1. Super Smash Bros. (N64)

Super Smash Bros. (N64)

De adrenaline giert door mijn lijf. Terwijl ik word bestookt met Hotheads en Pokéballen gooi ik mijn boemerang naar die derderangs loodgieter die op het punt stond de Smashball te veroveren, en vervolgens gooi ik er zelf een Mr. Saturn tegen aan. Een onbekende kracht maakt zich meester van mij en ik val met de befaamde Triforce Slash mijn wavedashende opponent aan. Vijf seconden later vliegt er een gillende Pit horizontaal het scherm uit, één – nul voor mij. Maar een paar minuten later komen al die eindeloze opties en keuzes van Super Smash Bros. Brawl me eigenlijk wel mijn neus uit. In het kader van ‘Ken uw Wortels’ pleur ik mijn ouderwetse cassette van Super Smash Bros. in mijn Nintendo 64 om weer eens een potje oldskool te raggen op de flats van Saffron City.

Vroeger, toen ik nog klein was, was ik vrijwel altijd aanwezig bij mijn vriend Diede. Hij was degene met de Nintendo 64, niet ik. Als ik niet de helft van de tijd zat te kijken met open mond hoe hij Perfect Dark of Ocarina of Time zat te spelen, dan zaten we wel samen Conker’s Bad Fur Day of Super Smash Bros. te spelen. Dat laatste deden we uiteraard het meest, samen met zijn broer en diens vriend lagen we in een chaotische wirwar van slagen, vuurballen en laserstralen te vechten om wie er uiteindelijk als nummer één gelauwerd zou worden als beste Smasher. Dit zorgde uiteraard voor vele frustraties en kapotte analoge pookjes, maar schik dat we hadden! De vaste volgorde van Luigi als eerste, Captain Falcon als tweede, Samus als derde en Kirby als vierde werd weliswaar nimmer verbroken, maar zo erg vond ik het toentertijd niet om als laatste te eindigen. Meedoen is immers belangrijker dan winnen, toch?

De Super Smash Bros formule is door de tijd heen veelal uitgebreid, maar het principe is altijd hetzelfde gebleven. Krik het schadepercentage van je vijand omhoog, en wanneer het zover is sla je hem met een krachtige Smash-aanval de ring uit, waarna dit weer herhaald mag worden. Ieder personage heeft zijn eigen scala aan bewegingen en aanvallen, welke allemaal zullen resulteren in de destructie van je tegenstander. Zo valt Mario aan met zijn beroemde vuurballen en sprongaanval, terwijl Samus het moet hebben van haar Charge Beam en Screw Attack. In totaal zijn er twaalf personages waar de speler keuze uit heeft, waarvan er vier door middel van bepaalde doelen te halen vrijgespeeld worden. Met deze mascottes zal je op in totaal negen stages kunnen vechten. Deze gebieden zijn allemaal afkomstig uit de games van de personages. Zo zal de speler zich bevinden in Sector Z op het moederschip van Team Starfox, en er zal ook lustig op los worden geknokt op de kantelen van Hyrule Castle. Deze hebben allemaal hun eigen eigenaardigheden. Zo is er in Dream Land Whispy Woods die je zal proberen van het platform af te blazen, en op Planet Zebes een grote massa turbulente lava die af en toe zal rijzen om het de speler wat heter onder de voeten te maken.

Super Smash Bros is zowel een makkelijke pick up & play-game als een game die verrassend veel diepgang kan tonen voor gevorderden. Het bewegen gebeurt zoals gewoonlijk met de analoge stick, terwijl er aangevallen wordt met de A-knop. Met de B-knop zal de speler de karakteristieke moves van de personages uitvoeren. Door middel van de analoge pook in een bepaalde richting te houden kan je met Pikachu zijn verwoestende Thunder uit een wolk naar beneden laten komen of de bekende spin-attack van Link doen. De B-omhoog aanval zal gelijk fungeren als de zogenaamde reddingsaanval. Als je namelijk door je opponent van de stage bent afgeslagen is het nog lang niet voorbij. Je hebt dan nog één sprong en de reddingsaanval in petto. Als de speler eenmaal de reddingsmove heeft gedaan zal hij echter wel versneld vallen en kan hij geen enkele actie meer ondernemen voordat hij of zij weer met beide benen op vaste grond staat. Als je dicht bij de rand van het platform zul je die automatisch vastgrijpen, zodat je wederom kan proberen om de vijand te laten boeten voor zijn poging om jou om zeep te helpen.

De cross-over van Nintendo-helden is niet de meest serieuze te noemen. Verschillende voorwerpen zoals hamers, pinball-bumpers en verdere Nintendo-gerelateerde items zullen ter hande worden genomen om de tegenstander te verpletteren. Zo zal de speler de Bob-ombs uit de Mario-reeks kunnen gooien naar anderen, of Pokéballen met dood en verderf zaaiende monstertjes erin gebruiken. Deze dingen zijn allemaal te vinden in allerlei capsules, tonnen en kisten, die ook gegooid kunnen worden. Met een honkbalknuppel zal de speler, als hij daarmee een Smash-aanval uitprobeert, een ware homerun veroorzaken die de vijand linea recta uit het stadion zal meppen. Of de speler kan een laserpistool grijpen waarmee je van een afstand pijnlijke stralen kan laten regenen op zijn opponent.

De muziek is fenomenaal, nog steeds. De deuntjes zijn namelijk gewoon uit het spel van de desbetreffende Nintendo-mascotte gehaald, en nog eens flink op gepoetst. Zo zal de speler genieten van het lekker vrolijke Kirby-deuntje in Dream Land, is er een bombastische versie van de welbekende Pokémon-melodie in Saffron City en is er het mysterieuze Metroid-muziekje op Planet Zebes. Dit, samen met de melodie die er is als de speler de hamer in zijn handen neemt en de verdere geluidseffecten als Mario iemand een uppercut geeft of als je je als Kirby in steenvorm op degene onder je laat vallen. Ook de kreetjes van Captain Falcon en Fox wanneer ze klappen krijgen zijn fijn om te horen. Zeker als het de speler is die de dreun verkoopt.

In single player zijn er helaas zeer weinig boeiende opties. Er zijn verschillende modi die de speler proberen aan het werk te zetten in zijn eentje, zoals de Classic-modus of verscheidene minigames zoals ‘Break the Targets’en ‘Race to the Finish!’. In de Classic-modus zal de speler zich door verscheidene gevechten en minigames heen moeten worstelen, waarna hij vervolgens tegen de kwaadaardige Master Hand staat, die hij vervolgens zal moeten verslaan. Dit is na een tijdje echter heel erg repetitief en daardoor ook niet leuk meer. Verder is de gameplay een beetje houterig, niet zo vloeiend als het op de SNES verschenen Street Fighter II of Killer Instinct. Dit mag echter ook wel worden verwacht van Nintendo’s eerste poging tot een vechtspel.

Conclusie en beoordeling

Nintendo\'s cross-over is een zeer geslaagd multiplayer spel geworden. Voor 1999 had het spel sterke graphics en de verscheidenheid aan personages en stages was precies wat de game nodig had. Helaas is het spel in single player al redelijk snel saai en de gameplay was niet vloeiend genoeg voor een écht goed vechtspel. Echter, met drie vrienden op de bank met een paar extra controllers erbij zorgt dit spel voor een hilarische situatie, die de je niet licht zal vergeten.
8
Score
80
Score: 80
  • Pluspunten
  • Goede multiplayer-ervaring
  • Veel nostalgie
  • Goede variëteit aan personages, voorwerpen en stages.
  • Makkelijk op te pakken maar moeilijk om te beheersen.
  • Voor die tijd goede graphics.
  • Minpunten
  • Houterige gameplay.
  • Karige singleplayer.
  • Raakt na een tijdje te repetitief.

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Mooi zo! :)

  • Da's een aardig aantal.

  • ja inderdaad

  • zozo dat is heel veel…singstar was altijd wel leuk maar kan nu niet spelen omdat ik geen ps3 heb :( misschien heel misschie koop ik het wel bij rockband dan kan ik het wel spelen :)

  • goed gedaan van sony zij doen het ook best goed bij de casual gamer

  • Amaii da is wel al iets…

  • Aardig aantal. Ik dcht dat er niet zoveel werd verkocht van Singstar. Ik heb het dus verkeerd. Toch zie je maar weer dat dit weer voorgezet wordt op de PS3.

  • Best wel goed, kan niet zingen dus mij maakt het niet zoveel uit.

  • had ik niet echt verwacht. Wel heb ik in een bejaardentehuis eens bejaarden horen rocken met singstar, om hun zo in conditie te houden, echt supergrappig! nu hebben ze een Wii…

  • Sony en de Non games right?

    Sony fans in denial.

  • 12 miljoen keer, damn echt gestoord is dat.

  • Dat is echt veel, had dat niet verwacht, erg netjes gedaan.

  • Vind het maar matig aantal, er zijn een miljoen versies van singstar op de markt.

  • Dat zijn mooie cijfers

  • Dat is behoorlijk veel.

  • Vooral in het Midden-Oosten is dit een uitzonderlijk goed verkopende game. Daar zijn liedjes van Amerikaanse popvrouwkes uitermate populair!

  • ?! neem aan dat ze het hebben over alle singstar delen ook die van de ps2.. hoe dan ook enorm veel.. nooit verwacht.

  • had ik niet verwacht, ik ken helemaal niemand met singstar.

  • aardig aantal

  • Tyfus dat verwacht je niet! Lekker aantal zeg..

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren