1. F.E.A.R. 2: Project Origin (X360)

F.E.A.R. 2: Project Origin (X360)

In het eerste deel van F.E.A.R schotelde Monolith de gamers een geweldige combinatie van stevige actie en horror-scenes voor. In het tweede deel zit dezelfde combinatie en wederom is er een hoofdrol voor het enge meisje Alma.

In F.E.A.R speelden we een rookie in het First Encouters Assault Recon-team (F.E.A.R) en moesten we voorkomen dat de Armacham Technology Corporation, met behulpt van Alma, een sterk leger zou klonen.

De tergend slechte uitbreidingen die hier op volgend worden door F.E.A.R 2: Project Origin van de tafel geschoven en nu beginnen we gewoon een half uurtje voor het apocalyptische eind van het vorige deel.

Dit keer speel je Michael Becket met wie je door de brandende restjes van Auburn City dwaalt en met wie je de psychotische aanvallen van Alma moet doorstaan. Je missie: Genevieve Aristide stoppen nu het nog kan. Aan de slag dus!

Het is te zien dat Monolith zijn best heeft gedaan om het leveldesign afwisselend te houden, maar hierin had het nog best een stapje verder kunnen gaan.

Kantoorpanden, scholen, medische instellingen, kelders en riolen zijn de plekken waar het spel zich vooral afspeelt, maar in deze levels ligt de route vaak wel erg voor de hand. Het is dan ook een welkome afwisseling als je door de smeulende straten van Auburn City mag lopen, maar deze momenten zijn erg spaarzaam.

Het is ook best jammer als je grote stukken moet backtracken, wanneer een level zo liniear is opgebouwd. Het had F.E.A.R 2 geen kwaad gedaan als er meer initiatief bij de speler was gelegd.

Er komt een moment waarop je mag rondlopen in een EPA (een soort Mech Suit) en dat moment komt geen seconde te vroeg. Het is erg tof en deze ervaring geeft net die afwisseling in de gameplay die het nodig heeft om niet te ééntonig te worden.

Bij het afvuren van raketten met de EPA zijn ook erg mooi en hoewel deze stukken met één hand op je rug te doen zijn, is het toch een hoogtepunt van de game.

Monolith kon met F.E.A.R 2 natuurlijk

niet achterblijven met het cover-systeem, waarvan tegenwoordig veel gebruik wordt gemaakt in shooters. In dit spel is dit toch anders dan in andere shooters. Je blijft niet achter een muurtje of rotsblok plakken, zoals we dat kennen van Gears of War en Killzone 2, maar je hebt de mogelijkheid om overal objecten om te gooien of te verschuiven. Vervolgend kun je achter deze objecten plaats nemen.

Pas later in de game ga je hier de meerwaarde van inzien. Het blijkt dan van levensbelang om her en der een operatietafel op zijn kant te schoppen om een archiefkast omver te trekken. Dit zorgt echter niet meteen voor een veilige positie, omdat de zeer intelligente tegenstanders zullen overschakelen op een andere wijze om jou uit te schakelen.

Het wapenarsenaal wat je in de game tot je beschikking krijgtbestaat natuurlijk uit de standaard machinegeweer, handpistool en shotgun, maar ook een vlammenwerper waarmee je mag gaan rondzwaaien en een erg toffe sniper. Ieder wapen brengt je het gevoel van een echt geweer met een harde terugslag en kogelhulzen die in het rond vliegen.

Ouderwets is de singleplayer wel te noemen, want je bent er al snel een uur of twaalf mee bezig. Dit is iets wat ik al lange tijd niet meer in first person shooters heb gezien en ik vind het erg tof. Ook is er de mogelijkheid iedere missie nog een keertje over te doen, zodat je alle verborgen items kan vinden.

De Multiplayer bevat zes spelmodi en die kunnen met zestien man online gespeeld worden. Vooral Armoured Fronts is een multiplayermodus die tot een klassieker kan uitgroeien.

Al met al krijgen we dus van Monolith een goed gevulde game die nog genoeg in zich heeft om je na de singleplayer bezig te houden.

Ook grafisch is de game zeer gelikt en je speelt, in tegenstelling tot het eerste deel, in een erg dynamische wereld. Doordat er veel kapot kan worden kleine shoot-outs een chaos waarin alles om je heen kapot gaat en de splinters je om de oren vliegen.

Monolith weet een leveldetail neer te zetten dat gerust indrukwekkend genoemd mag worden en de kwaliteit van het grafisch schouwspel komt vooral tot uiting in de lichteffecten die je van begin tot eind zullen onderdompelen in een heerlijk en soms luguber sfeertje.

Vond je dat de eerste F.E.A.R over teveel

'blood & gore' beschikte, dan is het tweede deel wellicht niet geschikt voor jou. De mix van bloederige levels, psychologisch zieke scènes en heerlijke shoot-outs zorgen voor een brute ervaring.

Zo begin je al aan een bloederige shoot-out, terwijl je nog het angszweet drijft, omdat je net een scène hebt overleefd die uit een Japanse horrorfilm lijkte te komen.

Het geluid draagt bij aan de enge sfeer die het spel overheerst. De geluiden van geweren weten me te overtuigen en ook tijdens de vele horrorscènes zijn de enge geluidjes perfect geplaatst. Jammer van de voice acting die me dan weer niet altijd wist te overtuigen.

De besturing van Project Origin is bijna hetzelfde als die van het eerste deel. Die werkt gewoon goed. Ik heb er niks op aan te merken, maar bijzonder is die ook niet.

Het gebruikt van de slow-motionfunctie is sterk gelimiteerd en deze zal je samen met het nieuwe coversysteem tactisch moeten zien te gebruiken om zonder kleerscheuren uitde gevechten te komen.

Net als in het eerste deel blijft het erg gaaf om bij iedere afgevuurde kogel de slo-mo te gebruiken. Je krijgt zo een beter beeld van de kogelinslagen bij je tegenstander en het is erg tof om te zien hoe de vijand meters naar achteren kan vliegen bij een goed geplaatst headshot.

Conclusie en beoordeling

None

Het goede verhaal van het de eerste F.E.A.R krijgt een nog beter vervolg met F.E.A.R 2: Project Origin. Het zet grafisch geen nieuwe standaard voor fps-games, maar het is wel mooi en geeft een unieke horrorsfeer. De mix van brute actie en angstaanjagende horrorscènes is nu wel bekend, maar hield me op het puntje van mijn bank en ik hield mijn controller met zweterige handen vast.
8
Score
80
Score: 80
  • Pluspunten
  • Stevige actie
  • Unieke sfeer
  • Toffe singplayer
  • Goede multiplayer
  • Tactisch
  • Geluid
  • Minpunten
  • Erg lineair
  • Weinig afwisseld

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Klinkt tof, de voorgaande DS- en GBA-delen waren allemaal erg sterk.

  • Niet echt heel veel verschil met de vorige delen, maar zo erg is dat ook weer niet aangezien die erg goed waren.

  • Kan bijna niet fout gaan, mits ze niet teveel aan de formule sleutelen, wat ze ook vast niet doen :P

  • Ik ben nu bezig met Castlevania: SOTN en ik moet zeggen dat het een fantastisch spel is!!! Het wordt dringend tijd dat ik mij een DS aanschaf! ;-)

  • zo te zien geen manga sprites meer.

    laat hem weer iets meer als Dawn of Sorrow zijn en iets minder als Portrait of Ruin. die laatste viel naar mijn mening wat tegen.

  • Kan bijna niet fout gaan idd…

  • Tijdloze en toffe formule herhalen = _O_

  • Female lead character? That's a first.



    Kijken of ooit het niveau van Symphony of the Night gehaald gaat worden.

  • Castlevania blijft leuk, maar eens iets nieuws is ook niet verkeerd.

  • als het maar wat meer zoals dawn of sorrow is dan portrait of ruin: dawn of sorrow was veel beter.

  • Castlevania heeft echt een paar goeie delen afgeleverd…

  • Ik geloof wel dat het een goeie Castlevania game wordt, heb me prima vermaakt met Portrait of Ruin.

  • klinkt wel vet, ik kijk wel wat het word

  • Lijkt me erg gaaf, de vorige delen zijn ook super leuk, dus deze zal ik ook zeker gaan kopen.

  • YES! Eindelijk zijn die foute artstyles van Dawn of Sorrow en Portrait of Ruin weg en komen ze weer met de oude vertrouwde artstyles! Nice Konami!

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren