1. Persona 4 (PS2)

Persona 4 (PS2)

Lange-termijn doelen werken, mits een bedrijf vasthoudt aan de strategie die men nodig acht voor dit doel. Atlus doet dit uitstekend met de Megaten spin-off Persona. Doel was om dit de geldkoe te maken voor het bedrijf om andere, kleinere projecten te financieren. Dit doel lijkt te lukken nu Persona bij het vierde deel (eigenlijk het vijfde deel aangezien Persona 2 uit twee delen bestond) is aanbelandt en overal positieve kritieken krijgt. Is dit terecht of hebben we hier te maken met een simpele rehash van het derde deel?

Het allereerste wat aan Persona 4 opvalt nadat je een nieuwe game bent begonnen is de intro die de speler meteen het Persona-universum waarin tarotkaarten en het wispelturige lot de rode draad vormen ingooit. Niks geen introductie, uitleg of tutorial of wat dan ook. Als eerste wordt de speler de optie gegeven intuïtief de game te spelen zonder dat dit van invloed is op het verhaal of de speler schaadt. De game laat je vrij om te kijken wat het spel je biedt zonder alles vrij te geven. Pas na een tijdje spelen merk je dat je onopvallend getrakteerd wordt op een simpele uitleg over allerlei principes waarvan het spel gebruik maakt. Bravo hiervoor, dit zorgt ervoor dat de muur tussen speler en game alleen nog maar bestaat uit de beeldbuis en de onzichtbare grenzen in de game, en geen onnatuurlijke barrières die je als speler eerder irriteren dan dat ze de speler sturen, wat eigenlijk de taak zou moeten zijn van dergelijke barrières.

Het spel begint wanneer de naamloze hoofdrolspeler aankomt in Inaba en intrekt bij zijn oom aangezien zijn ouders door hun werk geen tijd hebben om voor hem te zorgen. Al snel na aankomst hoor je als speler het gerucht over het zogenaamde “Midnight Channel”, een kanaal dat alleen zichtbaar is wanneer je naar een leeg Tv-scherm kijkt op een regenachtige avond. Hierop zou je dan jouw soulmate moeten zien. Gelijktijdig wordt het stadje opgeschrikt door een brute moord en blijkt deze moord samen te hangen met de verschijning van het Midnight Channel. Daarnaast blijkt de Midnight Channel in werkelijkheid een ware dimensie te zijn die je bereikt door letterlijk de TV in te stappen. In deze dimensie bevinden zich de mensen die hun aanwezigheid via de Midnight Channel hebben aangekondigd. Jouw taak is deze mensen op te sporen om hiermee te proberen de vele mysteries in Inaba op te lossen.

De Midnight Channel is in feite een verzameling dungeons met ieder een speciaal thema. Erg leuk aangezien de dungeons van Persona 3 zichzelf wel erg herhaalden. Bij Persona 4 is het echter constant weer een verassing wat voor dungeon je voor je kiezen krijgt en geloof me, de een is nog leuker dan de ander. Regelmatig tovert de spitsvondigheid van de level-designers een brede glimlach op je gezicht. “Dit is echt tof!” is een niet te onderdrukken uitspraak wanneer je je door de levels heen vecht. Dat vechten is echt heerlijk gedaan. Het gaat snel en gepaard met toffe animaties. Een RPG voor de generatie ‘Jong, Snel & Wild!’ zeg maar. Het is dan wel turn-based maar werkt zo lekker snel dat zelfs Ryu Hayabusa moeite heeft dit bij te houden. Je kan er voor kiezen de computer jouw teamgenoten te laten besturen zoals in Persona 3 of je kan zelf de acties kiezen die zij moeten uitvoeren. Aanvallen doen personages zelf, maar magic gebruiken doen ze door middel van een Persona, een tweede ziel die in ieder personage huist en waar de protagonist als enige er meerdere van kan bezitten. Elke Persona heeft weer bepaalde eigenschappen die strategisch ingezet kunnen worden tegen bepaalde vijanden. Daar draaien dan ook alle gevechten om: uitzoeken wat de zwakke plek van je tegenstander is en deze vervolgens uitbuiten.

Naarmate je meer vecht en meer experience opdoet waardoor personages sterker worden nemen ook de skills van de verschillende Personae toe. Ook kun je zo nieuwe Personae verwerven die je weer kan inzetten tijdens gevechten. Maar niet alleen vechten telt, sterker wordt je ook door het aangaan van sociale links. Dit zijn vriendschappen die je sluit en versterkt door tijd met personages in de game te spenderen. Erg leuk, zo worden personages uitgediept en krijgen personages ook echt een gekleurde achtergrond, en zijn het niet meer eendimensionale karakters die ‘toevallig’ de spelwereld bevolken. De social links helpen je ook bij het fusen van Personae, een manier om een nieuwe en sterkere Persona te vergaren door het samenvoegen van twee of meerdere Personae. Dit werkt simpel maar erg verslavend, je zult heel wat tijd kwijt zijn aan het proberen van allerlei mogelijkheden om bepaalde Personae met bepaalde skills te creëren. In tegenstelling tot Persona 3 kun je nu ook social links aangaan met teamgenoten, wat je veel oplevert tijdens gevechten. Zo zullen personages met een hogere social link sneller klappen voor je vangen of kunnen ze bepaalde aanvallen die jij doet voortzetten wat vaak gepaard gaat met een komische animatie.

Het is erg mooi om te zien hoe een game er in kan slagen personages uit te diepen zonder dat het is alsof je een boek leest. Het gebeurt geleidelijk, natuurlijk en misschien nog wel het belangrijkste, het gebeurt op logische wijze. Niets gebeurt zomaar in deze game. Als speler kun je daar ook op anticiperen. Dit doe je bijvoorbeeld door het weer in de gaten te houden. Het weer bepaald de sfeer in de stad, de mensen die er op dat moment wel of juist niet zijn etc. Ook zul je op sommige dagen met bepaald weer voordelen of juist nadelen ondervinden bij het fusen van Personae. Zo zullen Personae mogelijk zijn die skills krijgen na het fusen die ze normaliter niet zouden bezitten. Het houd je bij de les en zorgt ervoor dat je je geen moment verveelt in deze game. Vervelen wordt je dan ook niet gegund met de vele baantjes die je kan aannemen, of de vele activiteiten die je kan ondernemen om hiermee je persoonlijke eigenschappen een boost te geven. Deze wereld leeft!

Muzikaal en grafisch is alles dik in orde bij deze game. Oude bekende riedeltjes komen voorbij naast nieuwe J-pop composities van Shoji Meguro die dagenlang in je hoofd kunnen blijven hangen. Netjes ook dat je de soundtrack bij de game geleverd krijgt, en dat voor een nieuwprijs die de helft is van een nieuwe PS3-game! Alles is mooi vormgegeven en animaties worden vloeiend op het beeld geprojecteerd. Alles is er aan gedaan om deze game naast een leuke game ook vooral een mooie game te laten zijn. Reken daarbij de behoorlijke speelduur van rond de 70 uur op en je zou gek zijn als je deze game niet oppikt.

Conclusie en beoordeling

None

Alles wat leuk is aan Persona 3 zit hier ook in, en deze elementen zijn aangevuld met verbeteringen waardoor deze game toch vernieuwend aanvoelt ten opzichte van zijn voorganger. Elke zichzelf respecterende RPG-liefhebber zou tot aanschaf van deze titel over moeten gaan.
9,3
Score
93
Score: 95
  • Pluspunten
  • Alles wat tof is aan Persona 3 plus meer
  • Social links met teamgenoten
  • Levende wereld, geloofwaardige personages
  • Gratis soundtrack bij de game
  • Minpunten
  • Ietwat langzaam begin

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • hmm… ik hoef ze niet :)

  • stubbs the zombie wou ik altijd al spelen. ik kon hem nergens in de winkel vinden:(

  • Hmmm stubbs de zombie lijkt me nog wel leuk voor eventjes

    Die andere titel spreekt mij ook weinig aan.



    Eerst nog maar eens Dreamfall aanschaffen, die heb ik nooit ergens kunnen vinden helaas

  • Stubs the zombie is nog een grappig spel maar niet om geld aan uit te geven vind ik

  • Kewl, Stubbs had ik een paar jaar geleden nog gereviewd op deze site :)

  • Leuk voor de liefhebber, echter ik vind het zonde geld.

  • Heb je op originals ook achievements?

  • gauntlet, wat een bagger game was dat zeg.

  • Hmm even filosofisch nadenken.

    Nieuwe spellen origineel? Hmmmm!

    Ach ja, boeiend.

    Het is wel vet!

  • Leuk voor de liefhebbers :)

  • waarom komen ze met deze games??? Ik denk dat een hoop het met me eens zijn dat ze met veel vettere originals kunnen komen…

  • Ken beide spellen niet, wel leuk voor diegene die hem nog wilde!

  • Wat een kutgames…

  • ken ze allebei ook niet

  • Ik ken ze allebei niet, maar wel leuk voor degene van wel :D

  • Ken ze niet…

  • Staan op GameRankinga respectievelijk een 75 en een 65. Beide mijn 14 euro niet waard.

  • ik vind het mijn geld denk niet waard hoor…

  • Ik heb van die 2 nog nooit gehoord, waarom geen Star Wars: Battlefront 2?

    Dat zal vast veel beter verkopen…

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren