1. Fallout 3 (PS3)

Fallout 3 (PS3)

Wat is de meest nutteloze vraag ooit? Als we deze vraag zelf even buiten beschouwing laten, luidt mijn antwoord als volgt: alle vragen die beginnen met “wat als?” gevolgd door een persoonsvorm in de verleden tijd. Met andere woorden: alle vragen waarbij er nodeloos over de geschiedenis wordt gefantaseerd. Toch wordt veel tijd gespendeerd aan het bedenken van antwoorden, met name als de vraag betrekking heeft op iemands eigen leven. “Wat als ik vorige week mijn huiswerk wel gemaakt had?” is een voorbeeld dat ik uit het leven heb gegrepen. Spellen als de Sims maken dankbaar gebruik van dit soort vraagstellingen. Ze schotelen je allerlei twijfelachtige keuzes voor, in de hoop dat jouw onzekerheid achteraf voldoende is om je nog eens terug te laten komen. Anders dan in de echte wereld is het in games namelijk wél mogelijk om dingen uit het verleden over te doen. Ook Bethesda hoopte op deze manier gamers langer met Fallout 3 bezig houden. Wat als dat gelukt was?

Dan kan ik dat als pluspunt onderaan deze recensie zetten. Een spel heeft echter meer dingen nodig dan veel keuzes om een goed cijfer toebedeeld te krijgen. Een context waarin deze gemaakt kunnen worden, bijvoorbeeld. Hier komen we al een punt tegen waar Fallout in uitblinkt; zowel het verhaal als de setting zijn zorgvuldig en met oog voor detail uitgewerkt. De speler wordt geboren in de verwezenlijking van het doemscenario uit de jaren ’50: een nucleair niemandsland, dat ontstaan is tijdens een kernoorlog tussen de wereldmachten Amerika en China. Iedereen moet zichzelf zien te redden in een land vol gevaarlijke straling, agressieve bendes en gemuteerde monsters. Dit lot blijft slechts degenen die zich vóór de oorlog onder de grond verschanst hadden, bespaard. Jij behoort als speler tot deze groep gelukkigen, maar dit verandert zodra je vader op een dag de bovengrondse wereld trotseert. Het doel is om je ouweheer terug te vinden en hem te helpen. Voordat het zover is, zijn er echter nog vele moeilijkheden te trotseren.

Die houden niet alleen in dat je gemuteerde mieren moet trotseren. Het is namelijk minstens zo lastig om te bepalen wat voor weg je inslaat. Dit komt door de enorme hoeveelheid mogelijkheden. Het systeem voor de groei van de speler is verdeeld in drie stukken: S.P.E.C.I.A.L.’s, skills en perks. Het eerste stuk bestaat uit basisstatistieken als Strength, Charisma, etc. Het tweede behelst vaardigheden zoals Sneak, Barter en Melee Weapons. De perks zijn bijzondere extra’s die vaardigheden een bonus kunnen geven of er bijvoorbeeld voor zorgen dat de speler een bepaald type wezen meer schade doet. Het is heel belangrijk om zorgvuldig om te gaan met de ontwikkeling van je personage, want zelfs op het hoogste niveau (twintig) is het onmogelijk om alles op 100 te krijgen – vaardigheden train je namelijk niet door er veel gebruik van te maken, maar door er ervaringspunten aan toe te kennen bij het omhoog gaan van level. Ook hebben de statistieken een grote invloed op de manier van spelen; iemand met veel Strength kan anderen intimideren om informatie te krijgen, terwijl een persoon die getraind is de kunst van het sluipen de gegevens door middel van zakkenrollen bemachtigt. Deze verschillen hebben ook invloed op het verhaal – dat op zichzelf al goed is – en bezorgen het zo een extra dimensie.

Maar dat is nog niet alles. Wanneer de speelstijl is bepaald, dan resten de speler nog twee keuzes. De eerste is volledig vrij: waar ga je heen? Want hoe dood het radioactieve niemandsland er ook uit mag zien, er zijn volop plaatsen te ontdekken en mensen te ontmoeten (de wereld is namelijk zo’n 25 vierkante kilometer groot, met meer dan 100 locaties en personages). De tweede is schijnbaar een duidelijke tweedeling: de optie om het goede of het kwade pad te bewandelen. Dit lijkt zwart/wit te zijn, maar er is rekening gehouden met gamers die niet weten wat ze willen en neutraal willen blijven. Bij bepaalde missies is er dus ook nog een grijs gebied, maar de grens tussen het witte, grijze en zwarte is over het algemeen gemakkelijk te bepalen. Toch worden soms wat moeilijkere morele kwesties gebruikt – zou je bijvoorbeeld een wetenschapper vermoorden om te voorkomen dat hij doorgaat met het uitvoeren levensgevaarlijke experimenten?

Stel dat je hiervoor kiest, dan blijft nog de vraag waarmee je dit voor elkaar krijgt. Ook op dit gebied zijn genoeg opties om te selecteren; het scala aan wapens is enorm. Laserpistolen, granaten, rakettenwerpers, mokerhamers, machinegeweren en ga zo maar door. Fallout mag dan geen rasechte shooter zijn, het is ook niet gepast om het “Oblivion with guns” te noemen. De actie is namelijk zeer goed te doen, maar heeft één toevoeging die ervoor zorgt dat het vechten nooit gaat vervelen: Vault-Tec Assisted Targeting System (V.A.T.S.). Dit systeem zet de tijd even stil, zodat alle vijanden in de omgeving gescand kunnen worden. Vervolgens krijg je de mogelijkheid om op je dooie gemak uit te zoeken wie je wilt raken, en waar – hoofd, been, arm of romp? Na het kiezen word je getrakteerd op een kostelijk slow-motion filmpje waarin hoofden hun romp op bloederige wijze verlaten en ledematen uit elkaar spatten als eieren in een magnetron.

Dit sierlijke geweld mag er dan wel mooi uit zien, hoe zit dat met de rest van het spel? Simpel: dat zit wel snor. Op technisch gebied is Fallout 3 niet baanbrekend – het gebruikt immers dezelfde engine als Oblivion – maar de hele wereld ademt een postapocalyptische sfeer. Kleding en posters uit de jaren ’50 met een militair tintje zijn goed gebruikt om dit te bereiken. Bovendien hebben alle mensen die je ontmoet, uiteenlopende persoonlijkheden. Tel daar de realistisch ogende ruïnes van Washington D.C. bij op en je hebt een zeer overtuigende spelwereld waar je je na een paar uur spelen helemaal in thuis voelt. Daarom is het ook zo jammer wanneer je er door één van de regelmatige bugs aan wordt herinnerd dat je slechts een game aan het spelen bent. Er willen namelijk nog wel eens wat pop-ups opduiken of lichaamsdelen in muren verdwijnen. Ook halen de stijve bewegingen van de NPC’s je uit de droom. Wanneer je echter vanaf een hooggelegen punt kilometers ver het landschap in kijkt, zijn deze foutjes gemakkelijk te vergeven.

Conclusie en beoordeling

Bethesda zelf kon blijkbaar niet kiezen en besloot Fallout 3 daarom maar op álle vlakken goed te maken. Het verhaal, de graphics… er is haast niets slechts te ontdekken. Let op: bijna. De twee minpuntjes die bestaan, doen echter weinig tot niets af aan de geweldige ervaring. Dus wat als ik nu eens het hoogste cijfer dat een spel kan halen, had gegeven?
9,7
Score
97
Score: 95
  • Pluspunten
  • Keuzes
  • Verhaal
  • Gigantische wereld
  • V.A.T.S.
  • Graphics
  • Minpunten
  • Stijve animaties
  • Bugs

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • En gelijk heeft ie!



    Edit: en nu eerst is even een updatje of twee….. Niet dat ik het kan spelen tot Augustus… maar dan weet ik tenminste zeker dat ik bij terugkomst zonder probleem kan beginnen…!

  • i like him

  • hahaha lekker voor je …maar niet voor de pl3

  • Hij heeft gewoon helemaal gelijk, hoewel er toch te veel geweld zit in GTA4 en Manhunt. En dat zit idd ook in films. Het punt is dat ouders daar meer op letten en dat je in games het zélf doet.



    Rockstar, houden jullie van de Wii? Breng GTA Vice City uit! Op de Wii! :D

  • He's damn right!

  • Fuck all this stuff about casual gaming

    You are my hero, Dan Houser!

  • ik geef hem groot gelijk, vergeleken met saw of hostel is GTA4 kinder spel

  • Yeah baby yeah.

  • hij heeft inderdaad gelijk, maar 1 ding tussen Films en Games vind ik niet kloppen…

    als er een gewelddadige Game uitkomt (zoals Manhunt, Postal, GTA) dan beginnen een hoop Mensen en Instanties te zeiken dat het geen geschikt spel is, maar als er een gewelddadige Film uitkomt (zoals Saw, de Grudge, Braindead) dan hoor je ze niet…

  • ja hoor net of GTA ondertussen geen casual game is geworden er niks hardcore aan een game die miljoenen verkoopt….

  • Rockstar moet leren checkpoints te gebruiken. Sorry, ben echt pissed na de 5e keer die bankoverval-_-'



    't verhaal is daarentegen wel de reden dat ik de missie nog een keer probeer. Wil toch weten hoe het verder gaat :P So he's got a point..

  • Kijkend naar GTAIV kan dat ook zeker, Rockstar. Wat echter sommige niet bevatten zoals ik merk, is dat in een game de speler zelf zijn acties kan ondernemen in tegenstelling tot een film. Misschien is er daarom juist zoveel kritiek over. Bij een film kan men nog denken ''Wacht, dit wordt te erg'', maar als er iets dergelijks in een game wordt geimplementeerd is daar helemaal geen overzicht meer over. Daarom moet er, zoals Obama ook aanduidt (met name in Amerika waar het geweld 9/10 keer plaatsvindt), goed gelet worden op de leeftijdsratings.

  • @maniac e

    GTA is helemaal niet een casual game…heeft helemaal niks met het verkoop aantal te maken maar meer met wie het koopt. Ik zie geen miljoenen huisvrouwen dit spel kopen maar meer miljoenen hardcore gamers. En wat is er mis om miljoenen van een spel te verkopen? daar doen ze het toch voor…zou dom zijn om een spel te maken die weinig moet verkopen om maar geen casual \"label\" er op te krijgen.



    @Jakfire

    Maar hoeveel keer is het ook daadwerkelijk bewezen dat een game achter een geweldadige actie van een persoon zat. Lijkt als of de politie bij de verdachte thuis alleen kijkt welke schijfje er in de xbox zit en niet in zijn DVD kast kijkt. Niet alle high school shootings hebben een geweldadige game als oorzaak en zelfs voordat een onderzoek is afgerond worden de games die de verdachten spelen tot oorzaak aangeduid. Men trekt te snel conclusies en ik denk dat daarom de reacties van mensen zijn zoals ze zijn. In america doen ze ook alles om een media circus te ontketenen.

    Bij leeftijdsratings moet je ook niet de ontwikelaars de schuld geven van geweldadige games maar de mensen die hem uiteindelijkv erkopen en de ouders. Maar daar hoor je niks over bij de presidentsverkiezingen daar want de meeste stemmen komen van ouders en als je nog gaat zeggen dat ouders de einverantwoordelijke zijn nou dat nemen de amerikanen niet in dank af dus het is gewoon weer een politiek speletje.



    Ik snap 1 ding van die Dan Houser niet, hij zegt:



    \"Fuck all this stuff about casual gaming\"



    en is hij erg te spreken over de Wii, omdat Nintendo’s nieuwste spelcomputer iets nieuws biedt.

    Waar onder ook een lading casual games en ja dat is toch een rare statement. Of hij kan het over de Wii-mote hebben. Dan snap ik het wel.










  • a pat for you!

  • @Mindgame



    Ik denk gewoon de bestruring en de gameplay van de Wii, mede dankzij door de Wii Mote.



    OnTopic

    There is a H, O, U, S, E and R. Go Houser



  • 100% truth

  • Ik heb een tijd terug voor school een paper geschreven over geweld in media (tv, games etc.) Hierbij kwam ik, net als Houser, tot de conclusie dat men geweld wel doogt op televisie maar bij games gaat men moeilijk doen. Wat mij betreft: \"bloed is goed en pijn is fijn\"

  • @lamme tak



    En wat heb je voor cijfer gekregen voor die paper?

  • @mindgame:

    Daar heb ik het totaal niet over, ik zeg dat één van de redenen kan zijn waarom men zo´n hekel heeft aan videogames. Ik heb het niet over handelingen van mensen die beinvloed zijn door games, daar geloof ik zelf ook nog eens volledig niet in. Ik praat eerder met sarcasme naar Amerika.

  • \"Fuck all this stuff about casual gaming\"



    _O_

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren