1. Pro Evolution Soccer 2008 (Wii)

Pro Evolution Soccer 2008 (Wii)

Ah, voetbal. Prachtige sport. Er is niks mooiers dan zelf een wedstrijdje spelen. Of als je een meer passieve liefhebber van de lederen knikker bent, dan pak je een wedstrijdje mee van je favoriete club. Voor mij is voetbal inmiddels een passieve bezigheid, aangezien ik net zo veel techniek heb als een 5 jarige. Mijn excuses richting alle jonge en tere zieltjes. En met mijn favoriete club (hint: ze komen uit Rotterdam) gaat het al jaren niet best meer. Dus ben ik aangewezen op mijn spelcomputer, waarin alles kan gebeuren. Op de console waar ik graag op speel, is er dan ook wat bijzonders gebeurd: Pro Evolution Soccer keert eindelijk weer terug naar een Nintendo console en het maakt als game geweldig gebruik van de Wiimote.

Al is het eerst wel even schrikken: Pro Evo die naar de Wii komt is tof, maar hoe speel je die game in godsnaam? Toen de eerste gameplaybeelden naar buiten kwamen, waren de meeste onder ons ook sceptisch. Met de Wiimote moet je kennelijk lijnen trekken om spelers vooruit te krijgen. Ook wanneer je passes moet geven, is een lijn tussen twee spelers genoeg. Daarnaast kunnen allerlei technieken worden gecombineerd tijdens het passen en sprinten, waardoor het allemaal veel te ingewikkeld lijkt. Dat wil ik dan ook bevestigen, want in het begin is het wel een beetje overweldigend. Maar naarmate je meer in de game zit... wordt het alsmaar beter. Totdat ik zelfs op een punt kwam waarin de volgende gedachte overheerste: ik wil niet meer terug naar de traditionele controller.

Natuurlijk is het zo dat met een traditionele controller (met andere woorden: de Dualshock) Pro Evo nog steeds een sterke ervaring blijft. Toch weet de Wii besturing een behoorlijke indruk achter te laten waar, iets waar een groot gedeelte van de Wii software niet in kan slagen. Daarnaast moet ook gezegd worden dat Pro Evo op grafisch gebied geen hoogvlieger is. Nu staat de serie ook niet bekend als een grafisch wonder, maar het ontstijgt amper het PS2-niveau. Vooral wanneer close-ups en herhalingen dichtbij komen, ziet het er maar flets uit. En natuurlijk lijken de spelers voor geen meter. Toch zie je het maar door de vingers aangezien de gameplay uitstekend is. En daar draait het natuurlijk om.

Wanneer je de game voor het eerst opstart, zijn er verschillende modi te kiezen. Als eerste is het belangrijk om de controls te leren, dus de trainingsmode is aanbevolen. De game legt je perfect uit hoe het allemaal werkt met behulp van een tutorial. Daarnaast zijn de typische modi te kiezen, zoals vriendelijke partijtjes, een normaal seizoen spelen of een toernooitje afwerken. De leukste is toch de Champions Road. Hierin is het de bedoeling om een team te kiezen en allerlei toernooien af te werken. In het begin beschik je over een team van losers en onbekenden, maar gaandeweg kun je meer spelers toevoegen aan je elftal. Je moet hiervoor wel gelijk spelen of winnen van andere teams. Na een wedstrijd krijg je een scherm vol kaarten en daar moet je er één of meer uit pikken. Elke kaart heeft een cryptische omschrijving, zodat je wel weet of je een verdediger of aanvaller kiest. Eenmaal gekozen, voegt deze speler zich bij je selectie. Dit systeem is overigens wel overgeleverd aan mazzel. Aan de ene kant kun je redeneren dat dit goed is, aangezien je dan niet telkens de beste spelers er meteen uitpikt. Aan de andere kant, haal je soms een paar keer achter elkaar de verkeerde speler eruit. Zeer vervelend en lastig wanneer je in nieuwe toernooien gaat spelen.

Toch is de Champions Road een uiterst geslaagde toevoeging; het bezit namelijk ook enkele rpg-invloeden. Na het einde van elke wedstrijd krijgen spelers als het ware meer ervaring en zodra je een nieuw level bereikt, kun je nieuwe vaardigheden toevoegen of oude verbeteren. Zo kun je spelers een extra vaardigheid toewijzen op het gebied van techniek, maar je kunt ook hun verdedigende kwaliteiten of samenspel verbeteren. Champions Road gaat dus redelijk diep en zal daarom ook verscheidene maanden boeien. Toch zal de eenzame speler uiteindelijk ook wel eens een potje willen voetballen tegen iemand van vlees en bloed en dan komen we dus automatisch weer terug bij de controls. Die zijn gewoon fantastisch en is waarschijnlijk één van de beste nieuwe control set-ups van deze generatie. Nee, dat is zeker niet overdreven. Hoewel er foutjes zijn, kunnen deze ongetwijfeld gladgestreken worden.

Het werd al eerder genoemd, dat de controls in het begin intimiderend zijn, maar het beste advies zou zijn om al je kennis die je had over voetbalgames, te vergeten. Pro Evo Wii leert je opnieuw spelen en dat vergt enig geduld. Na een dag goed oefenen moet het lukken, maar de “oh ja!”-momenten komen pas na een paar dagen spelen. Het basisprincipe is gewoon lijntjes trekken. Het echte passen wordt gedaan met een knop, maar het plannen van de pass gebeurt met vooruit plannen. Als je bijvoorbeeld een vleugelspeler wilt aanspelen, moet je een lijn trekken richting de speler (of er iets voor) om het met een druk op de knop af te maken. Het resultaat: een speler die een perfecte bal krijgt toegespeeld. Dit is slechts één voorbeeld van de erg nauwkeurige besturing. Je kunt er zelfs voor zorgen dat de speler waar je de bal naar toe speelt zich losmaakt van zijn verdediger en opeens een mooie aanval kan opzetten via de flanken. Lopen gebeurt met de stick, maar sprinten gebeurt weer door middel van een lijntje trekken naar voren. In aanvallend opzicht is PES op de Wii echt grandioos. De mooiste één-tweetjes komen tot stand, volleys worden op de mooiste manieren binnen geschoten dankzij prachtige vleugelpasses, noem het maar op. PES op de Wii is niet makkelijker geworden, maar het geeft een grote voldoening wanneer je met dit soort aanvallen scoort, heerlijk.

Toch zijn er enkele minpuntjes te vinden in de game. Dat de game grafisch geen held is, dat kan ik nog wel hebben. Wat wel wat tegenvalt, zijn de verdedigende mogelijkheden in PES. Aanvallend gezien is de game subliem, maar verdedigend laat het een steekje vallen. Wanneer de tegenstander aanvalt en hoge ballen naar voren ramt, zijn deze nog redelijk op te vangen. Maar zodra tegenstanders over de helft komen weten ze altijd lang balbezit te houden. Dat komt omdat je met de Wiimote op de tegenstander met balbezit richt en op de a-knop drukt. Het zou dan moeten gebeuren dat middenvelders of verdedigers de bal proberen af te pakken. Dat gebeurt niet altijd en wanneer het gebeurt is het altijd op de rand van de zestien, wat best frustrerend is. Dan zie je ruim voor de zestien al een middenvelder de tegenstander achtervolgen en die grijpt maar niet in. Echt jammer, zeker wanneer je op een hogere moeilijkheidsgraad speelt. Meestal red je het wel, maar wanneer je een tegendoelpunt krijgt, (wat niet zoveel voorkomt) komt dat meestal door het niet altijd werkende verdedigings systeem. Een smetje op een verder fantastische game.

Conclusie en beoordeling

Pro Evolution Soccer 2008 op de Wii is een uitstekende game geworden. Het is drie maanden later uitgebracht dan zijn 360/PS3/PS2/PC-broertjes, maar het is inmiddels wel duidelijk dat Konami geen makkelijke port heeft ontwikkeld. Grafisch niet super, maar op gameplay gebied geweldig. Nog nooit heeft een voetbalgame een systeem gehad waar je echt passes op maat kunt geven en de meeste prachtige aanvallen kunt opzetten. Het is in het begin nogal overweldigend, maar zodra je aan het systeem gewend bent, wil je niet meer terug naar de traditionele controller.Het verdedigen is niet optimaal en laat zo nu en dan een steekje vallen, maar dat kan ik nog door de vingers zien. Voor de eenzame speler is Pro Evo ook leuk door het leuke Champions Road en voor meerdere spelers belooft het ook leuk te worden. Als ze de controls willen leren natuurlijk.
8
Score
80
Score: 80
  • Pluspunten
  • Uitstekend Wiimote gebruik
  • Uitstekende tutorials om te leren
  • Champions Road leuk en uitdagend
  • Ben je maanden zoet mee
  • Minpunten
  • Verdedigen is niet helemaal geweldig
  • Grafisch amper beter dan PS2

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • ik hau niet ven dit zoort games

  • RTS-games mag ik wel, maar dan in een meer realistische vorm (denk aan Company of Heroes o.i.d.), dus dit niet en al helemaal niet met kaarten etc.

  • Ik vind het spel echt niks maar het is natuurlijk al;tijd leuk voor de fans van dit genre.

  • speel niet zo veel rts-games, ookal lijkt deze me wel erg vett, maar kan mn computer toch niet aan…:(

  • Lijkt me niks aan eerlijk gezegd…

  • Kvraag me af hoeveel mensen dit nu echt gaan spelen, vele zegge; voor de fans van het genre… Staan ze der wel bij stil hoeveel fans dat genre heeft? volgens mij absoluut niet genoeg om hier veel profijt uit te halen… De gfx kunnen allemaal wel heel mooi zijn, maar als de gameplay niet aanslaat, flopt het spel sowieso! EA for the Loss!!!

  • zie wel wat het wordt

  • niet mijn soort game

  • Mij lijkt het een tof spel, ga het zeker proberen.

  • Zo wat een hoop positieve reacties boven mij… :(

    Geef een game nou eens de kans voor je het de grond in boord, en als je dat doet geef dan tenminste goede argumenten inplaats van niet mijn soort game…

    On-Topic

    Geweldig als ik een goede pc had zou ik hem zeker halen.

  • nou dan komt hier een echt positieve reactie, de game lijkt mij best vet ! origineel en ook goe dat er co-op in zit

  • lijkt me een vette game zker met die co-op

  • lijkt me wel grappig om te doen, vooral om te kijken hoeveel er van magic wordt gejat ;)



    Maar goed, je hoeft te minste niet te dokken om kaarten te halen, dat zou wel/niet het grootste struikelblok van de game worden (kan waarschijnlijk wel, maar dat ga ik niet doen)

  • DIE GROTE SOBS TE OVER POWERED???

  • man dat haat ik aan game makers zij hebben altijd de beste machines en dan zeggen ze dat je zo iets op oude pc kan gerbruiken niu echt niet supreme commander lags op de beste pc's dus zelfde word dit aleen bill gates pc kan de nieuwte games aan

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren