1. Metal Gear Solid 4: Guns of the Patriots (PS3)

Metal Gear Solid 4: Guns of the Patriots (PS3)

Een mooi schilderij, een indrukwekkende film en een prachtig geschapen beeld. Allen worden gezien als een vorm van kunst. In de kunst wordt meestal het gevoel van de maker blootgelegd. Hij of zij legt in het gemaakte werk een vorm van emotie. Op deze manier krijgt het kunstwerk een persoonlijke “touch”. Veel latere consumenten van dit soort werken ervaren de stukken dan ook als uniek, slechts één van in zijn soort. Games zijn geen kunst, mensen dwingen je nog net niet jouw mond te spoelen als je durft te beweren dat het wel zo is. Maar hoe zit het dan met een game, die aan vrijwel alle hier bovengenoemde eisen voldoet? Mag dat wel worden gezien als een kunstwerk?

Ik geloof van wel, immers bleef bij mij na het uitspelen van Metal Gear Solid IV: Guns of The Patriots (MGS4), één gevoel constant aanwezig. Een overdonderend gevoel, hoe kon immers een videogame met zoveel liefde gemaakt zijn, zoveel passie en zoveel beleving. Het voelt al als een onmogelijke opgave om te verklaren hoe dit gevoel zich meester over mij heeft kunnen maken. Om dat te begrijpen denk ik dat het beter is om helemaal terug te gaan naar het begin. De eerste ontmoeting met MGS4.

Het eerste moment dat enigszins betrekking heeft op de game is de aankomst in het hoofdmenu. Nog voordat je daadwerkelijk de keuzemogelijkheden ziet verschijnen, zie je eerst een bewegend shot van een begraafplaats, met dwarrelende blaadjes en een zon die behoorlijk wat licht verspreidt. Cliché? Ja, maar dat maakt in dit geval niks uit, de sfeer zit er direct goed in en vanaf dit moment zal de sfeer ook niet meer uit de game verdwijnen. Vanuit het hoofdmenu kun je de beide onderdelen van de game eenvoudig opstarten, de singleplayer en de online multiplayer. Wie voor het eerst de singleplayer opstart zal zich direct verbazen. Het begint namelijk krankzinnig met een compilatie van TV programma’s, waar je als speler zelf doorheen mag zappen. Op sommige zenders is soms iets van een strijd te merken, een oorlog. Wie uiteindelijk de game voor de tweede keer uit zal spelen en wederom de reclames ziet, zal dan ook heel veel kleine verwijzingen naar de uiteindelijke betekenis van het verhaal tegenkomen.

Een verhaal dat sowieso veel verwijzingen oproept, ook naar onze hedendaagse maatschappij waarin het lijkt als de overheid steeds meer macht over ons krijgt. Het verhaal van MGS4 gaat namelijk verder waar het na voorgaande ophield, met één groot verschil. In dit vierde deel komen vrijwel alle verhaallijnen tot een bevredigend einde. Om hier in één alinea het verhaal te omschrijven is praktisch onmogelijk, het beslaat namelijk zoveel denkbeelden en krankzinnige personages, dat het kennen van het verhaal uit eerdere delen echt belangrijk is. Uit de grootsheid van het verhaal blijkt dat de makers dit verreweg het belangrijkste aspect uit de game vinden. Spelers die dus niks hebben met een verhaal, of die niks hebben met de eerdere delen van MGS, doen er goed aan deze game links te laten liggen.

Wie tegen deze raad ingaat zal dan ook in eerste instantie overdonderd worden door de hoeveelheid informatie die de game op je jouw af laat komen. Echter zul je na enkele minuten al doorkrijgen dat de gameplay niet op een tweede plaats is gekomen. Hiermee bedoel ik te zeggen dat de makers naast het verhaal, ook tijd hebben geïnvesteerd in een zo lekker als mogelijk speelbare game. Dat komt goed tot zijn recht als men kijkt naar het aantal wapens (werkelijk waar alles wat er te verzinnen valt, in elke categorie). Het moeilijkste is echter de game te categoriseren. Het spel is namelijk te groots om af te doen als een shooter. Een feit is dat je als speler vrij veel van je tijd schietend door zult brengen, echter zijn er meerdere speelwijzes mogelijk. Het spel zal je namelijk belonen met medailles (ingame trophies) als je bijvoorbeeld niemand vermoord, of zelden wordt opgemerkt. Deze doelen kun je bereiken door gebruik te maken van het stealth systeem. Zo beschik je bijvoorbeeld over een pak dat verkleurd wanneer je stilstaat, hierdoor merken de vijanden jouw minder snel op. Mocht je onverhoopt toch ontdekt worden, dan komen er boven in beeld verschillende fases te staan, die de speler duidelijk maken hoe de vijand op dat moment op hem reageert. Of ze hem zien, zoeken, verdachte bewegingen in de gaten houden, enzovoort. De kracht van deze soorten gameplay ligt hem in het feit dat er echt een beklemmende spanning ontstaat, deze spanning wordt nog duidelijker als je als speler bijvoorbeeld een vijand van achter benadert, neersteekt en dan ergens probeert te verstoppen. Je zult ongetwijfeld de angst voelen om ontdekt te worden.

Lang niet elke game weet deze angst op de speler over te brengen. Hoe het komt dat MGS4 dit wel doet? Simpel, het leveldesign. Ondanks het enigszins futuristische sfeertje komt de wereld vanaf seconde één direct al geloofwaardig over. Het kost je dan ook weinig tijd om als het ware “op te gaan” in de spelwereld. De realistische spelwereld wordt daarbovenop ook nog eens lekker gespekt door de vele tussenfilmpjes die de game rijk is. Deze scènes zullen echter niet bij iedereen in de smaak vallen. Ze zijn relatief lang met uitschieters die ver boven de twintig minuten duren, ook de mate van interactie zal veel mensen tegenvallen. Het mag dan wel mogelijk zijn om meerdere camerahoeken te bekijken en af en toe een flashback op te roepen naar het verleden, in essentie zit je eigenlijk gewoon naar een film te kijken. Een film met bijzonder mooie grafische effecten, want in mijn ogen is MGS4 grafisch een van de sterkste titels ooit. Opwaaiend stof of een stad bij nachtlicht, de makers hebben overal hun liefde in gelegd en dat is zeer duidelijk merkbaar. Het filmaspect wordt lekker aangedikt met een sterke soundtrack vol van emotionele tranentrekkers en opzwepende muziek. Dit is zoals ingame soundtracks eigenlijk altijd zouden moeten zijn. Vol van passie, en alles perfect getimed.

Wie eerdere delen uit de reeks gespeeld heeft zal waarschijnlijk denken dat er in de basis weinig is veranderd aan de game, dat is waar. Het grootste verschil zit hem dan ook in het feit dat deze game een volwaardige online multiplayer modus heeft meegekregen. Deze modus beslaat enkele standaard online gamemodi en heeft qua content niet veel meer te bieden dan andere games. Het is echter wederom de sfeer en het leveldesign dat deze modus absoluut de moeite waard maakt. Het speelt verschrikkelijk lekker weg en de spanning uit de singleplayer wordt ook hier heel goed bewaard. Verwacht qua content niet dat deze game het wiel opnieuw uitvindt, maar juist alles verbeterd wat wij allang gezien hebben. Online gaat de strijd namelijk gewoon door.

Conclusie en beoordeling

None

Wat een flutrecensie zullen sommige ongetwijfeld denken. Er wordt weinig vertelt over het verhaal en de personages worden in zijn geheel buiten beschouwing gelaten. Wie eerdere MGS games heeft gespeeld snapt dat het simpelweg te complex is om goed te verwoorden en voor wie de serie niet kent, zal het onbegrijpelijk zijn. Dat is dan ook de grootste “zwakte” van deze game, het borduurt simpelweg voort op zijn verleden. Zwakte tussen aanhalingstekens, omdat voor de fans van de serie dit geen minpunt is. Voor hen lijkt deze game dan ook gemaakt te zijn, de fans. In de basis is er weinig veranderd aan het concept, maar de sfeer, de graphics en het leveldesign maken dat deze game een geweldig einde is van een superieure serie. Staar je dus niet blind op de minpunten, voor fans van de serie zijn deze meer dan verwaarloosbaar.
93
Score
930
Score: 930
  • Pluspunten
  • Leveldesign
  • Verhaal
  • Sfeer
  • Online
  • Gameplay
  • Soundtrack
  • Filmisch aspect
  • Minpunten
  • In de basis erg weinig veranderd
  • Zonder kennis van de serie niet interessant
  • Relatief veel nadruk op het filmische

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • moeten we daar blij mee zijn???

  • Niet de moeite…

    Tenminste, deel 1 was dat niet!

  • @ ThijsB

    natuurlijk moeten we daar blij mee zijn. Zo is er weer een nieuwe mogelijkheid om jezelf mee voor lul te zetten. Wie is daar nou niet blij mee?

  • deel 1 was tergend saai dacht ik.

  • Niets voor mij.

  • Deel 1 was niet echt goed

  • ben benieuwd waardoor ze overgehaald zijn om nog zo een game te maken.

  • Pauper

  • Dit kan je toch niet menen.

  • Noooo

  • *zucht*

  • misschien met gebruik van het balance board kan het nog wat worden.

  • @ JJ_Fox



    daar heb je zeker gelijk in! ^^

  • geen gerucht meer toch, EA had dit toch al mondeling toegezegd?

  • *zucht* Why I ask you, WHY?!?!

  • 60 euro aan die klote spel verspilt dacht et wordt egt iets als singstar of zo neej hoor heb dat spel zeker minder dan 10keer gespeelt en dan komt een vervolg……

    well no thanks

  • Uhm, deel 1 was ruk…waarom deel 2? klote-casuals verneuken alleemaal tijd en geld voor andere games..

  • Casual kut zooi

  • Deel 1 was redelijk kut… dus deel twee… nah

  • Volgens vgchartz is deeltje 1 in totaal zo een 450.000 keer verkocht. 300.000 keer Wii, 100.000 keer DS en resterend de PS2-versie.



    Gek genoeg leek het eerste deel me echt grappig en leuk om te doen. Gelukkig niet gekregen van de site waar ik toentertijd werkte.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren