1. The Elder Scrolls IV: Oblivion (X360)

The Elder Scrolls IV: Oblivion (X360)

The Elder Scrolls IV: Oblivion. Wie niet van deze game gehoord heeft, heeft de laatste paar jaren waarschijnlijk in een grot gewoond. Naast het feit dat de game een Game Of The Year award won, is het vierde deel in de The Elder Scrolls serie nog steeds veel te vinden in ‘best-game-ever’-lijstjes en vaak genoeg op de eerste plek. De belangrijkste reden hiervoor is de enorme wereld en de grote vrijheid die je hebt in deze game. Maar als deze twee dingen er niet inzaten, zou de game dan nog net zo spectaculair zijn?

Om maar gelijk met de deur in huis te vallen: niet echt. Oblivion doet namelijk een hoop goed, maar ook een boel fout. Je begint wanneer je wakker wordt in je cel van de keizerlijke gevangenis. Meteen krijg je een groot menu voorgeschoteld waarmee je niet alleen je ras en haarkleur kan kiezen, maar het gezicht van je personage tot aan de wenkbrauwen, de vorm van de neus en de grootte van de kaak kan finetunen. Heel leuk allemaal, want zo kan je je personage er precies zo laten uitzien als jij wilt! Nee dus, want het maakt allemaal geen hol uit. Oblivion is een first-person game, wat wil zeggen dat je voortdurend door de ogen van het karakter kijkt dat jij bestuurt. Oftewel: je ziet die grote neus, die wenkbrauw die precies groot genoeg is en die uitstekende kaak helemaal niet! Er is wel een mogelijkheid om in third-person te spelen, maar de third-person camera in Oblivion is ronduit bagger. Ironisch is ook dat je de camera in third-person niet eens kan draaien en zo dus zelfs in third-person nooit je gezicht te zien krijgt. De enige keer dat je je gelaat kan bewonderen is wanneer je het menu opent, maar om daar nou een half uur voor te gaan zitten finetunen

Het maken van een personage is verder wel leuk om te doen, want er zijn genoeg rassen om uit te kiezen. Word je een sinistere Dark Elf, een arrogante High Elf of een brute Orc? Natuurlijk zijn er ook de nodige klassen om te kiezen, maar dat is weer een stuk minder interessant. Er zijn 21 ‘verschillende’ klassen, maar uiteindelijk lijken veel klassen zo veel op elkaar dat je er drie verschillende uit kan halen. De vechtende klasse (met zware pantsers, zwaarden en bijlen), de magische klasse (waarbij het draait om spreuken) en de sneak klasse (denk daarbij aan stelen, sluipmoorden en ongezien langs de vijand komen). Er zijn uiteraard combinaties mogelijk tussen die drie, maar 21 écht verschillende klassen zijn het niet. Het is zelfs zo dat alle klassen in principe alle skills en spells kunnen leren. Er is verder ook nog de mogelijkheid om zelf een klasse te maken, dat komt een beetje op hetzelfde neer maar dat zijn vaak wel de sterkste klassen.

Zoals ik al zei zijn er ruw gezegd drie verschillende speelstijlen: de vechter, de magiër en de sneaker (niet de schoen). Als vechter doe je eigenlijk niets anders dan slaan en af en toe blokken, maar dat is het verder ook. En dat is gelijk een groot minpunt van Oblivion: het vechten met een zwaard of bijl is gewoon hartstikke saai. Slaan, blokken, slaan, blokken. Er is wel een soort afwisseling in de vorm van de power attacks, aanvallen waarbij je de aanvalsknop langer ingedrukt houdt, maar echt veel leuker maakt dat het niet.

Als magiër vecht je met de vele spreuken die Oblivion rijk is. Tenminste, dat laat het spel je denken. Er zijn inderdaad wel een heleboel spreuken, maar dan moet je denken aan het volgende voorbeeld: de fireball spreuk schiet een vuurbal af die 1 HP schade doet, de burning hell spreuk schiet een vuurbal af met precies dezelfde animatie en doet 3 HP schade. Zo kan ik ook wel een heleboel spreuken maken. Als Bethesa gewoon wat meer animaties in het spel had gedaan was het hele spreukensysteem al een stuk veelzijdiger geweest. Iets anders wat mij irriteerde was het feit dat je de spreuken die je wilt gebruiken aan een hotkey moet toewijzen. Er staat geen overzicht welke spreuk tot welke hotkey is toegewezen, en dus moet je je hotkeys uit je hoofd leren. Op zich geen probleem, maar het hele hotkey gedoe werkt sowieso vrij stroef. De hotkeys zitten namelijk op de D-pad en als je maar een beetje scheef drukt krijg je al weer een andere spreuk, die je misschien wel helemaal niet nodig hebt. Wat heb ik aan een Open Lock spreuk als ik tegen een monster aan het vechten ben?

De derde speelstijl is mij al sluipend het best bevallen. Als je het een beetje door hebt ga je zoeken naar de schaduwplekjes om zo ongezien dichtbij je vijand te komen en hem met een sneak-attack - die zes keer zoveel schade doet als een normale aanval - de dood in te jagen. Als je sneak skill hoog genoeg is kan je zelfs – mits je in de schaduw staat – iemand ongezien doden terwijl hij jouw richting op kijkt, en dat is erg vet om te doen. Verder hou je je ook bezig met pickpocketing, oftewel zakkenrollen. In het begin zal dit vaak mislukken, maar verder in het spel kan je hierbij een hoop goede items krijgen. Bij dit sluipen komen ook gelijk de Thieves Guild en de Dark Brotherhood om de hoek kijken, daarover later meer.

Na het creëren van een personage en de scheldpartij van een andere gevangene krijg je een vrij lange tutorial in het riool onder de gevangenis. Tijdens dit eerste avontuur zie je hoe de keizer vermoord wordt. Jij krijgt het keizerlijke amulet, wat nodig is om een nieuwe keizer te kronen. Dat is nodig, want nu er geen keizer meer is kunnen de daedra, monsters uit een andere dimensie, zonder problemen de wereld vernietigen. Je krijgt de taak om de nieuwe keizer te zoeken en hem het amulet te geven. De main quest is verder een vrij oninteressante verzameling quests, waarbij je dit en dat voorwerp moet zoeken, de repetitieve Oblivion Gates in moet gaan die allemaal hetzelfde zijn en een daedra prins moet doden om uiteindelijk de nieuwe keizer te kronen. Je moet dan ook echt niet alleen de Main Quest gaan spelen, want dan mis je de leukste onderdelen van dit spel.

Een veel gehoord kritiekpunt op Oblivion is dat het levelsysteem zo slecht is. Dit komt doordat, wanneer jij in level stijgt, de hele wereld en al zijn vijanden, monsters en andere personen óók een level omhoog gaan. Kortom: je wordt eigenlijk gewoon niet sterker. Die wolf die je op level vijf versloeg kan je dertig levels later nog doden. Je hebt dus niet het gevoel dat je echt sterker wordt, en dat is jammer. En er is meer mis met het levelsysteem: er zijn namelijk niet zoveel redenen om graag in level te willen stijgen. Wanneer je in level stijgt mag je punten toekennen aan je stats (de gebruikelijke dingen als strength (kracht) en intelligence (voor magie)). En dat is het. Je krijgt niet een vette move of een vernietigende spreuk, dus is er minder vreugde wanneer dat levelbalkje weer eens vol is dan in andere RPG’s. Leuk aan het levelsysteem is wel dat het niet gaat om het vergaren van experience door eindeloos monsters te doden, maar door je skills te trainen. Zo is het mogelijk om level up te gaan zonder een monster te doden, bijvoorbeeld door je alchemy skill (het maken van toverdrankjes en vergif) vaak te gebruiken. Er zijn een hoop skills: naast de gebruikelijke skills voor zwaarden, bijlen, bogen en de verschillende soorten magie zijn er ook mercantile (hoe hoger, hoe makkelijker je kan onderhandelen met handelaars), het eerder genoemde alchemy en acrobatics (hoe hoog je kan springen). Deze skills trainen is veel leuker, want hier krijg je echt wat voor terug. Met een hoge acrobatics kan je bijvoorbeeld op plaatsen komen waar je eerst niet kon komen.

En dan zijn we aangekomen bij het bekendste aspect van Oblivion: de enorme wereld en zijn grote vrijheid. Want die wereld is dan ook echt enorm. Als je eenmaal buiten het riool staat kan het best zo zijn dat je even niet weet wat je gaat doen. Die grot in? Of toch naar de stad, om wapens te kopen, of om een quest te zoeken. Of gewoon de wijde wildernis in trekken? Het kan allemaal. De steden zijn levendig (al mochten er wel wat meer mensen rondlopen) en de graphics zijn niet slecht. Maar toch… de grotten, kerkers en verlaten forten worden op den duur ontzettend repetitief en ik had eigenlijk nooit zin om zonder een quest zelf op pad te gaan, omdat dat gewoon te saai is. In de steden en grotten heerst een goede sfeer, maar in de overworld is er eigenlijk bijna geen enkele plek die je echt mooi en sfeervol zou kunnen noemen, behalve misschien op die paar plekken waar je een uitzicht hebt over de hele spelwereld.

De sidequests zijn meestal wel leuk om te doen. Er zit herhalend spul bij, een boel gewoon goede opdrachten en een paar leuke, originele missies. Ik werd bijvoorbeeld een keer wakker op een schip dat net gekaapt was, of ik moest iemands droom in om die persoon te redden, en één keer stapte ik zelfs een schilderij binnen. De herhalende quests bestaan vooral uit het doden van een bepaald monster of het zoeken van een voorwerp, en de saaie dungeons en het slag-blok vechtsysteem zorgen ervoor dat als je teveel van dat soort opdrachten achter elkaar doet het erg vervelend wordt. De leukste quests zitten ongetwijfeld bij twee guilds: de Thieves Guild - waarbij je zoals de naam al zegt bepaalde items moet stelen door te sluipen en sloten open te breken – en de Dark Brotherhood waarbij je als huurmoordenaar mensen moet vermoorden. Dat zijn sluipquests, en die zijn dus gewoon het leukst.

Ik klink misschien wat negatief, maar Oblivion heeft heus wel goede kanten. Het is eigenlijk altijd wel leuk om op avontuur te gaan, het slag-blok vechten te vergeten en gewoon lekker quests te gaan doen. Speel de herhalende dingen niet te lang achter elkaar en Oblivion is gewoon een leuke RPG, maar wel met verbeterpuntjes.

Conclusie en beoordeling

The Elder Scrolls IV: Oblivion staat vaak onterecht op nummer één in lijstjes van beste game ooit. Oblivion is uitgebreid met de enorme wereld en de skills, maar líjkt ook uitgebreid door het groot aantal spreuken en klassen waar weinig verschil in zit. Toch is het zeker geen slechte game: veel quests zijn best vermakelijk en zolang je de repetitieve quests en dungeons niet te lang achter elkaar speelt, is dit gewoon een leuke RPG. Als Bethesda het level- en vechtsysteem verandert en de overworld wat interessanter maakt zal het onvermijdelijke vijfde deel een heel goed spel worden - en dan is het wél terecht dat die game op de eerste plaats staat in bepaalde lijstjes.
7
Score
70
Score: 70
  • Pluspunten
  • Enorme wereld waar je van alles kan doen
  • Een heleboel quests met een paar hele originele missies...
  • Skillsysteem is leuk
  • Sneaken FTW!
  • Best goede graphics
  • Minpunten
  • Slag-blok vechtsysteem is vervelend
  • Magiesysteem werkt stroef
  • maar ook veel herhalende opdrachten.
  • Zogenaamd een heleboel verschillende spreuken
  • Levelen geeft weinig voldoening
  • Mist echt mooie, sfeervolle plekken

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • O mijn God. Zo ongeïnspireerd, zo mogelijk nog ongeïnspireerder, als The Ultimate Board Game Collection voor de Wii die van IGN een 3.5 kreeg…

  • Kansloos…

  • Dat ziet er hopeloos uit.

  • ziet er echt saai uit. Koop zelf zo'n rubik puzzel ding

  • Ziet er goedkoop uit..

  • WAT?! FOKKING VET MAN!!! HIER HEB IK JAREN OP GEWACHT!!!!

  • lame, echt, lame…

  • Bah, ik krijg al een woedeaanval van de normale Rubik's Cube.

  • come the fuck on..



    eerst Jenga, nu dit.



    wat is het volgende, Mikado?


  • Eehh… Jippie?

  • Meer iets voor Wiiware

  • boeit me niet egt

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren