1. Pokémon Platinum (NDS)

Pokémon Platinum (NDS)

Waar is de tijd dat ik uren voor de school nog maar begon reeds aan de schoolpoort stond met die goeie oude GameBoy in m'n hand. Steeds waren er twee games in m'n broekzakken terug te vinden die een opvallend rood of blauw kleurtje hadden. Ik heb het hier inderdaad over Pokémon Red & Blue. Nooit in m'n hele (game)leventje hebben twee games me zo ongelofelijk lang weten te boeien. Al snel kwamen de eerste opvolgers en voor we het weten, zitten we zoveel jaar later in Europa met Pokémon Platinum reeds aan deeltje veertien. Blijft een game als Pokémon na dertien delen dan eigenlijk nog wel leuk? Is er dermate veel in veranderd dat het opnieuw het kopen van het spel rechtvaardigd? Jullie komen het in deze recensie te weten.

Om al meteen een antwoord te geven op de meest gestelde vraag, neen er is helemaal niet veel veranderd in de Pokémon games in vergelijking met de eerste versies... En dat is eigenlijk maar goed ook. Don\\\\\\\'t change a winning team is een term die vaak in de sport, maar ook de gamewereld gebruikt wordt en het hele Pokémon concept sluit daar perfect op aan. Er zijn anno 2009 natuurlijk een pak meer Pokémons te vangen en natuurlijk zijn er enkele zaken aangepast, maar het concept blijft nog altijd hetzelfde. Reis de hele wereld rond en vul op deze manier je Pokédex met allerhande Pokémon, versla alle Gym Leaders, laat Team Rocket (eeeuh Team Galactica!) een poepje ruiken en versla de Elite Four. Echter zijn er gelukkig ook enkele zaken bij gekomen.

Nieuw in Pokémon Platinum is bijvoorbeeld de Battle Frontier, die de opvolger is van de Battle Towers uit de vorige games. Om hier te komen dien je eerst de Elite Four te verslaan, waarna je te maken krijgt met een geheel nieuwe uitdaging. In de Battle Frontier neem je het namelijk op tegen de sterkste trainers / Pokémons in het spel waarbij jij laat zien hoe goed jou Pokémon wel niet zijn. Het is niet alleen een fantastische manier om de game langer te blijven spelen, het brengt ook nog eens tal van zeldzame voorwerpen met zich mee die zeker hun meerwaarde betekenen in Pokémon land. Alsof dit nog niet voldoende is, is het ook nog eens mogelijk om samen met een vriend of vriendin in de ring te stappen. Laat samen zien dat jullie een onverslaanbaar duo vormen en neem je gevechten op, op een fimpje om zo de Pokémon community mee te laten smullen van al dat knokplezier.

Eerder heb ik al aangehaald dat er ook op vlak van Pokémon een flink pak veranderd is. Waar je in de eerste versie je Pokédex gevuld had met 150 Pokémon zijn er nu in totaal maarliefst 493 Pokémon te verzamelen in de wereld van Sinnoh. Wanneer je in het spel dermate gevorderd bent dat je alle 150 Sinnoh Pokémon hebt gezien en dus een national dex kan halen bij Professor Rowan begint het verzamelplezier nog maar. Naast het zelf zoeken en vangen van Pokémon blijft ook het ruilen een belangrijk onderdeel van het spel vormen. Leuk is ook dat je, wanneer een Pokémon waar je eerder je interesse in hebt laten blijken online wordt aangeboden, je daar een email van kan ontvangen. Deze functie is ook gelinkt met je Wii-account.

Op audiovisueel vlak moeten we onder ogen zien dat er vrij weinig veranderd is. Oké, het ziet er allemaal een beetje gelikter uit, er zit wat meer diversiteit in de gebouwen sinds de eerste delen en sommige acties worden misschien wel beter in beeld gebracht, maar daar blijft het dan ook bij. Ook hier moeten we ons echter de vraag stellen of iemand zit te wachten op grote vernieuwingen op dit vlak? Ik heb me doorheen het Platinum avontuur geen enkele keer echt gestoord aan de omgeving, gevechten, etc. en dat is nog steeds waar het om draait.

Alles bij elkaar opgeteld is er met Pokémon Platinum alweer weinig nieuws onder de Pokémon zon. Dit wil echter niet zeggen dat je, je zuurverdiende centjes niet aan deze game moet uitgeven. Het motto van de Pokémon games is altijd geweest “gotta catch them all” en dat is met Pokémon Platinum misschien wel meer mogelijk dan met eender welke voorgaande Pokémon game ooit. Je moet er echter verschrikkelijk veel tijd in stoppen om dit voor elkaar te krijgen en volgens mij blijft het dan ook enkel en alleen voor de echte liefhebbers dermate leuk genoeg om tot het einde door te gaan. Geheel tegen de lijn van deze recensie in wil ik ook een aantal minpunten naar voor brengen. Het eerste minpunt brengt het steeds terugkerende verhaal naar voren. Waar je in de eerste games het op moest nemen tegen Team Rocket sta je nu tegenover Team Galactica. Nog steeds zijn deze tegenstanders even dom en voegen ze in mijn ogen weinig tot niks toe aan het verhaal. Vanaf het ogenblik dat je voor het eerst met deze lui te maken krijgt is het meteen duidelijk waar het zal eindigen en ik stel me dan ook de vraag of er op dit vlak niet meer met Pokémon gedaan kan worden. Het tweede punt is dat de echte Pokémon sfeer meer en meer begint te ontbreken. Dit wil helemaal niet zeggen dat de game niet meer verslavend te noemen is, in tegendeel. Speel de game een dagje en je wordt weer helemaal meegezogen in die wonderlijke fantasiewereld, maar toch. Het voelt anders dan Red, Blue, Yellow en misschien ook wel Gold & Silver. Ook hier speelt misschien het feit dat je ondertussen weet wat er allemaal kan of gaat gebeuren een grote rol. Vroeger kwam je veel meer verrassingen tegen en dat gaf een grote meerwaarde aan de game. Ik ga afronden met te zeggen dat je ook de “moeilijkheidsgraad” als een minpunt kan zien. Deze ligt immers nog steeds ontzettend laag en ik kan me niet inbeelden dat ik ooit op een moment in de game voor de “Elite Four” echt in de problemen ben gekomen bij een gevecht. De “Elite Four” zijn overigens ook niet dermate moeilijk dat je er veel problemen mee zult hebben, maar toch is hier een goede voorbereiding en een flinke tas met medicijnen welkom.

Conclusie en beoordeling

None

Pokémon bestaat al jaren en met de aangekondigde remakes van Gold & Silver voor de DS zal daar zeker nog een flinke tijd bijgedaan worden. In al die tijd moeten we echter aanzien dat er vrij weinig veranderd is. Hoe belangrijk dit voor jou is moet je natuurlijk zelf uit maken, maar de weinige veranderingen, het steeds terugkerende verhaal en de lage moeilijkheidsgraad zijn misschien voor heel wat gamers wel “de” redenen om dit spel niet meer te kopen. Daar tegenover staat dat de game nog steeds erg verslavend kan werken en voor de liefhebbers zomaar even honderd uur speelplezier of meer kan garanderen. Er zijn maar weinig games die dat anno 2009 nog voor elkaar krijgen.
8
Score
80
Score: 80
  • Pluspunten
  • Pokémon te vangen
  • Het Pokémon concept
  • Speelduur
  • Minpunten
  • Verhaallijn te doorzichtig
  • Team Galactica
  • Gym leaders bieden weinig uitdaging

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Zulke spellen verkopen altijd wel goed :). Wel mooi dat ze nu de rechten al binnenhebben. Als ze nu ook al flink zouden gaan werken aan de game… ^^

  • Helaas zijn de games nooit zo goed als de films…

  • THQ heeft het licht gezien, levert natuurlijk veel op zon spel.

  • THQ heeft 200 werknemers moeten ontslaan, en terecht met hun zielige line-up van crap! :)

  • Hmm, misschien moeten ze zich wat meer bezig houden met andere dingen, aangezien filmgames normaal niet echt een succes worden.

  • Hmm vreemde combinatie

  • Nog niet veel gehoord over Master Mind maar die spellen verkopen meestal wel nog goed

  • Ja ze mogen dan wel goed verkopen, maar die animatiefilmgames zijn kwalitatief altijd behoorlijk slecht. Ik verwacht dan ook niks anders van deze titel.

  • De film kan ik wel naar uitkijken, maar de game zal me weinig boeien, dikke kans dat het weer een typische movie>crappy game flop wordt.

  • Die films zijn ja computeranimatie? Kunnen ze niet zoiets in een game zetten? THQ Wii Grapics zijn namelijk (heeeeeeel) kut.

  • spellen zijn idd nooit zo goed

  • Ik houd hem in de gaten, maar met dit concept kan je niet echt een goeie game maken, lijkt me.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren