1. Damnation (X360)

Damnation (X360)

Wanneer je het woord “pauper” op zal zoeken in een willekeurig geschiedenisboek, zal er een uitleg staan over armoede en dergelijke. Mijn gebruik van pauper is totaal anders, ik gebruik dit woord namelijk om aan te geven dat iets gewoon heel erg slecht is. Zo vind ik Tokio Hotel een pauperband en vind ik onze lokale Albert Heijn een pauperwinkel. InsideGamer is echter een gamesite en uiteraard heb ik ook een lijstje met paupergames. Aan dit lijstje heb ik helaas een nieuwe game moeten toevoegen.

Sinds een kleine maand is de game Damnation toegevoegd aan het lijstje met paupergames. Deze game werd neergezet als een supertoffe game waarbij je met een stoere cowboy, Hamilton Rourke genaamd, de meest gevaarlijke capriolen uithaalde in vette shoot-outs en in stoere klimpartijen. Maar zoals vaker gezegd wordt; praatjes vullen geen gaatjes en ik kan dan ook niks anders zeggen dan dat Blue Omega Entertainment keihard heeft gefaald.

Het eerste dat je ziet wanneer je met Damnation begint, is een of andere cutscene die zo saai wordt neergezet dat je na een halve minuut al op alle knoppen begint te drukken om dit lelijke filmpje te stoppen. Achteraf gezien kon ik beter het filmpje afkijken, want de game zelf is nóg lelijker dan de eerder beschreven cutscene. Voor een kleine visualisatie van de hoofdpersoon ga ik er een jeugdsentiment bij halen. Vroeger op de basisschool mocht je altijd van die kubusjes vouwen. Je was trots op jezelf dat je uiteindelijk de kubus in elkaar hebt weten te flansen. Een jaar of acht zal je toen geweest zijn. Waarschijnlijk krijg je al een idee waar dit naar toe gaat. Ik heb een afbeelding weten te bemachtigen waar Rourke op te zien is voordat hij vorm heeft gekregen. Hieronder is de afbeelding te bekijken.

Damnation is gebouwd op de Unreal Engine 3, wat werkelijk nergens terug is te zien. Enfin, ik roep altijd maar ‘gameplay boven graphics!’. Helaas, niet alleen je oogballen worden verkracht, ook je duimen krijgen het zwaar te verduren. Het begint al bij al bij het spotten van de vijand. Doordat de graphics zo slecht zijn, is het vrijwel onmogelijk om de vijanden van de omgeving te onderscheiden. Wanneer dit je eenmaal gelukt is, mag je gaan richten. Helaas werkt het richten vervolgens ook bagger. De gevoeligheid van dit richten ligt vele malen te hoog en je crosshair zal dan ook vele meters naast je doel eindigen. Een indicatie of je raakt is ook niet aanwezig, aangezien de “dingen” niet reageren op kogels. Op puur geluk ben je aan het knallen en aan het hopen dat je raakt. Vaak wordt dit duidelijk als je een of andere vage schreeuw hoort en het gestalte in elkaar ziet zakken.

Wanneer elk gedrocht van de kaart is geveegd, begint het klimgedeelte.

Á la Prince of Persia gaat er een camera door het gebied, om ongeveer de route te laten zien. Meteen bij de eerste muur die je moet beklimmen begint het al. Een muursprong zal je zo’n tien keer opnieuw moeten proberen, om over een te beklimmen toren maar niet te beginnen. Als je deze toren dan eindelijk heb weten te beklimmen, komt er een volgende toren. Deze torens worden gewoon gerecycled! Waar je eerst een ladder had en dan een paal, is het nu eerst een paal en daarna een ladder geworden. Het is gewoon te erg voor woorden.

Als je het hele level uiteindelijk met veel tegenzin hebt uitgespeeld, krijg je weer een achterlijke cutscene te zien die het verhaal uitlegt. Het verhaal weet echter op geen enkele manier te boeien en is dus ook totaal niet te moeite om bij te houden. Eigenlijk geldt voor de hele game dat deze niet de moeite waard is.

Natuurlijk heeft Damnation ook nog een mulitplayermodus, want “dat is hip”, moet de ontwikkelaar hebben gedacht. Leuk en aardig zo’n multiplayermogelijkheid, maar dan moeten er ook wel meerdere spelers te vinden zijn, wat bij Damnation dus niet het geval is. Op zich kan ik dat ook niemand verwijten, want wie gaat er nou voor de lol een game als deze online spelen? Maar het blijft niet bij alleen de multiplayermogelijkheid, want “co-op is ook hip!”. Helaas slaat dit gedeelte helemaal nergens op en hier ga ik ook geen woorden aan vuil maken.

Conclusie en beoordeling

None

Bij deze bied ik mijn excuses aan aan mijn Xbox 360, dat ik hem een gedrocht als Damnation heb laten afspelen is onvergeeflijk. Deze paupergame doet werkelijk niks goed en is simpelweg niet eens leuk om te spelen. De kubusnostalgie zou deze generatie niet meer mogen en de besturing is ook om te huilen. Mocht je deze game in de winkel zien staan, zet er dan alsjeblieft even wat échte games voor.
3
Score
30
Score: 30
  • Pluspunten
  • Perfect uitgevoerde kubus
  • Minpunten
  • Al het andere

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren