je gewoonweg op je TV-scherm richten en een rood laserpuntje zal verschijnen(als alles goed aangesloten is). Je navigeert simpelweg door op hetgeen wat je wenst te doen, te schieten. Vooraleer de game start zal je enkele keren op een roos moeten schieten om je G-CON te calibreren. Dit kan je makkelijk aanpassen door aan een knopje, onderaan je wapen, te draaien. De plaats van dit knopje is een beetje ongelukkig gekozen. Ik draaide namelijk vaak onbewust tegen die knop terwijl ik in volle actie zat en dan kan je het wel vergeten. Want dan zullen je kogels enkele centimeters afwijken van je aiming point. Dit kan meermaals tot frustratie leiden. Maar gelukkig is dit het enige probleem aan de G-CON, over de plaatsing van andere knoppen hebben ze wel goed nagedacht. Zo heb je een knop waar je de vuurintensiteit kan bepalen. Wens jij bij het overhalen van je trekker maar 1 kogel te verspillen of schiet je direct heel je magazijn leeg bij één klik, de keuze is aan jou. Als je goed kijkt, kan je ook nog een rood knopje vinden. Neenee, niet zomaar een rood knopje, een rond rood knopje. Zonder dat dingetje zal je niet ver komen. Dat kleine knopje stelt je namelijk in staat om van achter je beschutting uit te komen en zo je vijanden een kopje kleiner te maken. Telkens je dekking zoekt, zal je wapen opnieuw voorzien worden van verse kogels.

Buiten het verbannen van je vijanden naar het hiernamaals, vervult de tijd een belangrijke rol. Het is namelijk de bedoeling dat je iedereen zo snel mogelijk afmaakt, want je tijd loopt. In het begin van het spel krijg je meestal een minuut om de job te klaren. Lukt dit, dan beweegt je personage zich naar de volgende plaats waar hij onder vuur wordt genomen. Hiervoor krijg je dan weer een volle minuut. Naarmate het einde nadert, zal je tijd steeds beperkter worden. Het kan dan al eens zijn dat je een area enkele keren opnieuw zult moeten doen. Hierdoor raakte ik dikwijls geïrriteerd, want je wil zo snel mogelijk verder om te zien wat de game nog allemaal voor je in petto heeft. Anderzijds mag een game niet te makkelijk zijn, want dat begint te vervelen. Nog een minpunt aan dit systeem is dat je tijd blijft lopen wanneer je personage zich voortbeweegt. Hierdoor ben je al essentiële seconden kwijt, die je goed zou kunnen gebruiken. Op je tocht krijg je verschillende vijanden voorgeschoteld. Deze verschillen van mekaar qua kleur. Zo heb je blauwe en bruine tegenstanders, die zijn het makkelijkst om te leggen en zelf schieten ze zelden raak. Je rode tegenstanders daarentegen zijn gekend om hun precisieschoten, dus opletten geblazen! Dan heb je ook nog groene en oranje vijanden, deze kom je maar om de zoveel tijd tegen. De groene jongens zijn, in vergelijking met zijn kompanen, zwaar bewapend. Zij durven al eens met machinegeweren of bazooka’s op de proppen te komen waar de rest het met een pistool moet doen. De oranje mannen ten slotte kunnen je enkele bonusseconden opleveren wanneer je ze neermaait. Ze zullen je wel van op een grote afstand beschieten en slechts luttele seconden in beeld blijven.

Om de game nog wat langer te maken, heb je naast het hoofdverhaal nog een special en een time attack mode. In deze laatste is het de bedoeling om je stage zo snel mogelijk te clearen. Hier heb je een onbeperkt aantal levens voor. In de special mode krijg je een totaal andere missie voorgeschoteld. Je moet in het hoofdkwartier van Kantaris infiltreren en haar wapenfabriek opdoeken. Makkelijker gezegd dan gedaan! Deze toevoeging houdt je nog wat langer aan je scherm gekluisterd. De game is in zijn totaliteit niet zo heel lang, dit komt vooral omdat de game speelt al s een trein. Nu even totaal iets anders: “de graphics”. Nu spelen ze een heel belangrijke rol bij de keuze van een game. Maar vroeger was dat wel wat anders, dan kocht je alleen een spel voor de gameplay. Onlangs heb ik de game nog eens in mijn PS1 gepropt en wat was het besluit? In vergelijking met andere PS1-games ziet Time Crisis er echt goed uit. Omgevingen worden gedetailleerd weergegeven, explosies zien er vet uit en alles loopt vloeiend in mekaar over. Nog cooler dan de graphics is het geluid. Dat is zo intens wanneer kogels je om de oren vliegen. Het klinkt echt nice wanneer ze overgaan op het zwaardere werk zoals rakettenwerpers en explosieven. Zelfs wanneer je omgeving aan gort geschoten wordt(wat dus kan), klinkt het realistisch. Maar je moet alles natuurlijk bekijken in zijn tijd.

… en dan haal je die disk uit je PS1 met een heel grote smile op je gezicht, net alsof iets heel bijzonders je is overkomen.

Conclusie en beoordeling

Time crisis is een geweldig spel voor de PS1. Het moet het vooral hebben van zijn unieke gameplay: met een geweer in de hand hordes vijanden neerknallen. Gooi hier dan nog eens knappe graphics en sprankelende geluidseffecten bij en je hebt een quasi perfecte mix. De enkele minpunten die de game heeft, vallen hierbij in het niets. Dus ben je een liefhebber van het genre, dan zou je deze moeten aanschaffen.
8,7
Score
87
Score: 85
  • Pluspunten
  • tijdslimiet...
  • gameplay
  • graphics
  • G-CON45
  • Minpunten
  • soms bijna onhaalbaar
  • richtsysteem laat je soms in de steek
  • onnodig tijdverlies

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren