1. The Godfather II (X360)

The Godfather II (X360)

De verfilmingen van het maffia-epos The Godfather staan bij mij in het geheugen gegrift. De verromantiseerde scenario’s toonden een mooi, doch fictioneel beeld van de traditionele maffia waarvan je alleen maar kon houden. Logischerwijs kwam er uit de Electronic Arts-stal een game die ons in de schoenen zette van een Corleone. Ondanks het gematigde enthousiasme van de pers en tegenvallende recensies rolde de game als verse sinaasappelen over de toonbank. Een kleine drie jaar later krijgen we de opvolger voorgeschoteld, maar of Godfather-fans en gamers in het algemeen daar blij mee moeten zijn?

Laat het vooralsnog duidelijk zijn dat The Godfather II-game weinig tot niets met de gelijknamige film te maken heeft. Afgezien van enkele hoofdpersonen als Don Michael Corleone, zijn broer Fredo en Consigliere Tom Hagen volgt het een verhaal dat zich sterk afsplitst van de film. Op zich niets mis mee natuurlijk, maar met de grote naam die op het speldoosje pronkt, was het toch te hopen dat Electronic Arts meer zou doen met deze voorbeeldige licentie. In plaats daarvan krijgen we al vrij direct na het begin de touwtjes in eigen handen wanneer het Caporegime van onze familie wordt ‘gemold’. Michael Corleone ziet in jouw ogen de capaciteiten van een sterke leider en geeft je de daarmee de kans om een eigen criminele familie te leiden.

Voordat het echter zover is dien je Michael, als een soort inleiding, te helpen met wat smerige zaakjes in New York. Nieuwkomers hoeven dan ook niet bang te zijn dat ze in het diepe worden gegooid. Vanuit het Corleone-hoofdkwartier worden er missies uitgedeeld die ongeveer op hetzelfde neerkomen; grondgebied winnen ten opzichte van de rivaliserende families. Dit wordt gedaan door verscheidene bedrijven over te nemen die als dekmantel dienen voor louche praktijken; de zogenaamde rackets. Deze kunnen variëren van een witwasserij, een bordeel en een casino tot een drugs- of wapenfabriek. Des te meer grondgebied er op deze manier wordt gewonnen, des te sneller de concurrerende families uitgeschakeld kunnen worden en de Corleones het voor het zeggen hebben. We kennen het principe nog van het eerste deel en er is dan ook eigenlijk niet veel aan veranderd.

Dat wordt langzamerhand duidelijk wanneer het eerste gebied is overgenomen en de spelwereld zich opent. Er wordt een vendetta tegen de andere Dons opgeroepen en aan jou de eer om deze kracht bij te zetten. Gebieden als Florida, Cuba en wederom New York dienen hierdoor bezocht te worden en ook hier moeten er weer bedrijven worden overgenomen. Deze gebieden zijn logischerwijs erg verschillend qua uiterlijk en worden dan ook zeer sfeervol vormgegeven. Helaas wordt dit ondermijnd doordat de steden erg doods overkomen en verschillende technische mankementen, zoals pop-up en andere grafische onvolkomenheden die helaas roet in het eten gooien.

Het werkproces in deze steden komt, zoals ik al zei, vrijwel altijd op hetzelfde neer; je moet winkeliers afpersen om ze beschermingsgeld te laten betalen in ruil voor een deel van de opbrengst. Door de op wacht staande gangsters neer te schieten en de winkel te vernielen of de winkelier een flinke mep te verkopen, kan deze worden overgehaald om zijn centen te overhandigen. Vervolgens huur je wat bewakers in ter bescherming van de keet, want niet elke spaghettivreter laat even makkelijk over zich lopen. Vaak probeert de tegenstander het al snel te heroveren en ren je binnen de kortste keren van hot naar her om de boel in orde te houden. Het idee is nog steeds erg leuk en is net als in het eerste deel één van de sterkste onderdelen. Maar aangezien de verhaalgebonden missies ook bestaan uit dit soort opdrachten en er dus eigenlijk niets anders wordt gedaan, verandert het al na korte tijd in een tergend saaie routine waarna je smeekt om afwisseling.

Het slaat namelijk nergens op dat we als Don met een eigen familie verdorie nog steeds als een domme huurling dezelfde winkeliers in elkaar moeten slaan. Gelukkig kan er via de zogehete Don’s View wat meer bekokstoofd worden. Dit voegt een snufje tactiek en management toe aan de sandbox-achtige gameplay. Eigenlijk is het een mooie naam voor een veredeld hoofdmenu in de vorm van een 3D-kaart van de spelwereld, waarin statistieken kunnen worden geraadpleegd en belangrijker; de overgenomen bedrijven en manschappen beheerd kunnen worden. Wanneer een volledige bedrijfstak – een Crime Ring - is overgenomen ontvang je daar een mooie bonus voor, zoals kogelvrije vesten of gepantserde auto’s. Ook zijn er via een stamboom leden van jouw familie te bekijken en zijn deze beschikbaar om via de map een bedrijf over te nemen of te saboteren. Het handelen via de map gaat vrij goed in zijn werk, maar het haalt wel de actie en vaart uit het spel terwijl dat helemaal niet nodig is. Gelukkig hoef je het dan ook niet vaak in gebruik te nemen.

De logica in het zijn van een Don raakt nog verder zoek wanneer het duidelijk wordt dat al deze handelingen het beste persoonlijk en direct te ondernemen zijn. De ingehuurde of toegetreden manschappen zien er dan wel stoer en gevaarlijk uit, maar zijn dat allerminst. Ze bezitten elk hun eigen specialiteiten, zo is de één handig in het kraken van kluizen of het plaatsen van bommen en kan de ander een hek openknippen of de stroom uitschakelen. Zo lijkt het alsof de speelwijze aangepast kan worden door wat stiller of juist ruiger te werk te gaan, maar in de praktijk maakt het weinig uit. De gangsters waar je jouw leven aan toevertrouwd zijn ontzettend achterlijk en worden al snel opgemerkt wanneer ze een gebouw proberen binnen te sluipen. Gefrustreerd in het mislukken van de actie besluit je dan ook maar om de touwtjes in eigen handen te nemen. Om ze dan toch nog van enig nut te laten zijn geef je ze de beste wapens, waarmee zoals verwacht de meest brute executies uitgevoerd kunnen worden. Ik was echter verbaasd hoe ver EA durfde te gaan in het grafische aspect hiervan, het gaat vele malen verder dan voorheen. Onschuldige mensen kunnen in hun achterhoofd worden geschoten en schedels kunnen worden ingeramd met allerlei slagwapens; Grand Theft Auto is er niets bij! En warempel; met het grootste wapentuig toveren jouw gangsters de bruutste executies tevoorschijn en kan er toch nog gelachen worden.

Lachen verandert echter al gauw in huilen, want het leven als een Don is in The Godfather II zeer teleurstellend. Wanneer er telkens dezelfde handelingen uitgevoerd moeten worden, er geen moer te doen is in de steden en jouw volgelingen eerder thuis horen in de kindercrèche, vraag je je af of EA wel een duidelijk plan voor ogen had tijdens de ontwikkeling. Niets nodigt uit om na het uitspelen nog verder te gaan en zelfs de met lag geplaagde multiplayermodi veranderen daar niets aan. Met een prachtige licentie op één van de meest succesvolle filmseries waren de verwachtingen nu ook wel erg hoog. Met het briljante stemwerk van een aantal acteurs uit de films en prima imitatie leek het even de goede kant op te gaan, maar in elk opzicht stelt The Godfather II teleur. Wat overblijft is een zeer middelmatige maffiagetinte sandbox-game.

Conclusie en beoordeling

Voor Godfather- en maffiafans is deze game allesbehalve een must-buy. Ben je dat geen van beiden, dan is de vraag des te meer of The Godfather II jouw geld waard is. De gameplay is bijna onveranderd ten opzichte van de voorganger en ook technisch is het amper verbeterd. Het is eeuwig zonde dat EA de Godfather-licentie zo verwaarloosd en niet beter weet te gebruiken, er had namelijk zoveel moois van kunnen komen. In plaats daarvan draait Don Vito Corleone zich nu om in zijn graf.
6,3
Score
63
Score: 65
  • Pluspunten
  • Vermakelijke gameplay
  • Brute executies
  • Tactische mogelijkheden
  • Minpunten
  • Zeer repetitief
  • Mist afwerking
  • Audiovisueel ondermaats
  • Levenloze wereld

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren