1. Rogue Trooper: The Quartz Zone Massacre (Wii)

Rogue Trooper: The Quartz Zone Massacre (Wii)

Ze was zo mooi, zo mooi en zo onschuldig. Maar dat is haar afgenomen, van haar afgerukt alsof het een sieraad was. Haar blonde haar schitterde altijd zo mooi in de zon, haar grote ogen glansden bij het maanlicht, niet zo verwonderlijk dat ze beschreven werd als de mooiste vrouw van het dorp. Ook de enige, maar dat is een bijzaak. Ik, de Rooksmurf, was de enige man van het dorp die Smurfin begeerde… Ten minste, dat dacht ik. Die oude viezerik van een Grote Smurf stikte van de jaloezie en kon het niet aanzien dat hij nooit door haar werd aangekeken, met zijn rode muts. Daarom lichtte hij Gargamel in, zodat hij een hinderlaag kon leggen en ons kon vangen als ratten. Maar ik overleefde het, ik overleefde het als enige van het dorp, en nu is het tijd om wraak te nemen op die verraderlijke oude kakkerlak en die verrotte ‘tovenaar’. Wraak!

Het spijt me, bij het zien van een genetisch gemanipuleerde soldaat met een blauwe huid werd ik eventjes nostalgisch. In Rogue Trooper is er namelijk een oorlog uitgebroken tussen de Norths en Southerns, de laatste staat op het punt om finaal te verliezen en dus moeten ze met een geheim wapen aan komen zetten. De G.I., Genetic Infantry, geeft gestalte aan dat wapen, ze zijn immuun voor elk soort gif, zijn sterker, hebben een betere conditie en ze zijn sneller. Door hun immuniteit hoeven ze bovendien niet kilo’s aan luchtapparatuur mee te zeulen. Want op Nu Earth, waar de oorlog al jaren woedt, heerst een klimaat die niet erg gezond is voor de longen. Door deze G.I.’s lijkt het tij gekeerd te zijn voor de Southerns en dus beginnen ze een tegenoffensief, maar het loopt helemaal fout. Een hoge generaal van de Southerns heeft de Norths ingelicht over het offensief en de blauwe mannekes lopen dus recht in een hinderlaag. Het duurt ook niet zo lang of elke broeder waarmee je opgegroeid bent legt het loodje, ten minste, in de lichamelijke vorm. Een G.I. is gemaakt voor oorlog en of je nu dood of levend bent, je draagt je steentje bij. Daarom heeft iedereen een zogeheten Biochip is zijn of haar nek zitten die, indien ze sterven, geplaatst kan worden in de verschillende apparatuur van een G.I.

Dit verfrissende uitgangspunt zorgt voor een nieuwe soort gameplay die heerlijk speelt en perfect is uitgewerkt. Op het begin sterft namelijk al gelijk Gunner, in oorlogsfilms de man van de one-liners, en deze wordt natuurlijk geïmplementeerd in je geweer. Dankzij zijn chip krijg je toegang tot een soort auto-aim en een sniper in je machinegeweer. Die eerste is een combinatie van twee mogelijkheden in shooters: waarbij je zelf moet mikken en waarbij er voor je wordt gemikt. Als je namelijk op iemand lockt krijgt diegene een rode cirkel om zich heen, hoe dichterbij je die cirkel mikt hoe accurater hij schiet. Natuurlijk hoef je niet op iemand te locken en kan je zelf ook vrij mikken, wat alsook heerlijk en natuurlijk werkt. Soms is dat stukje stabiliteit van een lock-on echter wel lekker om mee te werken.

Naast die mogelijkheid krijg je van Gunner natuurlijk ook de Sniper, dit werkt alleen wel even iets anders dan is de meeste shooters. Je krijgt namelijk geen nieuw wapen, maar op je machinegeweer wordt een vizier gezet en switcht je wapen automatisch naar het langeafstandsgeschut als je op de corresponderende knop drukt. Geen gedoe met het wisselen van je wapens of ander gepriegel, maar een druk op de knop is genoeg om in een milliseconde van wapen te wisselen en een ongelukkige een headshot te geven.

Naast headshots bestaan er ook andere dodelijke manieren om je vijand om te brengen, zoals gezegd dragen de tegenstanders luchtflessen mee om te ademen en die zijn opblaasbaar. Een gemikt schot in zo’n fles geeft de mogelijkheid om een klein groepje weg te blazen zonder dat iemand het door heeft. Sluipen en ongezien blijven is namelijk ook een manier om door de levels heen te schieten. Zo kan je een silencer op je wapen plakken en kun je stealth kills om zo stil mogelijk te werk te gaan. Het maakt het spel een stuk strategischer en forceert je bijna om creatief te worden. Gunner geeft namelijk ook nog een andere mogelijkheid, een die misschien wel het meest belangrijk is: je kan hem neerzetten en als automatische turret gebruiken. Zelf kan je dan ongezien de vijand flanken en ze doden met je pistool, granaten gooien of andere technische snufjes gebruiken. Onderweg zul je namelijk veel verschillende wapens en gadgets unlocken. Je tweede teamgenoot die je loodje namelijk legt is Bagman, in films de neger met het grootste wapen, die je voorziet van munitie en andere benodigdheden.

Nadat hij sterft stond ik er eerst met een leeg gevoel om eerlijk te zijn, want waar haalde ik nu mijn munitie vandaan? De vijand gebruikt namelijk totaal andere wapens en die zijn ook niet op te pakken, maar gelukkig heeft Rebellion hier iets, ik zeg het gewoon, geniaals op gevonden. Elke vijand die je doodt kan je namelijk gebruiken om metaal en dergelijke, salvage, van af te halen en Bagman kan dat dan omtoveren tot verschillende vormen. Zo kan hij de gebruikelijke munitie en medpacks maken, maar daarnaast kan hij je ook voorzien van upgrades. Hiervoor heb je blueprints nodig die je gedurende het spel vind, maar als je die hebt kan je alles een level omhoog brengen of nieuwe wapens creëren. Zo krijg je al snel een shotgun en later zelfs een mortier om aan je geweer te hangen, maar het meest vermakelijke vond ik de Sticky Bomb. Deze kan je op een nietsvermoedende tegenstander gooien, waarna hij blijft plakken en het desbetreffende slachtoffer naar hulp rent. Daardoor kan je heel simpel meerdere vijanden uitschakelen. De Norths zijn namelijk niet de slimste thuis en lekker zijn ze ook niet, dus daarom is het des te vermakelijker om ze op verschillende manieren te foppen en af te maken. Soms verschilt de moeilijkheidsgraad wel ineens enorm, zo zullen de Snipers voor veel frustrerende momenten zorgen en komen er soms onverwachte gunships langs.

Deze wisselingen in de A.I. van de tegenstander zorgen echter wel dat je op de hoede moet blijven en dus ook creatief moet zijn. Gelukkig krijg je al snel nog meer mogelijkheden om je vijanden te slim af te zijn. De derde en laatste broeder die namelijk in je armen sterft is Helm, de techneut van het stel. Hij kan computers en deuren hacken, maar hij kan ook een hologram plaatsen waar tegenstanders op zullen schieten. Weer een strategische mogelijkheid. Op het einde zat ik zelfs hinderlagen te leggen die ik niet eens voor mogelijk hield. Zo had ik een aantal mijnen geplaatst waar een grote patrouille langs zou komen, Gunner stond op een heuvel en zou geactiveerd worden zodra ze op de mijnen stonden en Helm zou ze afleiden zodat ik een Sticky Bomb op de laatste der Mohanikanen kon gooien. Ik zag in mezelf een heuse Patton of Napoleon, alleen was ik niet klein of oud.

De game heeft echter wel wat euveltjes, zoals gezegd zijn je tegenstanders wisselvallend en op sommige momenten nogal dom. Maar waar ik me het meest aan ergerde was dat de game er nog steeds hetzelfde uitzag als in 2006, het is namelijk een remake van een last-gen spel, met maar een paar verbeteringen. De textures zijn iets scherper, maar de character models zijn, op Rogue na, nogal blokkerig en ruw afgewerkt. Door de stupiditeit van de vijanden is de game echter ook vrij snel uit te spelen, rond de zeven uur op Normal, maar biedt dan wel een vermakelijke multiplayer. Toch vond ik het vrij jammer dat als je lekker in het spel zit en alle mogelijkheden onder de knie hebt je ineens de credits voorbij ziet rollen. Er zijn dan gelukkig wel nog mogelijkheden voor een vervolg, want het einde is wel erg open en schotelt een flinke cliffhanger voor.

Zoals gezegd is de multiplayer zeer vermakelijk, maar alhoewel het multiplayer heet is het ook nog te spelen in je eentje en het deed me denken aan een potje Skirmish in een RTS. Je kan namelijk uit twee modi kiezen, een soort wave-modus die we kennen uit de Battle for Middle Earth-games en een ‘werk-je-zo-snel-mogelijk-naar-de-uitgang-modus’. Beiden werken lekker en doordat je niet de keuze hebt uit alle technische mogelijkheden die je wel had in de singleplayer moet je keuzes maken. Keuzes die soms dood of leven betekenen, ga ik bijvoorbeeld proberen om accuraat een granaat in de bunker te gooien of omzeil ik het gebouw om het van achteren uit te schakelen. De laatste modus waar je jezelf naar de uitgang moet werken zorgt er tevens voor dat je telkens weer de snelste tijd wilt neerzetten. Je gaat patronen zien, maakt snel keuzes en probeert zoveel mogelijk de dood te vermijden. En met meerdere vrienden is het lachen geblazen als je op de snelste tijd afstrevend op het laatste moment nog door het hoofd wordt geschoten door een sniper… Wraak!

Conclusie en beoordeling

Rogue Trooper was voor mij een onbekend toppertje, de gameplay werkt zeer vloeiend, het uitgangspunt is zeer verfrissend, de multiplayer zorgt ook voor de eenzame mensen een uitdaging en de strategische mogelijkheden zijn ‘breathtaking’. Ik voelde mij een heuse generaal in een grote oorlog. Ten minste wel eentje die niet zijn bloedeigen manschappen verraad, eentje die niet klein is, niet oud, geen sigaren rookt, niet blauw is, maar wel mooie krullen heeft. Bovendien krijg je ook een echte band met de G.I.’s en ook al waren ze nogal cliché van persoonlijkheid, je voelt wel met ze mee. Sterker nog, je wilt die verraderlijke generaal simpelweg levend villen voor die slachtpartij die hij heeft aangericht. Hoe meer wraakgevoelens ik jegens hem krijg hoe meer sympathie ik krijg met die blauwe rakkers, ze passen alleen niet door een waterkraan…
8,3
Score
83
Score: 85
  • Pluspunten
  • Creatief met wapens...
  • Verfrissend uitgangspunt
  • Strategisch
  • Vloeiende besturing
  • Multiplayer
  • Minpunten
  • dat soms verpest wordt door de afwisselende A.I.
  • Visueel matig

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren