1. ICO (PS2)

ICO (PS2)

Anders zijn. Het wordt in onze wereld vreemd genoeg als iets negatiefs beschouwd. Waarom vinden mensen het erg wanneer ze rood haar hebben of onder de jeugdpuisten zitten? Is het erg wanneer je niet het postuur hebt van een wandelende kleerkast, maar wel naar diens mottenballen ruikt? Veel mensen vinden dat duidelijk wel. Eigenlijk is dit vreemd wanneer je je beseft dat anders zijn in gameland eerder regel dan uitzondering is. Zowat elk hoofdpersonage uit een videogame is op de één of andere manier apart. Zijn ze daarom minder interessant of minder leuk? Absoluut niet!

Nu verwacht je natuurlijk dat ik onthul dat het hoofdpersonage van ICO, verassend genoeg Ico hetend, totaal anders is dan elk personage waar je ooit mee gespeeld hebt. Toch is dit niet zo. Goed, er groeien twee hoorns uit zijn hoofd, maar daar houdt het vreemde ook wel op. Verder is Ico namelijk een doodnormale jongen die, jammer genoeg voor hem, door zijn stam wordt gezien als een onheilsbrenger. Ze laten het arme kind achter in een duister kasteel om eenzaam te sterven. Het lot heeft echter andere plannen en zorgt ervoor dat hij in aanraking komt met het gekooide meisje Yorda. Hij bevrijdt haar en weet dat er maar één manier is om samen te overleven: door te ontsnappen uit het reusachtige kasteel.

Het prachtige is dat juist de eenvoud van het verhaal de kracht en schoonheid ervan duidelijk maakt. Vanaf de eerste ontmoeting tussen de twee voel jij je, net als Ico, verantwoordelijk voor het hulpeloze meisje. Het spel brengt een emotionele lading met zich mee die ongekend is in videogames. Vriendschap is het belangrijkst, herhaalt het spel keer op keer. Een soberheid die ICO mooi maakt.

Weer wordt namelijk duidelijk dat het spel teruggrijpt naar eenvoud: een gedachte die zich als een rode draad door het spel weeft. Het spel kent geen menuutjes of een levensbalk aan de zijkant van het scherm: je wordt bijna gedwongen om je volledige aandacht op het spel zelf te richten, iets dat de ervaring enorm versterkt. Zelfs zaken als de besturing zijn relatief simpel gehouden. Er is bijna geen leercurve en het verkennen van het kasteel voelt eerder intuïtief aan dan als iets waar de speler maar indirect bij betrokken is.

Toch maakt de eenvoud zo nu en dan ook plaats voor uitbundigheid. Met name de omvang van het kasteel is op momenten overweldigend. In de gangen en kamers vergeet je soms bijna hoe indrukwekkend het spel eruit ziet. De binnenkant van het kasteel is zonder uitzondering sfeervol, maar wanneer Ico en Yorda het zonlicht instappen, merk je pas hoe schitterend alles is. Lichteffecten zetten een sterke sfeer neer en vooral de zonsondergang is adembenemend, verzegeld door fluitende vogels en kabbelend water.

Hoe aantrekkelijk de omgeving ook is, uiteindelijk staat het allemaal in teken van één doel: de ontsnapping van Ico en Yorda. Om het kasteel te ontvluchten, moet het tweetal eeuwenoude bruggen, vernietigende watervallen en diepe afgronden trotseren. Je wordt vaak gedwongen de hulpeloze Yorda achter te laten en een andere weg te vinden om haar het obstakel te laten passeren. Want als Yorda zwak is, moet jij sterk zijn.

Sterk én vindingrijk. De sleutel om verder te komen is namelijk te vinden in het oplossen van puzzels, die als grote hindernissen in het kasteel zijn geïntegreerd. De enige manier om de briljante puzzels te slim af te zijn, is door logisch na te denken en gebruik te maken van de omgeving. Toch voelt ICO nooit als een kil puzzelspel aan, want het geheel zit zo goed in elkaar verweven dat je alles ziet als een onderdeel van Ico’s grote reis.

Ook de vele actievolle momenten zorgen ervoor dat ICO niet alleen om de puzzels draait. Sowieso is een sterk staaltje avonturieren vereist, maar ook de nodige spannende momenten houdt de speler alert. Als Ico te ver afdwaalt van zijn metgezellin, wordt ze namelijk door de duistere schimmen van het kasteel vastgegrepen en ontvoerd. De enige manier om haar dan te redden, is door een intens gevecht met de schaduwen te houden. Ook hier is eenvoud het sleutelwoord, al is het deze ene keer niet positief bedoeld, maar zorgt het voor eentonigheid.

Maar ach, wat maakt het uit? Wanneer Ico de schaduwwezens heeft verdreven en het avontuur weer wordt voortgezet, vergeet je al het negatieve. ICO is ongelooflijk meeslepend en het is daarom des te erger dat het avontuur al na zo’n tien uur eindigt. Tien uren, die wel voor altijd een plekje in je hart veroverd hebben.

Conclusie en beoordeling

ICO is prachtig door zijn eenvoud. Juist doordat het spel in zo veel verschillende opzichten is teruggegaan naar de basis - naar wat gamen zo leuk maakt - is de ervaring fantastisch. De emotionele band is ongekend, de puzzels zijn geniaal en de intense sfeer is bijna voelbaar. ICO is kort, maar houdt je nog lang in zijn ban.
9
Score
90
Score: 90
  • Pluspunten
  • Wat een sfeer!
  • Eenvoud is kracht
  • Puzzels die je versteld doen laten staan
  • Minpunten
  • De gevechten zijn te oppervlakkig
  • Waarom duurde het niet langer?

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • En de andere consoles dan de Wii zijn ook nog eens enorme energievreters. Dat is schadelijk voor je energierekening en dus indirect ook voor je gezondheid. (als je ziet hoe hoog ie is :P)

  • ha heb tog de wii..dus ik leef het langst!XD

  • Het kan ja, maar zoveel kan tegenwoordig en je kunt zoveel krijgen.

  • Tegenwoordig krijg je bijna overal kanker van dus dit zal wel niet zo heel veel uitmaken…

  • Dit had k al eerder een keer gelezen op een andere site……..roken is ook slecht voor je gezondheid :P

  • Zal weer zo'n bullshit onderzoek zijn van greenpeace. Die doen nooit een eerlijk of fatsoenlijk onderzoek.

  • woops dubbel

  • die stoffen zijn pas schadelijk als ze daadwerkelijk vrij komen. het hebben van een console met schadelijke stoffen in je woonkamer is dus om die reden niet gevaarlijk. Vraag me uberhaupt af hoe snel consoles in de afvalverwerking komen. Kapotte gaan meestal weer naar de fabrikant en verouderde zie ik meestal nog gewoon bij iemand op zolder liggen of 20 jaar later op de vrijmarkt itt tv's en videorecorders die jee elke dag wel ergens op straat ziet liggen

  • Uhh.. wanneer worden die stoffen schadelijk dan?? Als je ze opeet??

  • Wat willen ze nu bereiken? Dat iedereen plotselling stopt met gamen? tss ga dan iets anders bedenken….

  • Consoles ownen ftw

  • Slecht nieuws voor de dames die de rumble functie van controllers voor andere doeleinden gebruiken en voor de rest niet meer aan je console likken gasten. Zolang dat die schadelijke stoffen niet vrijkomen is er niets aan de hand. De meeste elektrische apparaten bevatten trouwens schadelijke stoffen.

  • Shit, ik koop zeker geen console meer, ik wil nog voortplanten of bedoelen ze iets anders met reproductieorganen ?



    Maar hé, kanker is ook schadelijk voor de gezondheid en daar maken ze campagnes over. :S

  • Could not care less.

  • gezeik gezeik.. loop op straat en je ademt zoveel CO2 in dat een paar uurtjes gamen geen hol meer uitmaakt.. ook al onzin.. =P

  • Wat een onzin zeg!

  • Dubbelpost. -_-

  • Idd een poeponderzoek!



    Dan kan je ook meteen even al m'n andere elektronika onderzoeken!

    BULLSHIT!

  • Wat doen al die stoffen dan? Dat vind ik wel intressant om te weten. Welke reproductie organen. Hoe gevaarlijk is het nu echt?

  • Dus je moet je console vooral niet opeten of oproken.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren