1. Resistance 2 (PS3)

Resistance 2 (PS3)

Zijn het de omvangrijke eindbazen, de adembenemende omgevingen of gewoon de heerlijk geënsceneerde actie waar Resistance 2 het van moet hebben? Na ongeveer 8 uur in de huid van de hoofdpersoon Nathan Hale weet je wel zeker: Deze game heeft het allemaal! De single-player campagne zorgde voor onophoudelijk pompende adrenaline in mijn bloed. Lijken de kleine kritiekpunten van Resistance: Fall of Man nu werkelijk weggewerkt?

Het vervolg, Resistance 2, heeft dezelfde solide framerate en een onberispelijke beeldkwaliteit, ook is er beduidend meer actie en de vele effecten dragen hieraan bij. Het gevoel van schaal is waarschijnlijk het meest indrukwekkende visueel aspect van het spel. Sommige van de vijanden en omgevingen zijn enorm, en op het eerste gezicht lijken een paar achtergronden net echt (de San Francisco - Oakland Bay Bridge, bijvoorbeeld). De vijand en speler modellen zijn meer gedetailleerd, en met name de verlichting is veel verbeterd. Over de visuals kan je in een latere alinea meer lezen.

‘’Na de vliegtuigramp van Turkish Airlines besluiten de passagiers vrijwillig uit het vliegtuig te springen.’’

Na een gewaagd offensief in het Verenigd Koninkrijk, keert Nathan Hale terug in Resistance 2 om opnieuw te beginnen aan een nieuw gevecht tegen de verspreiding van de Chimera krachten. Na geheel Rusland, Europa en Afrika bezet te hebben rest de Chimera alleen Amerika nog, waar hoofdzakelijk soldaten die besmet zijn met het Chimera-virus de bevoegdheden hebben een tegenoffensief te monteren om de bezetting tot een eind te laten komen. Nathan Hale is ook geïnfecteerd, en samen met een paar stereotype personages vormt hij de held.

Het verhaal dus, wat best spannend en cool was in het eerste deel, borduurt nu verder op een eentonige manier. De game begint waar de vorige eindigde, en de speler komt nou eindelijk te weten hoe die cliffhanger van Resistance 1 verder gaat. Een beetje teleurstellend, kan ik je melden. Hale wordt doodleuk meegevraagd om verder mee te vechten tegen het virus, terwijl hij net Engeland had gered. Er gebeurt niets nieuws dus. Het komt er op neer dat je toewerkt naar het plaatsen van een atoomboom in een Chimera-kern. Ondertussen kom je à la Jurassic Park de grondlegger van het experiment tegen. Een professor met een accent, die op zijn manier probeert om te gaan met de ramp die door hem ontstaan is. Dit is wel leuk, maar het is gewoon afgepakt van Jurassic Park en de speler weet dat het verhaal niet veel soeps gaat worden zodra hij uitgekeken is op de lege, stereotype personages in de toch al zo korte cutscenes.

‘’Nee hoor, de mijn wapen maakt helemaaaaaal geen herrie. Echt niet. Het Is eigenlijk een heel geinig dingetje.''

Voor de mensen die deel 1 hebben gespeeld kan het nog spannend zijn omdat ze hebben meegemaakt hoe Hale is geïnfecteerd en omdat ze het verhaal van de Chimera kennen. Wat in deel 1 gebeurde gaf het horror gevoel en dat zat in het verhaal, maar in deel 2 voelt het verhaal meer als een actiefilm omdat de Chimera intelligent lijken en metalen machines en voertuigen hebben. In deel 2 moet de horror meer van de gameplay komen, en gelukkig zijn er tamelijk veel van die momenten.

De game probeert veel variatie in vijanden en wapens te hebben, waardoor een dergelijk vervolg van een game veel spectaculairder is dan het eerste deel. De speler gaat zich afvragen of het nóg extremer en gewelddadiger kan in een eventuele deel 3, of dat het maximum is bereikt. Bijvoorbeeld de eindbazen: Hoe veel groter kan je ze maken? Bazen die je alleen maar kan bestrijden met bazooka’s zijn er genoeg, of bazen die je alleen maar kan bestrijden door wolkenkrabbers in te klimmen en helemaal vanaf het dak moet schieten. Het is intens, intens maar makkelijk. Om de ervaring compleet te maken hebben de makers blijkbaar ervoor gekozen om Resistance 2 verdraaid makkelijk te maken. Dan is zelfs ‘’superhuman mode’’ zonder al teveel moeite uit te spelen, deze vrij te spelen mode is niets vergeleken met ‘’veteran mode’’ uit Call of Duty.

Je hoeft niet lang naar de oorzaak te raden om het gebrek aan uitdaging te verklaren in de game. Na iedere 3 vijanden is er een checkpoint gezet, en er is een wapen beschikbaar gesteld met een constant schild, met 600 munitie die vijanden letterlijk in seconden kan uitschakelen. Ik heb het hier over de Wraith, wat niet het enige nieuwe wapen is. Allereerst zijn de wapens uit Resistance: Fall of Man 1 voorzien van een nieuw laagje verf en zijn ze ook verbeterd. Zo gaan de kogels van de Auger (munitie van dit wapen kan door materie heen) sneller en is het meegeleverde schild groter en van langere duur. De nieuwe wapens zijn ook niet mis, wat dacht je van een wapen die bommen kan schieten, met een explosie als gevolg.

''etenstijd, aanvalluh'' wordt bij sommigen iets té serieus genomen.

Naast de lichtvoetige moeilijkheidsgraad heeft Resistance 2 nog een twijfelpuntje. Grafisch is het namelijk niet alleszins indrukwekkend, in de gehele single-player campaign zijn de visuals een beetje op de inconsequente zijde. Sommige omgevingen zien gewoon een beetje plat en niet in detail in vergelijking met de anderen, zodat die weer eruit steken. En vooral in de eerste paar levels krijg je een ‘’Haze’’- déja vu, een game die begin 2008 ook grafisch teleurstelde. Het is allemaal toch wel even schrikken als de speler voor het eerst begint aan Resistance 2, in een korrelige pixelbrij. Maar gelukkig, heel gelukkig slaat dit om in de latere levels en worden de achtergronden wondermooi, en de bazen prachtig gedetailleerd. Bovendien spatten de wapens die Hale draagt van het scherm af. Dit wordt ook afgewisseld met eentonige in-door omgevingen met weinig detail. Het water ziet er geweldig uit, maar vreemd genoeg de explosies en brand niet, om nog maar een voorbeeld te noemen van het visuele inconsequentiegehalte. Maar de spanning in de gameplay zorgt ervoor dat dat niet meer uitmaakt.

Mensen die Resistance 1 hebben gespeeld zullen in de gameplay voor nog een verrassing komen te staan, enkele wijzigingen in de controls voelen vernieuwend aan, omdat de zoom- en secundair vuurknop zijn verhuisd waardoor je wel eens een spaarzame bom afschiet terwijl je eigenlijk wilde bukken. De overige speltypes verlengen de speelduur van Resistance 2 fors, daarom krijg je absoluut waar voor je geld. Dat je de campaign in 6 uur uitspeelt hoeft dus geen probleem te zijn, bovendien is dat gemiddeld voor een shooter. En als je in de singleplayer geen uitdaging gevonden hebt kan je nog altijd proberen om online kont te schoppen.

‘’Boer zoekt vrouw neemt ziekelijke vormen aan''

Resistance 2 heeft niet echt een ''soundtrack'' of een themesong of iets wat je echt zou labellen als achtergrondmuziek. Geluidseffecten en ambiance geluiden worden effectief gebruikt, en afhankelijk van wat er gebeurt op het scherm, kan sommige dramatische muziek omslaan in Surround geluid, zoals verwacht, en in hoge kwaliteit: DTS-formaat. Hoorzitting waar de actie van afkomstig is is vaak net zo belangrijk als het zien ervan. Voor het opsporen of het vermijden van de dodelijke Chimera virus, moet je bijna een beroep doen op het nauwkeurig gepositioneerd geluid.

Wetende dat Insomniac waarschijnlijk een groot gedeelte van hun tijd en het budget in de totstandbrenging van de diepe en verslavende online ervaring heeft gestopt, kon ik constateren dat het z’n vruchten afwerpt. Alles geheel genomen, biedt Resistance 2 vele uren gameplay en die uren zul je met veel plezier doorbrengen.

Conclusie en beoordeling

Dat de single-player campaign niet voldoende uitdaging biedt, dun verhaal bevat en wisselende graphics heeft hoeft niet te betekenen dat Resistance 2 teleurstellend is. In tegendeel! Het geheel zal veel plezier opleveren, het is namelijk een intens spannend avontuur. En voor uitdaging kan je aan de online speltypes beginnen, die je waarschijnlijk blijft spelen en spelen totdat je de baas bent van Resistance 2.
8
Score
80
Score: 80
  • Pluspunten
  • Wapens
  • Actie
  • Horror elementen in gameplay
  • Grafisch bij vlagen een pareltje
  • Multiplayer compenseert gebrek aan uitdaging in campaign
  • Minpunten
  • Dun verhaal
  • Graphics niet constant even goed
  • Single-player campaign te makkelijk

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • We've taken the outpost sir!

    Dat zinnetje blijft bij mij nog wel even hangen denk ik.

  • Eens zien wat 't smurft.

  • De game krijgt vele zevens, achten en negens op GameRankings. Misschien eens aanschaffen, want Epic Games neemt die studio niet voor niks over natuurlijk.

  • Undertow zouden we toch gratis krijgen? Voor die tijd dat xbl zo kut deed, tenminste daar stond me iets van bij:)

  • Gaan ze dan meer XBLA games maken of volwaardige games?

  • @Don_D

    Die hebben we al gratis gekregen hoor.

  • @ LowlandWarrior



    Als zij praten over nieuwe franchises en graag willen laten zien wat je allemaal niet met de Unreal Engine kan doen, dan mag ik aannemen dat ze over volwaardige games praten!

  • Ff afwachten tot ze met iets op de proppen komen dan maar.

  • Klinkt goed.

  • Undertow was leuk….

  • Undertow was leuk…voor even. Na het uitspelen en een paar multiplayerpotjes had ik het wel gezien. Maar ja, hij was gratis dus ik moet niet zeuren (A)

  • Undertow sucks.

    Ik speel nog liever pong.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren