1. Crisis Core: Final Fantasy VII (PSP)

Crisis Core: Final Fantasy VII (PSP)

Twaalf jaar geleden veroverde Final Fantasy 7 (FF7) menig gamershart waaronder het mijne. Nu, twaalf jaar later, wordt de game nog steeds hoog aangeslagen in de kwalitatief uberhaupt al hoogstaande Final Fantasy reeks.

Als je mensen vraagt wat er zo goed aan deze game is zullen ze bevlogen vertellen over de plotwendingen in het diepe verhaal, hoe betrokken je raakt met de hoofdpersonen, hoe je nieuwe vriendschappen maakt en geliefden verliest, en hoe goed het voelt om met steeds brutere magie tegenstand te bieden aan een schijnbaar onoverwinnelijke Industriële organisatie die de planeet aan het verkrachten is. Plotwendingen, goed uitgewerkte hoofdpersonen en een tof vechtsysteem, alle ingrediënten voor een goede RPG zijn dus aanwezig in FF7. Maar wat is het nou dat dit spel zo speciaal maakt? Nou, waar je in traditionele Role Playing Games geplaatst werd in een ridderlijke wereld vol kerkers en demonen, vecht je in FF7 in een semi-futuristische wereld onder andere tegen robots ,mutanten en ander genetisch gemanipuleerd gespuis. FF7 was niet de enige game die zo\\\'n setting boodt maar wel eén die het thema op een bijzondere manier uitbeeldde. Dit kwam door de destijds krachtige technologie van de Playstation 1 , die de boeiende wereld van FF7 uitbeelde in een prachtig en distinctief grafisch stijltje ondersteund door een prachtige variatie aan muzikale composities, gemaakt met geluiden die uniek zijn want voortkomend uit de geluidsarchitectuur van de Playstation.

Square ging na het enorme succes van FF7 druk verder met het maken van epische RPG\\\'s, allen in een andere visuele stijl dan FF7, wat weer eindeloze discussies heeft opgeleverd tussen fans welke Final Fantasy nou het beste deel zou zijn. Welke ook de beste is, het is tekenend voor de populariteit van FF7 is dat het de enige Final Fantasy game is waarover een volwaardige animatiefilm werd gemaakt, deze kwam uit in 2005. Twee jaar later, tien jaar na de release van FF7, kregen de fans nog een toetje voor de Playstation Portable (PSP) in de vorm van Final Fantasy 7: Crisis Core. Qua verhaallijn is deze game geen vervolg, want Crisis Core is een proloog en speelt zich af twee jaar voor de gebeurtenissen in FF7.

Met hooggespannen verwachtingen begon ik met spelen...

Het eerste wat me opvalt aan Crisis Core is de nieuwe visuele stijl van de game. Deze stijl is meer realistisch, en lijkt de norm te zijn geworden voor Square gezien dat de laatste Final Fantasies in deze stijl zijn vormgegeven. Persoonlijk vind ik dit wel jammer, want de stijl van FF7 was nou juist éen van de dingen die de game zo uniek maakte. Toch was ik best gecharmeerd van het stoere introfilmpje, waarin je voorgesteld wordt aan soldaat Zack, die vecht voor de industriële organisatie waar je tegen strijdt in FF7. Dit is een interessant uitgangspunt, en houdt je door het spel heen ook geboeid. Zack zelf is een typisch happy go lucky karakter en irriteerde me meer dan eens, hoewel hij tegen het einde van de game toch wel mijn sympathie had verdiend. Het leuke is dat ik als FF7 fan deze Zack nog kende uit FF7, waar niet veel over hem wordt uitgeweidt maar wel wordt vermeldt dat hij een rol speelt in een cruciale gebeurtenis in de wereld van FF7. Deze gebeurtenis maak je dus mee in Crisis Core, net als andere tragische gebeurtenissen die de opmaat vormen voor FF7. Als je FF7 nooit hebt gespeeld dan zal Crisis Core niet aan je besteed zijn, want de vele referenties naar FF7 en je favoriete karakters die terugkeren zijn het sterkste punt van Crisis Core. Zij houden het verhaal bijeen en acceptabel, ook al lijdt die verhaallijn zo nu en dan aan onlogische plotwendingen en houterig acteerwerk.

Er gebeurt dus genoeg in Crisis Core, en in combinatie met de gameplay uit FF7 zou dit een hele degelijke game hebben opgeleverd. De makers hadden echter iets anders voor ogen en hebben de gameplay radicaal gewijzigd naar een real-time vechtsysteem, in plaats van het turn-based vechten in FF7 en de meeste Final Fantasies. In het begin van het spel word je meteen in de actie gegooid en is het wennen aan het feit dat je veel minder tijd hebt om na te denken over welke aanval je wilt uitvoeren op een tegenstander. Toen ik hier aan gewend was kreeg ik gelukkig al snel plezier bij het weghakken van vijanden. Dit plezier verdween helaas ook weer vrij snel vanwege meerdere aspecten van de gameplay waar naar mijn mening de makers echt grove steken in hebben laten vallen. Neem bijvoorbeeld de eindeloze stromen vijanden die je soms treft, hiertegen voldoet vaak eenzelfde tactiek die je simpelweg minutenlang moet uitvoeren: Hak, hak, bliksemzap. Hak hak, bliksemzap. Hak hak, bli...oh! de bliksemenergie is op! Nou, die ga ik snel voor de zoveelste keer bijvullen want ik heb toch constant meer dan genoeg geld om powerups te kopen! Flits! Hak, hak, bliksemzap. Hak, hak, bliksemzap. Hak, hak....

Deze eindeloze herhaling zet zich voort in de vele optionele korte missies die je verdient naarmate het spel vordert door het spel heen, deze hebben vrijwel niks met de verhaallijn te maken en zijn puur bedoeld om nieuwe items mee te verdienen. Als je het echt wilt kan je tientallen uren steken in deze missies, maar na 30% van deze missies te hebben voltooid werd ik zat van de hak, hak, vuurbalknal. Hak, hak, vuurbalknal. Hak, hak...

Ondanks de repetitieve gameplay is er zeker wel diepte in het vechtsysteem. De meeste magie uit FF7 is aanwezig ook al zul je sommige krachten nooit hoeven te gebruiken. Sommige vijanden vragen om originele strategieën , en de leukste momenten krijg je ook als je uitvindt welke magie goed werkt tegenover dat schier onverslaanbare monster. Ook is er tijdens het vechten een gokmachine aanwezig die meer resultaten oplevert naarmate je klappen oploopt in een gevecht. Deze resultaten komen in de vorm van mooie cutscenes, waarin een helikopter bommen gooit op de vijand waar je tegen vecht, een draak op spectaculaire manier uit de hemelen neerdaalt en ga zomaar door. Deze filmpjes zijn echt mooi om te zien maar beginnen gaandeweg het spel te vervelen. Helemaal irritant worden deze als je weet dat de meeste filmpjes niet te onderbreken zijn, je MOET ze dus zien! Hetzelfde geldt jammerlijkerwijs ook voor cutscenes. Als jij vlak voor een eindbaas een savepoint hebt bereikt ,voor de baas eerst een filmpje moet zien en daarna sterft na een frustrerend en weinig opwindend gevecht, moet je de volgende keer weer het hele fimpje zien. Dit werkt enigzins demotiverend. Toch, omdat het verhaal boeiend genoeg was, zette ik wel door met de gameplay ook al was ik er na een dikke tien uur spelen grotendeels op uitgekeken.

Een absoluut pluspunt van Crisis Core zijn de graphics, deze behoren tot de mooiste die ik op de PSP heb mogen zien. De gezichten van de karakters zijn indrukwekkend realistisch vormgegeven en hun emoties komen overtuigend over. Andere oogverwenners zijn de vonken die van zwaarden afvliegen, de gigantische draken waar je tegen moet vechten en een woud gelegen op een berg waaronder je talloze watervallen diep in een vallei ziet eindigen. Jammer is dat je in diezelfde jungle maar een korte route hebt die je kan belopen, want veel meer vrijheid dan om van A naar B te gaan heb je niet. In de stad waar je als soldaat je training volgt heb je wel een behoorlijk indrukwekkende ruimte om je in te bewegen, maar daar is weer zo weinig te beleven dat je het liefste alsnog meteen van A naar B gaat. Voor FF7 fans zal het sowieso wennen zijn om de 2D wereld uit het origineel naar 3D vertaald te zien. Ikzelf vind dat de makers dit redelijk hebben gedaan, maar ze hebben echt grote kansen laten liggen. Het probleem is namelijk dat de wereld in Crisis Core zelden werkelijk levend aanvoelt, vanwege het gebrek aan te betreden gebouwen. In het begin van het spel had ik bijvoorbeeld veel zin om het uitgaansgebied in de stad te gaan verkennen ,maar hierin is werkelijk GEEN ENKEL gebouw te vinden dat je kan betreden. Werkelijk het énige wat hier te beleven is zijn de dialoogjes met wat schaars geplaatste stadsbewoners die allemaal op elkaar lijken en maar heel af en toe iets nuttige te vertellen hebben.

Wat mij betreft hadden ze de helft van de optionele missies mogen weglaten en die schijfruimte mogen gebruiken om de wereld wat levendiger te maken. Ook had er best wat extra muziek in het spel gestopt mogen worden, want herhaling van deuntjes treedt te vaak op. In het algemeen is de meeste muziek sowieso niet heel memorabel en zijn de mooiste muzikale momenten toch de enkele thema´s uit FF7 die heel af en toe terugkeren.

Conclusie en beoordeling

None

Op een verkeerd been gezet door vele positieve reviews over dit spel hink ik toch op twee gedachten bij het vellen van een oordeel. Aan de ene kant bezit Crisis Core veel elementen die de spellen van Square zo goed maken, zoals een meeslepend verhaal en veel magie en vaardigheden om een gevechtsuitrusting te kiezen die jouw het beste ligt. Het verhaal speelt zich echter helaas af in een niet altijd even overtuigende setting en de vele beschikbare magie en vaardigheden heb je vaak niet nodig want een paar tactieken zijn genoeg om met de meeste monsters af te rekenen. Dit is veruit het grootste minpunt van het spel, hoe zijn de makers er in Sepirothsnaam opgekomen om dit gameplay experiment juist in te voeren in een game die zo gevoelig ligt bij de fans? Aan de andere kant koester ik als fan ook de mooie momenten zoals het ontroerende einde van de game en de ontmoetingen met figuren die je in je hart hebt gesloten dankzij het spelen van FF7. als je Aerith in leven wil zien en wil weten wat er nou echt gebeurde in Nibelheim, dan ben je verplicht Crisis Core te gaan spelen. Verwacht echter geen meesterwerk, maar eerder een wisselvallig aftreksel van dat meesterwerk.
7,7
Score
77
Score: 75
  • Pluspunten
  • Alle helden uit Final Fantasy 7 zijn present
  • Diep verhaal
  • Sterke graphics
  • Minpunten
  • Gevechten zijn te repetitief
  • Omgevingen zijn soms matig uitgewerkt
  • Bij tijden knullig acteerwerk

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Ik ben nog benieuwd, dus ik wacht af.

  • Echt, ik zweer het je, HAIL deze gasten!

  • Op de frontpage: SEGA gaat 3 games van….



    :P Foutje denk ik.

  • lijken mij niet zo goed

  • @Insidegamer

    Vermeld moet nog worden dat aan Mad World de grote man van Resident Evil 4 eraan werkt.



    Ik begrijp echt niet hoe Capcom zulke getalenteerde gasten kon laten gaan (door het sluiten van Clover Studio).

    Okami, Resident Evil 4, Viewtful Joe, Killer 7 zijn allemaal unieke games.


  • Worden natuurlijk drie steengoede games. Platinum games heeft een geweldig team. :)

  • chill

  • _O_ Ben benieuwd!! Lijken me erg vette games…..

  • De stijl van Madworld ziet er interessant uit! Beetje a la No More Heroes. En het lijkt me best tof om met een kettingzaag in de weer te gaan. ;)

  • vet

  • Deze games lijken me geen bal aan -_-'

  • Vinden jullie ook niet dat in de de middelste screen van Mad World, die gast heel erg lijkt op Baird van Gears of War :P.

  • Leuk dat de genoemde games allemaal unieke stijltjes hebben, dat geeft mij al een goed voorgevoel :)

  • Klinkt heel, HEEL veelbelovend :) ik ben superbenieuwd

  • @ Snake Plissken



    idd best wel vet ja!

  • DS spel lijkt me leuk, alleen al omdat ik het altijd geweldig vind om schepen, robots (Front mission _O_) ect. te customizen.



    Daarnaast lijkt Mad World me ook zeer vet!



    Bayonetta weet ik nog niet. Ik vond DMC zeer leuke games, maar na deeltje één had ik wel gezien. Weet niet hoe zo het genre willen verbeteren, maar ze zullen met iets goed willen komen als ze mij willen overhalen.


  • dit ga ik zeker wel in de gaten houden

  • No More Heroes beviel mij niet, dus ik denk niet dat ik nog zo'n vage graphigs game met een soortgelijke verhaallijn wil spelen.

  • Topmensen in een team en zulke veelbelovende projecten = geen goud maar PLATINUM! Misschien is mijn projectje iets voor ze? Apekooien The Game!

  • Clover lives on!



    Mad World lijkt me te wreed :D

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren