1. Call of Duty (PC)

Call of Duty (PC)

Aan de lopende band scoren nieuwe games hoge cijfers. Fallout 3, Killzone 2, LittleBigPlanet, het zijn maar enkele namen in een uiterst lang rijtje van games die op de release een cijfer haalde, dat hoger dan een negen lag. Als je jaren later die games weer oppakt bekruipt eens te meer het gevoel dat dit helemaal geen topper is. Als de grafische pracht wordt weggedacht blijft vaak een nogal lege, inhoudsloze game over. Toen in 2003 de game Call of Duty verscheen was de internationale pers het al snel eens, dit was een topper, een geweldige game. Tientallen “Game of the Year awards” werden gewonnen door de heren van Infinity Ward en de game was online ongekend populair. Nu, zes jaar later, gaan we eens bekijken of deze game nog steeds zo baanbrekend is.

Natuurlijk zijn er enkele zaken die direct in het oog springen en die gelijk uitdagen tot het geven van een onvoldoende. Grafisch is de game bijvoorbeeld totaal niet wat we vandaag de dag van onze games verwachten. De animaties zijn erg simpel, de omgevingen zien er standaard uit en de wapens missen elke vorm van complexiteit. Toch zal zelfs de grootste zuurpruim toe moeten geven dat deze game zeer goed is in het neerzetten van een oorlogssfeer. In geen enkele andere game voelde ik mij zo betrokken bij de oorlog dan in deze. Dat is precies wat deze game zo goed doet, de sfeer en de spanning van een oorlog komen geweldig over, waardoor je je als speler in een soort achtbaan lijkt te bevinden, met enkel loopings. Loopings die ondersteunt worden door een verscheidenheid aan muzikale inbreng, van krachtige opzwepende muziek tot emotionele klanken die je laten beseffen dat er vele doden gevallen zijn. De game brengt de speler in verschillende situaties en door de verscheidenheid aan muziek denk je telkens anders over het doel van je missie en wie jouw personage nou eigenlijk is.

Maar zeker bij oudere games draait het totaal niet meer om het audiovisuele aspect, de gameplay is waar de game op valt of staat. Call of Duty is bekend geworden door zijn intense, lineaire vuurgevechten en dit eerste deel zette de serie daarmee op de kaart. De gebeurtenissen zijn vrijwel vergelijkbaar met de momenten die je in latere Call of Duty delen mee zult maken. Denk daarbij bijvoorbeeld aan het infiltreren van een boot, het achtervolgen in auto’s of juist sluipmissies met de sniper. De kracht van deze eerste game is echter dat vrijwel alles er in voorkomt wat je als speler maar kunt bedenken. Zodra je dan elke gebeurtenissen denkt beleefd te hebben stopt de game, na een (op de normale moeilijkheidsgraad) zeer schaarse vijf uurtjes. Je kunt de game kunstmatig oprekken door op hogere niveaus te gaan spelen, maar de essentie van te weinig missies blijft hangen. Een extra sluipmissie was bijvoorbeeld erg welkom geweest, evenals wat extra grote veldslagen. Gelukkig beschikt de game over een volwaardige onlinemultiplayer, welke natuurlijk niet zo uitgebreid is als hedendaagse shooters. Dit blijkt echter ook niet nodig, de Call of Duty Multiplayer is zeer vermakelijk en eenvoudig van opzet. Daarbij komt ook nog eens dat het mapdesign fenomenaal is. De wapens besturen even fijn als in de singeplayer en dat maakt deze online modus gewoon heel erg sterk, bijna een game opzichzelf.

Denk nu echter niet dat de offline belevenissen aanvoelen als minderwaardig. De missies zijn goed in elkaar gezet met veel spannende momenten. Het scala aan wapens mag dan niet bijster groot zijn, er is wel zeer veel variatie te ontdekken waardoor er voor elke speler wat wils is. De wapens reageren overigens precies zoals je verwacht in een shooter, zonder al te veel poespas en vastlopers. De missies dienen ter ondersteuning van een mager verhaal over de oorlog. Hoewel oorlog misschien wat groot uitgedrukt is, de game gaat namelijk veel dieper in op de persoonlijke relatie tussen soldaten en minder op de oorlog zelf. Dit is misschien maar goed ook, want een van de redenen dat de singleplayer de moeite waard blijft is de spannende ontwikkeling per personage. Echt een persoonlijkheid kennen ze niet, maar je bouwt er net genoeg band mee op om een ontvoerde teammaat te willen redden. Helaas wordt hier deels roet in het eten gegooid door de matige A.I. van je teamgenoten, deze doen maar wat en lijken bij vlagen geen enkel verstand te kennen. Meer dan eens zullen zij zich in jouw geschut werpen, waardoor jij degene bent die opnieuw moet beginnen. Immers, een teamkill staat meestal gelijk aan een game-over moment. Erger wordt het als je gaat letten op de A.I. van je tegenstanders, zij springen overal op en letten helemaal nergens op. Tactiek kennen ze niet en enige diepgang ontbreekt. Dit is een game die van het spanning en sensatie moet hebben, niet van techniek.

Dat wordt ook duidelijk zodra je iets verder in de game komt. In het begin loopt alles helemaal soepel en foutloos, maar soms wil de game, op momenten waarbij veel vijanden in één keer in het scherm verschijnen, vastlopen. Enkele seconden staat het beeld stil om vervolgens weer de draad op te pakken. Ook heeft de game ernstig last van plotseling verschijnende objecten en vijanden die ergens half doorheen hangen of die zich juist in het luchtledige bevinden. De camera is gelukkig wel vrijwel altijd foutloos, op sommige momenten na, wanneer deze een fractie van een seconde doordraait, nadat jij je muis al stil hebt liggen. Dit is vooral erg pijnlijk bij het besturen van tanks, welke van zichzelf al niet lekker besturen doordat de bewegingsrichting soms erg onlogisch is. Dit zijn echter kleine minpunten die maar een beperkte afbreuk doen aan een beleving van groot formaat.

Conclusie en beoordeling

Call of Duty stamt alweer uit 2003 maar op sommige punten blijft de game zelfs voor vandaag de dag geweldig. De sfeer is ongeëvenaard en ondanks dat de multiplayer erg simpel van opzet is, blijft deze ongekend vermakelijk om te spelen. Dat de game grafisch niet meer met de top mee zou kunnen is natuurlijk logisch, maar eigenlijk valt dit niet eens op. De technische mankementen vielen toen echter al door de mand en nog altijd zijn deze erg jammerlijk. Eveneens een minpunt blijft de korte speelduur, ondanks de enorme variatie aan missies is het gewoon een feit dat de game te weinig solo vermaak biedt. Het is echter zo dat de game voor minder dan €10,- in de winkels ligt en daarom moet iedereen die deze game niet kent hem onmiddellijk in huis halen. De technische mankementen ben je zo vergeten als je aan de overdonderde en intense oorlogservaring begint.
79
Score
790
Score: 790
  • Pluspunten
  • Sfeer
  • Verhaal gericht op personages
  • Variatie in de missies
  • Positief lineair
  • Online blijft vermakelijk
  • Voelt totaal niet verouderd aan
  • Minpunten
  • A.I. belachelijk slecht
  • Technische mankementen

Dit artikel delen

Over de auteur

Reacties

Plaats reactie

Wanneer je een reactie plaatst ga je akoord
met onze voorwaarden voor reacties.

Log in om te reageren