1. Spider-Man 3 (Wii)

Spider-Man 3 (Wii)

Vraag ieder willekeurig kind van tien jaar of jonger over welke superkracht het graag zou willen beschikken en je zult ongetwijfeld “vliegen” te horen krijgen. “Van het ene touw naar het andere slingeren” is een zeldzaam antwoord, “op muren kruipen” komt nog minder vaak voor. Activision hoopt hier verandering in te brengen door ons te laten kruipen en slingeren met behulp van de Wii-afstandsbediening. En welke held mag zijn krachten ten dienst stellen van dit ambitieuze doel? Inderdaad: Spider-Man. Deel drie uit Sam Riami’s filmreeks over deze behendige grappenmaker lijkt een mooie gelegenheid om mogelijk te maken wat gamers graag met de Wii willen kunnen. Maar doet Spider-Man 3 whatever a spider can?

Alvorens die vraag te beantwoorden, is eerst wat uitleg nodig over de dingen die een spin zou moeten kunnen. Een web van intriges spinnen is daar één van, lijkt me. Deze spin kan dat echter niet; het verhaal van Spider-Man 3 wordt in vergelijking met de films erg simpel voorgesteld en door middel van erg korte, lelijke cutscenes wordt het beetje bij beetje verteld. Je komt te weten dat Spider-Man, alias Peter Parker, bezoek krijgt van een donkere, slijmerige alien. Dit buitenaardse wezen hecht zich aan het bekende rood-blauwe pak en verandert de kleur in een minder vrolijke tint: zwart. Als Peter het duistere pak aan doet, is hij krachtiger, maar krijgt hij ook last van woedeaanvallen. Ondertussen is zijn beste vriend Harry van plan om hem een kopje kleiner te maken en terroriseert Sandman de stad met zijn uit de hand gelopen Klaas Vaak-imitaties.

Spider-Man heeft zijn handen dus vol aan de schurken uit de film, maar zij zijn niet de enigen die onze slingerende vriend de das om willen doen: een aantal booswichten uit de oude Marvel-comics, zoals Morbius en Kraven, duiken ook op in het spel. En alsof dat nog niet genoeg is, wordt De Grote Appel bevolkt door gevaarlijke straatbendes. Het is aan jou om zowel de doorsnee- als de superschurken tegen te houden. De ‘normale’ gangsters kunnen bestreden worden door bepaalde checkpoints aan te vallen (“kunnen”, want deze opdrachten zijn niet verplicht). Dat houdt in dat je een serie minimissies krijgt, waarbij kwaadaardige acties van de bendes verijdeld moeten worden om zo hun invloed te verminderen. Wanneer een checkpoint op deze manier voldoende verzwakt is, wordt het overgenomen door de politie. Hier kleven echter twee grote nadelen aan vast: ten eerste zijn er erg veel van deze controlepunten in te nemen. Misschien ietsje te veel, want de mannen bij Activision hadden bij punt drie blijkbaar al geen fantasie meer. Dat brengt me bij nadeel nummer twee: de variatie in missies. De opdrachten zijn namelijk net zo divers als het weerbericht in de Sahara. Er zijn slechts twee mogelijke missiedoelen: pak iets op (een brief, een persoon) en breng het ergens heen, of ga konten schoppen.

Het schoppen van superkonten is iets gevarieerder. Hoewel de eindgevechten vaak voorafgegaan worden door een aantal levels normale knokpartijen, zijn de bazen een leuke afwisseling. Er is altijd een overduidelijke strategie of zwakke plek te ontdekken, maar dat mag de pret niet drukken. Bepaalde bazen worden overigens verslagen door middel van een quicktime-event, wat de nodige diversiteit in de actie brengt.

Met nadruk op het woord ‘nodig’; variatie is namelijk een groot gemis, net zoals bij de missiedoelen. Afgezien van de zeldzame eindgevechten komt knokken vrijwel altijd op hetzelfde neer: de Wii-afstandsbediening in de rondte zwaaien tot je arm uit de kom vliegt. Met een beetje geluk heb je dan iets geraakt en kun je aan de volgende hersenloze aanval beginnen. Wat hierbij zeker niet helpt is een eigenwijze camera. Het zou nog niet zo erg zijn dat het beeld zijn eigen leven leidt, als er een makkelijke manier was om het weer op de goede plaats te krijgen. Maar helaas, die is er niet; de C-knop indrukken en de Nunchuk kantelen is de enige methode om de camera achter Spidey te centreren. Dit gaat echter met de snelheid van pindakaas door een trechter en werkt verschrikkelijk onhandig tijdens gevechten.

Het enige wat echt iets toevoegt aan de vechtpartijen, is een RPG-achtig systeem waarmee Spider-Mans krachten uitgebreid kunnen worden. Door missies te voltooien en vijanden te verslaan worden ervaringspunten toegekend, waarmee nieuwe aanvallen of krachten gekocht kunnen worden. Ingewikkelde combo’s zijn het niet, maar wel complex genoeg om de hersenloosheid van het knokken te verminderen.

Het toeval wil dat het leukste aspect van Spider-Man 3 al even ongecompliceerd is. Dat is namelijk het slingeren. Door de B-knop of de C-knop in te drukken en met de bijbehorende controller te zwaaien, schiet je een web naar het dichtstbijzijnde aanknopingspunt. Laat je de knop los, dan laat ook Spider-Man zijn draad los. Dit proces moet keer op keer herhaald worden en is behoorlijk lastig om onder de knie te krijgen, maar uiteindelijk is het gevoel van snelheid en souplesse fantastisch. Daar komt nog bij dat de stad waarin je slingert erg groot is en vrij om te verkennen.

Groot betekent in dit geval helaas ook ongedetailleerd. Gebouwen zijn niet meer dan grote, vierkante blokken. De textures zijn vaag en willen van een afstand nog wel eens de plaat poetsen. Voor de personages geldt hetzelfde: ze zijn grof en van dichtbij wordt duidelijk hoe belabberd de schaduweffecten zijn; de character models flikkeren tijdens een animatie aan alle kanten. Voeg daar een framerate aan toe die bij meer dan vijf bewegende figuren als een kaartenhuis in elkaar stort en er blijft slechts één woord over om de graphics mee te beschrijven: lelijk.

Conclusie en beoordeling

Spider-Man 3 doet de gelijknamige film geen eer aan. Als onze gemaskerde vriend net zo goed was als zijn alter ego van nullen en enen, zou zelfs ík hem zonder veel moeite kunnen verslaan. Slingeren maakt noch een held, noch een spel super en dat hadden de mannen en vrouwen bij Activision moeten weten. Ze waren blijkbaar vergeten dat een spel ook behoorlijke graphics, gevarieerde missies en een prettig vechtsysteem hoort te hebben.
5
Score
50
Score: 50
  • Pluspunten
  • Slingeren met de Wii-afstandsbediening
  • Grote stad
  • RPG-achtig upgradesysteem
  • Minpunten
  • Vechten met de Wii-afstandsbediening
  • Eentonige missies
  • Vervelende camera
  • Afschuwelijke graphics
  • Verhaal wordt slecht verteld

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Alleen maar mooi voor de DS bezitters die wel houden van Tony Hawk games :)

  • Hoera weer een nieuw Tony Hawk deel………………………..





    SKATE 2!!!!!!

  • Geef mij maar Skate :D

  • Kan wel wat worden. American Sk8land werkte goed.

  • ….. miss wel ja….

  • Mischien wordt 't wel wat :D

  • Op de DS doet Tony Hawk het erg goed. Ik ben echter toch meer benieuwd naar het nieuwe TH deel voor op de consoles.

  • ik zie wel wat het wordt

  • hopelijk worden ze zoals tony hawk 3 op de Gb :P

  • Alleen dan minder saai ;)

  • Nog nooit een Tony Hawk op de DS gespeeld maar lijkt me ook niet zo heel leuk.

  • Ben meer benieuwd met wat voor vernieuwends ze komen voor TH op de consoles, aangezien ze anders het niet gaan halen tegenover Skate.

    Wel goed nieuws voor de DS-bezitters die graag TH spelen.

  • ..Zo'n game moet je ook helemaal niet op een DS spelen :O

  • Owja, want de DS en Wii zijn \"anders\"…

  • Skate komt ook naar de DS hoor :P

  • leuk, maar het kan me niet zoveel schelen

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren