1. Baten Kaitos: Eternal Wings and the Lost Ocean (NGC)

Baten Kaitos: Eternal Wings and the Lost Ocean (NGC)

Narratieve kwaliteiten in videogames zijn vaak een onopvallend maar tegelijkertijd zeer interessant aspect aan die games die leunen op verhaal. tri-Crescendo en Monolith Soft., de ontwikkelaars van Baten Kaitos: Eternal Wings & The Lost Ocean hebben juist dat gedaan wat maakt dat Baten Kaitos met regelmaat boven de middelmatigheid uitsteekt. Zelfs als het verhaal je niet boeit valt er in deze game nog zoveel meer te beleven wat het ontdekken waard is.

Baten Kaitos is nu eens echt een goed voorbeeld van wat voor een hoog narratief gehalte videogames kunnen hebben, zelfs als het verhaal leunt op clichés, zoals in Baten Kaitos zo nu en dan het geval is. Deze kwaliteit is met name te danken aan Monolith Soft., die het scenario van deze game hebben verzorgd. Zij zijn ook verantwoordelijk voor de Xenosaga-serie en weten dus wel hoe je een verhaal vertelt en een levendige spelwereld creëert. Al aan het begin van de game wordt je als speler in het diepe gegooid, waarbij je je afvraagt wat er nu in godsnaam aan de hand is en wat de motieven van de personages in het spel zijn. Wat volgt is een verhaal wat net zo vaak voorspelbaar is als dat deze verrast.

Het spel begint met Kalas, een jongeman met een zwaar verleden. Althans, die indruk maakt hij. Jouw rol is de Guardian Spirit van Kalas, een onzichtbare aanwezigheid binnen de game. Hier komt meteen een tof aspect van de game naar boven, regelmatig wordt de fictieve “4th Wall” doorbroken, waarbij de speler enerzijds duidelijk wordt gemaakt dat hij of zij geen deel van het spel uitmaakt, en anderzijds juist weer helemaal bij gebeurtenissen betrokken raakt omdat personages je regelmatig om advies vragen of je algemene vragen stellen die weer van invloed zijn op jouw relatie met de betreffende personages. Dit is gewoon heel tof gedaan en levert regelmatig een “oh ja, ik speel een game, maar mijn rol is evengoed van levensbelang”-moment op wat ik zeer kan waarderen.

De spelwereld is opgedeeld in verschillende losse continenten met ieder een geheel eigen smoel. Dit komt de diversiteit heel erg ten goede, en verdiept de spelwereld behoorlijk. Ieder continent heeft zo weer zijn eigen bewoners met daarbij behorende karaktertrekken, een eigen cultuur en architectonische eigenaardigheden. Dit brengt mij meteen tot het volgende punt, de vormgeving van de steden en die van de dungeons. Deze zijn eigen aan het continent waarop deze zich bevinden, en zijn allemaal stuk voor stuk zeer de moeite waard. Je kunt goed zien dat er veel moeite is gestoken in een geloofwaardige weergave van virtuele culturen met een lange geschiedenis. Tegelijkertijd wordt dit zo losjes gebracht dat het de speler niet in de weg staat te genieten van de visuele pracht en praal. Je voelt je echt als een toerist, wat je eigenlijk ook bent. Heerlijk is dat, vooruitgang in de game boeken met als doel weer een nieuw stukje van de wereld te zien waarin de game zich afspeelt. Ook de dungeons die je tegenkomt zijn met hun vijandige bewoners een lust voor het oog. Deze zijn zeer divers, en eigenlijk doet de term ‘dungeon’, die toch vooral doet denken aan tochtige kelders in oude kastelen, de game tekort. Elke dungeon is namelijk, net als steden en dorpen, weer een heel aparte ervaring op zich waarin je je af en toe verbaast over de diversiteit van dungeons onderling.

De vijanden in de dungeons zijn niet zo divers met maar enkele soorten per dungeon, maar dit is niet echt een probleem want het komt het overzicht van welke Magnus je per dungeon dient te gebruiken alleen maar ten goede. Het is namelijk de bedoeling om vijanden uit te schakelen met gebruik van je deck vol Magnus-kaarten. Magnus is een sleutelelement binnen de game en zijn kaarten die dienen als wapens, armour, voedsel, en eigenlijk alles wat je je maar kan bedenken. Als een object een ‘essentie’ heeft kun je deze ‘vangen’ in een kaart en vervolgens gebruiken. Er zijn grofweg twee soorten Magnus: Magnus die je tijdens gevechten kan gebruiken en Magnus die je gebruikt om puzzels op te lossen of mensen verder te helpen. Zo is er bijvoorbeeld een side-quest waarin een vrouw melk nodig heeft. Als je dan ergens een kan melk tegenkomt en de essentie ervan vangt in een kaart kun je deze vervolgens naar de vrouw toebrengen waardoor je meestal een item of iets dergelijks krijgt. Door het spel heen zijn er talloze van deze quests die, naast dat ze de levensduur van de game aanzienlijk verlengen, de speler ook helpen om het gebruik van Magnus onder de knie te krijgen. Heel erg tof is dat sommige Magnus ook een houdbaarheidsdatum hebben. Zo gaat voedsel naar verloop van tijd rotten. Heb je een bananen-Magnus, dan zal het gebruik hiervan je healen tijdens gevechten. Nadat er wat tijd in de game is verstreken gaan de bananen rotten. Dan is het raadzaam om deze niet meer zelf te gebruiken maar in te zetten tegen vijanden, om ze zo te vergiftigen. Behoorlijk inventief mag ik wel zeggen!

Zoals gezegd gebruik je Magnus ook tijdens gevechten, wat Baten Kaitos een zogenaamde Card Battle RPG maakt. Ik heb weinig kaas gegeten van dit genre, maar als het zo leuk gedaan wordt als in deze game zou ik graag meer games zien die van kaarten gebruik maken. Een hoop van deze kaarten zijn van een bepaald elemental-type, waarbij het dus de bedoeling is om vijanden uit te schakelen door Magnus tegen hen te gebruiken. Zo zijn bepaalde vijanden zwak tegen Magnus van het vuur-type, en, je raad het waarschijnlijk al, deze dien je uit te schakelen met behulp van dit type Magnus. Dit speelt in het begin van de game nog niet zo’n heel grote rol, maar het is wel raadzaam om als speler dit systeem zo snel mogelijk onder de knie te krijgen aangezien later in de game het gebruik van elemental Magnus een must is om gevechten te overleven. Dit is leuk en biedt een behoorlijke tactische diepgang, maar het grote struikelblok binnen de game komt ook onmiddellijk bovendrijven, het gevechtssyteem. Je gebruikt namelijk een deck van Magnus-kaarten wat je zelf samenstelt. Wanneer je een vijand ziet lopen en besluit het gevecht met deze vijand aan te gaan wordt je getransporteerd naar een gevechtsscherm. Gevechten zijn turn-based, waarbij elke beurt bestaat uit twee rondes, een offensieve ronde waarin je aanvalt en een defensieve ronde waarin je verdedigt. Elke ronde krijg je een set kaarten tot je beschikking waarmee je het moet doen. Je hebt dan wel zelf je deck samengesteld maar welke kaarten je krijgt is totaal random. Zo kan het dus gebeuren dat je tijdens je offensieve ronde opgescheept zit met alleen maar defensieve kaarten, waar je dus helemaal niks aan hebt. Dit levert af en toe behoorlijk frustrerende momenten op en kan het spelplezier best wel bederven. Daarnaast komt het besef pas na een gameover bij een eindbaas dat je jouw deck volledig verkeert heb gebalanceerd, dat je dus bijvoorbeeld veel ijs-Magnus kaarten in je deck hebt gestopt terwijl de eindbaas daar juist sterk tegen is. De game bevat af en toe dus ook trial and error-momenten.

Toch is het gevechtssysteem niet alleen maar kommer en kwel, want de tactische mogelijkheden zijn zeer divers en maken het systeem naast frustrerend eigenlijk ook best verslavend. Naast het gebruik van elemental-Magnus hebben alle kaarten ook nummers. De volgorde waarin je de kaarten uit je gegeven set tevoorschijn trekt doet er, met betrekking tot de nummers op de kaarten, wel toe. Zo kun je een set kaarten offensieve kaarten met oplopende nummering extra kracht meegeven. Dit geldt ook voor de defensieve ronde, alleen hier neemt je defensieve kracht toe. Niet alleen oplopende nummers geven bonussen tijdens gevechten, ook paren van dezelfde nummers leveren bonussen op. Dit geeft een extra edge om op te letten tijdens gevechten. Het houd je bij de les, en is ook gewoon heel leuk. Verder zijn er ook nog combos tussen kaarten mogelijk, waarbij bepaalde types van kaarten, wanneer deze gespeeld worden, veranderen in een superkrachtige aanval. Na gevechten krijgt je team experience points waarmee je stijgt in level en sterker wordt. Dit gaat echter niet automatisch, de bedoeling is dat je in steden en dorpen kerken bezoekt en met de priester praat die daar aanwezig is. Deze laat jou vervolgens in level stijgen en naarmate je meer levels hebt behaald, ook in rang. Wanneer je in rang stijgt kun je meer Magnus bij je dragen en dus ook mogelijke kaartcombinaties in je deck vergroten.

Naast het mooie visuele aspect van de game en de verslavende (en soms frustrerende) gevechten, is ook het geluid van een zeer hoog niveau. Hier bedoel ik dan de fantastische soundtrack van Motoi Sakuraba mee, want de voice acting in deze game is zo afschuwelijk dat ik eenieder het advies geef deze onmiddellijk uit te zetten aan het begin van de game. Dan springt de muziek er extra uit en die is zo verschrikkelijk mooi dat ik me zelfs heb laten verleiden tot het aanschaffen van de soundtrack. De ontwikkelaars van de game hebben blijkbaar ook beseft dat de muziek erg de moeite waard is, zodoende heb je de optie om de muziek die je in het spel bent tegengekomen allemaal nog eens te beluisteren via het menu.

Conclusie en beoordeling

Baten Kaitos is een RPG die elke liefhebber van het genre in ieder geval geprobeerd moet hebben. Zelfs als het gevechtssysteem je niet helemaal ligt grijpt de spelwereld je wel aan. Ook al bewandelt de game soms platgetreden paden qua verhaal, dan nog zit er genoeg in deze game om de speler te verbazen met het schijnbare gemak waarmee de ontwikkelaars deze game presenteren.
8,3
Score
83
Score: 85
  • Pluspunten
  • Mooie graphics en dito muziek
  • De speler als Guardian Spirit van de protagonist
  • Leuk gevechtssysteem
  • Intrigerende spelwereld
  • Minpunten
  • Gevechten leunen te veel op geluk
  • Walgelijke voiceacting

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Ik wil gewoon zo'n navy blue DS Lite zoals ze in de VS hebben.

  • hummm mss tog maar een ds lite nemen weet nog niet waneer :P

  • hmmmm, moet ik nog zien. Zit hier nog steeds met de oude DS. Maar ik wacht eigenlijk op de nieuwe restyle. Aan de andere kant: Voor dat geld kan ik ook een game kopen…

  • Licht blauwe ds lite FTW! _O_

    Ik zou bijna mijn zwarte verkopen voor die.

  • Rood en groen =)

  • Die rode is ook erg

  • Ik ben tevreden met me gouden Zelda DS :P

  • Nice hoor! Hoewel het toch vooral gaat om datgeen wat je speelt :).

  • Die rode is vet!

  • lime groen en blauw zijn wel vet :)

  • Die drie nieuwe kleurtjes zijn zeer mooi

  • oke..maar blijf zwart het vetst vinden!

  • waarom moeten er zoveel nieuwe kleuren zijn. Ok voor mensen die die kleur mooi vinden, maar dan kun je toch net zo goed gewoon wit pakken. Iedereen vindt die mooi.

  • rood en groen vind ik zo mooi

  • Die rode is ó zo vet!

  • Wit of zwart zou mijn keuze blijven, al die andere kleuren doen me niet zoveel.

  • Zijn echt vette kleuren :D Zou dit ook niet een hint kunnen zijn naar de nieuwe kleuren van de Wii die mss eraan zitten te komen? :D

  • Toch blijven de zwarte en witte in mijn opinie het mooist.

  • Wat bombt het nou wat voor kleur je DS heeft, zolang je er maar op kan gamen.

  • Nice!!

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren