1. MadWorld (Wii)

MadWorld (Wii)

“Vandaag is rood! De kleur van jouw kettingzaag! Vandaag is rood! Wat bloed hoort te zijn! Vandaag is, rood van rood wit zwart! Van heel mijn hart voor jou! 'k Schreeuw van de roodbedekte lijken dat ik van je hou! Vandaag is rood gewoon weer liefde tussen MadWorld en mij!”

Hoop

Na de persconferentie van Nintendo op de E3, werd er door menig gamer al gauw de vraag gesteld waar de hardcore games voor de Wii bleven. Ik hield hoop dat Nintendo toch nog met die nieuwe Kid Icarus zou komen, of misschien de aankondiging van een nieuwe Zelda. Maar helaas, het is er nooit van gekomen en hebben veel Wii’s, waaronder de mijne, meer stof geslikt dan DVD’s deze winter.

Toch bleef die hoop niet onbeantwoord! Er werd namelijk een echte hardcore game aangekondigd die voor altijd het “kiddy” imago van de Wii zou veranderen. Een concept als dit hadden we nog nooit eerder gezien, laat staan op de Wii. Ik kan het natuurlijk alleen maar hebben over MadWorld. Een game met meer bloed en geweld dan de gemiddelde Rambo-film.

Varrigan City

“It’s Jack, just Jack.” Een man die een sigaret kan aansteken of een kettingzaag kan laten ronken op een manier zoals alleen hij dat kan. Een man met het karakter en borsthaar die een volwassen vent huilend naar zijn moeder kan sturen. De juiste persoon dus om af te rekenen met het tuig dat zich huisvest in Varrigan City. Een stad overgenomen door maniakken met maar één doel: iedereen om zeep helpen die deze betreedt. Alles is namelijk omgebouwd voor DeathWatch, een live gameshow bedoeld om mensen te vermaken met bloed, geweld en brute gevechten. De hele stad hangt daarom vol met camera’s die elke druppel bloed registreren. Het is aan Jack om zich hier door heen te worstelen en de top te bereiken, om voorgoed af te rekenen met het geteisem verantwoordelijk voor deze chaos. Dit doet hij natuurlijk allemaal met behulp van zijn trouwe kettingzaag en tientallen manieren om iemand grandioos om te brengen.

Een game als MadWorld heeft dus in feite geen briljant verhaal nodig, de basis is gelegd en men had het hier bij kunnen laten. Toch is er wel degelijk aandacht aan het verhaal besteed en is het geheel verrassend goed! Het wordt op een toffe manier overgebracht en uiteindelijk blijven er weinig vragen onbeantwoord. Dit zorgt er ook voor dat MadWorld een frisse ervaring blijft, aangezien je binnen vier tot zes uur het einde hebt bereikt. Dat zal voor velen even slikken zijn en een reden om de game niet te kopen. Hoewel dit te begrijpen is, is MadWorld een game die er om schreeuwt nog een keer gespeeld te worden. De tweede keer is de ervaring ook heel anders, aangezien je dan met de hoogste moeilijkheidsgraad aan de slag kunt. Dit verlengt het aantal uren dat je doorbrengt in de game aanzienlijk en zul je ook niet verrast moeten opkijken wanneer je voor de zoveelste keer “Game Over” op het scherm ziet staan.

The Running Man

Het idee achter MadWorld is in feite heel simpel. Het deed me meteen denken aan de jaren ’80 film “The Running Man” met onze grote, gespierde vriend Arnold Schwarzenegger. Zie te overleven in een gameshow door gebruik te maken van alles wat tot je beschikking staat. Variërend van je bloedeigen vuisten tot aan het “rozenbosje” op de hoek van de straat. Bij MadWorld draait het maar om één ding: creativiteit! Je zou simpelweg iedereen kunnen bewerken met Jack’s zaag, maar het continu uitproberen van nieuwe manieren om iemand het loodje te laten leggen, is wat de ervaring fris houdt.

Uiteraard word je hier ook voor beloond, want hoe wreder je iemand omlegt, des te meer punten zul je krijgen. Dit speelt een belangrijke factor in MadWorld, omdat je steeds een bepaald aantal punten nodig hebt om bijvoorbeeld een nieuw wapen, een Bloodbath Challenge of uiteindelijk de grote baas vrij te spelen. Vooral deze Bloodbath Challenges zijn belangrijk. Dit zijn namelijk mini-games waarbij je de meest bizarre stunts kunt uithalen om een gigantische hoeveelheid punten te verdienen. Behalve dat is er natuurlijk niets meer bevredigend dan iemand in een ton met vuur te gooien, diezelfde persoon mét ton over iemand anders heen te rammen, daarna te doorboren met vier verkeersborden en uiteindelijk anaal uit te wonen op een wand met enorme stalen punten. Dit betekent niet dat je zelden gebruik zult maken van je kettingzaag, integendeel, deze zal vaak genoeg je hachje redden.

Sin City

Iets dat MadWorld direct laat opvallen is natuurlijk de geweldige grafische stijl. De toffe zwart-witte omgevingen deden mij meteen denken aan het soortgelijke stripboek: Sin City. Dit laat zien dat er inspiratie is gehaald uit allerlei bronnen en samen is gevoegd tot één mooi geheel. Toch zijn zwart en wit niet de enige “kleuren” die je zult tegenkomen, uiteraard is rood, de heerlijke, felle kleur van bloed, volop aanwezig. Ook is de stijl natuurlijk een briljante manier om de mogelijkheden van de Wii op een andere manier te benutten. Tevens zorgt dit er voor dat het humorgehalte hoog is en elke afslachting een komische ervaring.

Er is alleen één groot nadeel aan deze stijl. Wanneer het scherm zich vult met vijanden is het verschil tussen een zwart-witte, afgetrokken junkie en een zwart-witte, hongerige cirkelzaag ineens beduidend kleiner. Sommige gevechten kunnen dan ook zo chaotisch zijn, dat je even moeite zal hebben om te oriënteren. Het is absoluut geen spelbreker, maar tijdens een baasgevecht kan dit wel een storingsfactor zijn. Soms is het dan ook geen slecht idee om even afstand te nemen en tot rust te komen, anders is het niet meer te overzien en kost het je misschien zelfs een leven.

Commentaar van de besten

MadWorld wordt gesierd door twee van de beste commentatoren; Howard "Buckshot" Holmes en Kreese Kreeley. Samen maken ze de meest briljante opmerkingen die het humorgehalte in de game naar een hoger niveau tilt. Dit, met de energieke hiphop-soundtrack, zorgt voor een ultieme sfeer. Toch heeft dit alles een keerzijde, want samen met het in-game geluid en je ronkende kettingzaag kan het geheel gelijk staan aan herrie. Het commentaar is daarom ook niet altijd verstaanbaar, wat natuurlijk jammer is.

Gelukkig is dit via de geluidsopties in het hoofdmenu aan te passen. Je kunt het volume van de diverse geluidseffecten veranderen en zelfs het commentaar of de muziek uitzetten. Wanneer je een balans hebt gevonden, is het geluid op bepaalde momenten een stuk aangenamer. Verder is het geluid in MadWorld gewoon dik in orde. De kettingzaag klinkt vet, het gekreun van je tegenstanders is oorstrelend en iemand door een maler horen gaan is een traktatie.

Potje darten?

Mocht je nou zin hebben om samen met een maat aan de slag te gaan, dan kan dat in de multiplayer voor twee personen. Deze bestaat namelijk uit de Bloodbath Challenges uit de singleplayer. Zo kun je bijvoorbeeld gezellig gaan darten, golfen of een wijntje gaan drinken. Het is een leuke toevoeging die zeker van pas komt op een melige vrijdag- of zaterdagavond, wanneer je met een paar vrienden even wilt lachen, gieren en brullen!

Jammer genoeg bevat MadWorld alleen geen online multiplayer, iets waar de game natuurlijk om schreeuwt. Het had bijvoorbeeld heel tof kunnen zijn om 1-tegen-1 gevechten te houden, want er is uiteraard niks leukers dan de buurman op de hoek van de straat een pak slaag te verkopen. In-game bedoel ik dan, niet met zijn pas gekochte heggensnoeier.

Conclusie en beoordeling

None

MadWorld is geen game, het is een ervaring. Misschien een erg korte ervaring, maar MadWorld blijf je spelen. Puur voor de humor, actie en zinloos geweld! De eerste topper voor de Wii dit jaar is al binnen!
9
Score
90
Score: 90
  • Pluspunten
  • Jack is BAD-ASS!
  • G(W)itzwarte humor
  • Zinloos geweld
  • Verassend goed verhaal
  • Hard Mode” is gruwelijk
  • Minpunten
  • Singleplayer is kort
  • Hiphop + in-game geluid + commentaar = herrie!
  • Kan visueel gezien chaotisch zijn

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

  • Dr zitten idd wel een aantal baggergamer tussen ja ;-)

  • Opruimen die zooi, dat maakt het meteen weer iets overzichtelijker.

  • Ik wil Banjo kazooie op xbox live.

  • bijna allemaal weg dus? :)

  • Dan kunnen ze best veel verwijderen, er zit echt enorm veel troep tussen.

  • Als je toevallig een van de verwijderde game's hebt gedownload, en je HD raakt in de toekomst beschadigd o.i.d. hoe gaan ze dat dan oplossen ?!

  • Klinkt goed, want ik kan me best voorstellen dat Microsoft wat plaats wil vrijmaken voor de games die het wat beter doen. Ook die nieuwe 1st party studio klinkt veelbelovend, ik ben dan ook benieuwd naar hun eerste game.

  • aan de ene kant goed, maar aan de andere kant: sommige mensen vinbden een game helemaal te gek, dan kan je hem opeens niet meer downen…:S

  • ik heb toch een ps3 maar wel jmmr voor die mensen die nog iets wouden downen

  • Prima! Als ik ze nu vervolgens ook nog eens uit mijn \"played games\" lijst kan verwijderen (zoals wel aangegeven stond op de (nep) lijst voor de (kennelijk niet te verschijnen) spring update).

  • Nice!!

  • Mooi, en wat meer opgeruimd, en betere spellen.

  • Mooi dan. Komt er eindelijk een reden om Microsoft points te kopen

  • dit allemaal na de opening van wiiware hmmmm.

  • beter

    kwaliteit boven kwantiteit

  • Jammer

    Er zijn zat mensen die een spel nou net erg leuk vind, maar de meeste niet. Dat is dan wel lullig voor die ene jongen die het helemaal te gek vind. Ik vind dat ze die spellen erop moeten laten staan.

  • Vaarwel Space Giraffe :)

  • Grootte deels van XBLA zijn bagger game's.

  • Het word dan wel netter, overzichtelijker en je houdt natuurlijk alleen de goede games over. Dat is wel het mooie ervan.

    Al vind ik dat er wel mogelijkheid moet zijn om die 'bagger'games op een manier nog te downloaden, voor de mensen die het toch leuk vinden of gekocht hebben.

  • Maar wat als er tussen die \"bagger games\" net een game zit die ik wel leuk vind en al gedownload heb. Die kun je dus niet meer opnieuw downloaden als om wat voor reden dan ook je game gewist is.

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren