1. Pokémon Platinum (NDS)

Pokémon Platinum (NDS)

Pokémon is en blijft een vreemd fenomeen. Dankzij de manier waarop het in de markt gezet wordt wil je er -zeker als volwassen vent- een hekel aan hebben, maar op de een of andere wijze trekt de game je naar binnen. Het is die ondefinieerbare pull die enkel de echt goede games altijd om zich heen hebben. Alsof de game als het ware al bij de deuropening van de winkel naar je roept: “Koop mij, je weet dat ik het geld waard ben.” Als je dan de winkel uitloopt voel je jezelf voldaan en tevreden, maar stiekem ook een beetje vies. “Ik ben er toch weer voor gevallen.” Denk je dan bij jezelf. Maar of dat nu echt wel zo erg is?

Het is dit jaar precies tien jaar geleden dat bij ons in Europa de eerste twee Pokémon versies verschenen op de Game Boy Classic. In al die tijd is er aan het concept weinig gesleuteld. Ruw gezegd komt de verhaallijn in Pokémon hierop neer: Jij bent een jong kereltje (of meisje, if you so choose) die samen met een vriendje op bezoek wilt gaan bij de nieuwe Pokémon professor die in de buurt is komen wonen. Deze professor geeft je de keus uit één van drie spiksplinternieuwe Pokémon waarmee je vervolgens op pad gaat om andere Pokémon te zoeken die je, na ze gevangen te hebben, opslaat in een machientje van de Professor dat de Pokédex heet. Gaandeweg vecht je tegen andere trainers, je eerder genoemde vriendje, acht bazen, een geheime groepering met slechte bedoelingen en vijf ultieme eindbazen. Daarna vang je nog wat speciale Pokémon en vecht je tegen vrienden verder.

Klinkt simpel en dat is het ook. Dat is meteen ook de grootste kracht achter Pokémon, want hoe je het ook wendt of keert, het zijn vaak de simpele concepten die het leukste zijn om te spelen. De drijvende kracht achter Pokémon, zoals je hierboven al kon lezen, is het vechten met de olijke beesten. De eerste Pokémon die je krijgt heeft een mager level van vijf. Door te vechten tegen andere Pokémon verdient je eigen exemplaar experience points en al doende wordt de Pokémon steeds sterker en sterker. Klassiekere RPG-gameplay dan dat is er eigenlijk niet te vinden. Op vaste punten –maar wel voor iedere Pokémon verschillend- kan het beestje nieuwe aanvallen ontdekken die je wel of niet kunt leren. Een Pokémon kan namelijk te allen tijde maar vier aanvallen tegelijk hebben. Ook hebben de meeste Pokémon evolutiemogelijkheden (meestal twee), waarbij ze naar een andere vorm transformeren. Deze transformatie kun je indien gewenst stoppen, om zo op een later stadium andere aanvallen te ontdekken.

Dat is Pokémon, niet meer en niet minder, en al tien jaar volledig ongewijzigd. Dat merk je dan ook. De hele game door blijf het knagende gevoel in je achterhoofd dat je hetzelfde spel speelt dat je al jaren speelt. Iedere iteratie uit de hoofdserie is, afgezien van een gewijzigd gebied en wat anders getekende Pokémon, precies hetzelfde dan de vorige. Maar toch… Je blijft de game spelen en je vindt het nog leuk ook. Steeds weer achter die ene Pokémon aan. Nog even die ene Pokémon een level omhoog halen, zodat hij zijn evolutie bereikt of die ene toffe aanval leert. Nog even die ene baas verslaan. Enzovoorts, enzovoorts.

Platinum is een update van de al eerder voor de DS verschenen Pearl en Diamond versies. Deze drie games brengen een grafische update ten opzichte van de GBA versies die hen voorgingen, maar het is niet bepaald wereldschokkend te noemen. Platinum heeft een soort van semi top-down 3D graphics, maar de levels, afgezien van enkele kleine gedeelten in het spel, zijn nog steeds volledig 2D. Niet bepaald het toonbeeld van wat de DS kan leveren aan kracht. Het geluid is nog veel meer in het verleden blijven steken en eigenlijk vertrekt je gezicht iedere keer als je weer een verschrikkelijk slechte mono-sampeltje hoort afgaan als je Pokémon te voorschijn komt. Een erbarmelijke toestand die je anno 2009 niet meer verwacht bij welke game dan ook.

Goed, we hebben dus al vastgesteld dat de gameplay in tien jaar nagenoeg ongewijzigd is en de verhaallijn ook niet verandert is. We zien een marginale verbetering in de graphics en het geluid is om te huilen zo slecht. Waarom dan toch weer vijftig volle uren –de game houdt netjes bij hoeveel tijd je bezig bent- in deze game steken? Omdat de game veel dieper gaat dan je zelf op het eerste gezicht door hebt. Ten eerste zijn de Pokémon onder te verdelen in verschillende types, denk aan Vuurpokémon, Graspokémon, Waterpokémon en ga zo nog maar even door. Ieder type heeft zijn zwaktes en sterkten tegen andere typen. Aangezien je altijd maar maximaal zes Pokémon bij je kan hebben, kun je dus tactisch het één en ander uitvogelen ten opzichte van je tegenstander en zijn team. Bovendien moet je al deze verschillende Pokémon in je team trainen en naar hoge levels halen. Daarbij beslis je welke aanvallen ze wel of niet leren en of je ze laat evolueren of niet. Vooral deze keuzes maken iedere Pokémon uniek, wat vooral terug te zien is in battles tegen andere spelers via Wi-Fi.

Dan zijn er nog de minigames of bijvoorbeeld het verzamelen van besjes die de stats van je Pokémon tijdens gevechten kunnen beïnvloeden. Maar laten we vooral het allerbelangrijkste aspect, het vangen van nog meer Pokémon niet vergeten. Dat is waar vooral Platinum dan ook in uitblinkt, met het aantal van vierhonderddrieënnegentig (493) zijn het er meer dan ooit tevoren. Gelukkig kun je jezelf op weg helpen door Pokémon over te zetten uit de GBA versies met behulp van een DS met GBA-slot -DSi gebruikers vallen dus buiten de boot!- en kun je ruilen met andere spelers om Pokémon te krijgen die je zelf nog niet hebt kunnen vangen. Daarnaast biedt Platinum weer enkele nieuwe legendary Pokémon (extreem zeldzame en sterke Pokémon, die lastig te vangen zijn) om je team mee te versterken.

Naast die nieuwe Pokémon biedt Platinum nog enkele andere nieuwe zaken, de gamewereld van Diamond en Pearl is nu besneeuwd en dat heeft een mystieke, doch snode, reden. Daarnaast is er de Distortion World, een plek in de wereld die je kunt bereiken na het vangen van een specifieke Pokémon, waar tijd en ruimte geen spel spelen en enkele leuke spellen en puzzels te spelen zijn. Een aardige toevoeging die je een uur of wat lekker bezig houd. De echt belangrijke toevoeging aan Platinum zit echter in de Battle Frontier. Deze speel je vrij na de hoofdverhaallijn en in dit gebied tref je de sterkste trainers in het gebied aan en kun je enkele leuke items verzamelen die je goed van pas zullen komen in Pokémon battles in de toekomst. Bovendien kun je via een Wi-Fi verbinding samen met een vriend in Co-op de Battle Frontier spelen, een leuke toevoeging die eens wat anders brengt dan tegen elkaar battlen.

Al met al is Pokémon Platinum veel herhaling van het oude concept, met een paar leuke toevoegingen on-the-side. Het geluid is magertjes en de graphics niet super, maar toch heeft de game nog steeds de ondefinieerbare x-factor. Je blijft spelen, je blijft verzamelen, je blijft levellen en je blijft battlen. De game is, kort gezegd, onversmaadbaar lekker. Het trekt je nu nog steeds naar binnen en laat je uren en uren spelen. Veel langer dan de meeste andere games dat doen en op het einde van het verhaal is dat alles dat telt, zo lekker bezig zijn met gamen dat je alles om je heen vergeet en de tijd voorbij vliegt. Zelfs voor een oude rot –old rod, see what I did there?- als ik.

Conclusie en beoordeling

None

Pokémon Platinum biedt meer van het hetzelfde en dat is zowel een zegen als een zonde. De game blijft leuk en je blijft er veel tijd aan besteden. Echter blijft er in je achterhoofd het knagende gevoel bijten dat je toch vooral (te) veel van hetzelfde aan het doen bent. Een nieuwe opbouw van de verhaallijn zou al een hoop gescheeld hebben.
8
Score
80
Score: 80
  • Pluspunten
  • Concept blijft ijzersterk.
  • Onmogelijk veel Pokémon.
  • Battle Frontier (+ Co-op!)
  • Minpunten
  • Graphics en geluid niet van deze tijd
  • Knagend gevoel van been there, done that.

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Zozo, ik heb trouwens nog nooit van WorldShoft gehoord.

  • @Brawler



    Je bent niet de enigste

  • heb er ook nog nooit van gehoord…

  • Ik heb er wel een van gehoord.



    OT: Fijn dat het ook eens goed gaat met een Nederlandse ontwikkelaar.

  • De Nederlandse Game-industrie groeit met de dag.



    @Brawler: World Shift komt ergens dit jaar uit.

  • Worldshift schijnt een goede RTS te worden (volgens de PC Gameplay…)

  • dat is mooi voor de nederlandse game industrie :)

  • Idd goed voor de NL gamesbuisiness :)

  • Nederland wordt beter qua Game Industrie.

  • Obscure 2 is toch best bekend? PS2 alleen nog wel geloof ik.

  • En hier sta ik dan weer van te kijken… €450.000,- netto winst… Ik loop echt achter, nooit geweten dat er in ons landje al zoveel verdiend werd met games.

  • niet echt top games, maar ach Killzone is teminste wel een toppertje van eige bodem. ( niet dat die van deze ontwikkelaar is )

  • Wow lekker hoor!

  • Komt allemaal wel goed met Playlogic, alleen moeten ze wel goed oppassen niet te worden overgenomen door de EA's van deze wereld.

  • Mooi voor deze Nederlandse ontwikkelaar.

  • ik heb er ook nog nooit van gehoord hoor :P

  • Wat een kutbedrijf zeg! Hopelijk rap ten onder.

  • die baas van playlogic woont naast kaboemski :D

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren